Władysław Bartosik ps. „Broda” (ur. 15 września 1890 w Raszynie, zm. 27 czerwca 1940 w Lubzinie) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, w czasie okupacji hitlerowskiej organizator i pierwszy inspektor Inspektoratu ZWZ Rzeszów, zamordowany przez Niemców.
Życiorys thumb|Tablica na bazylice Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rzeszowie upamiętniająca członków AK i WiN, wśród których wymieniony został mjr Władysław Bartosik Władysław Bartosik ukończył szkołę realną w Łowiczu i szkołę Wawelberga i Rotwanda. Około 1905 roku był związany z konspiracją Polskiej Partii Socjalistycznej. Po uzyskaniu w 1911 roku świadectwa dojrzałości wstąpił do szkoły wojskowej w Kazaniu. Dwa lata później otrzymał promocję oficerską. Jako podporucznik armii rosyjskiej wziął udział w walkach I wojny światowej. Był ranny pod Huminem, w 1916 roku awansował do stopnia porucznika. W grudniu 1917 roku dołączył do Korpusu Polskiego generała Dowbora-Muśnickiego.
W czerwcu 1919 roku wstąpił do pułku Jazdy Tatarskiej. Wziął udział w walkach z bolszewikami w 1919 i 1920 roku, był wyróżniony za walki nad Strypą i awansowany do stopnia kapitana.
Z dniem 1 grudnia 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 124. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lutym 1925 roku został przeniesiony z Oddziału III Sztabu Generalnego do 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisko dowódcy II batalionu. Z dniem 1 listopada 1925 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1925–1927. W czasie studiów pozostawał w ewidencji 60 pułku piechoty. Z dniem 28 października 1927, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy na stanowisko szefa sztabuDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 31 października 1927 r., Nr 25, s. 296.. Od 1929 roku był szefem Oddziału Operacyjno-Wyszkoleniowego Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza w WarszawieDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 kwietnia 1929 r., Nr 9, s. 136.. W 1931 był szefem wydziału w Biurze Ogólno Organizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W kwietniu 1931 ukończył trzytygodniowy kurs informacyjny broni pancernych dla oficerów sztabowych i dyplomowanych w Centrum Wyszkolenia Broni PancernychDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 3 sierpnia 1931 r., Nr 5, s. 252.. W 1932 został dowódcą 2 batalionu strzelców w TczewieRocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 27, 622.. W listopadzie 1933 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko wykładowcyDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 26 stycznia 1934 r., Nr 2, s. 7.. Na tym stanowisku pozostawał w 1935 roku. . W tym czasie był aktywnym sportowcem, należał między innymi do sekcji bokserskiej Resovii.
Był encyklopedystą. Został wymieniony w gronie edytorów ośmiotomowej Encyklopedii wojskowej wydanej w latach 1931–1939 gdzie zredagował hasła związane ze szkolnictwem wojskowym.
Do wybuchu II wojny światowej pracował jako szef bezpieczeństwa Oddziału Zakładów H. Cegielskiego w Rzeszowie. Zmobilizowany wziął udział w kampanii wrześniowej, następnie powrócił do Rzeszowa, gdzie włączył się w organizację pierwszych struktur konspiracyjnych Służby Zwycięstwu Polski i Związku Walki Zbrojnej. Miał m.in. 4 października 1939 przy ul. Podzamcze w Rzeszowie zaprzysiąc do SZP st. ogn. Jana Koczelę, który następnie organizował struktury konspiracji wojskowej w Strzyżowie. Został pierwszym inspektorem Inspektoratu Rzeszów. W wyniku zdrady 19 kwietnia 1940 roku Gestapo aresztowało jego adiutanta, Jana Tonderę, zaś 26 kwietnia majora Bartosika. Był przesłuchiwany i torturowany w więzieniu na Zamku. Został rozstrzelany 27 czerwca 1940 roku w zbiorowej egzekucji w lesie w pobliżu miejscowości Lubzina. Pochowany na cmentarzu wojskowym w Dębicy.
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1931) „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”. Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (12 maja 1936)
Przypisy
Bibliografia
Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931.
Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932. Grzegorz Ostasz, Podziemna armia. Podokręg AK Rzeszów, Rzeszów 2010, .
Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polacy i obywatele polscy straceni przez Niemcy nazistowskie w Polsce 1939–1945 Kategoria:Polscy encyklopedyści Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Więźniowie zamku rzeszowskiego (okupacja niemiecka) Kategoria:Wojskowi związani z Rzeszowem Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Dowódcy batalionów 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Szefowie sztabu 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Ludzie urodzeni w Raszynie (województwo mazowieckie)