Cis Wallicha (Taxus wallichiana Zucc.) – gatunek drzewa iglastego należący do rodziny cisowatych. Naturalnie występuje w Azji, na terenie Chin, Tajwanu, Nepalu i Laosu. Rzadziej można go spotkać w Europie i Ameryce Północnej. Jest uprawiany niemal wyłącznie w ogrodach botanicznych i arboretach.
Morfologia Pokrój Stożkowy, szeroki. Dorasta do 20 m wysokości. Drzewo najczęściej niewielkie lub średnie. Korona gęsta i krępa. Pień Kora czerwonobrązowa, pokryta purpurowymi płatami, u dojrzałych osobników łuszcząca się. Liście Igły wąskie i długie, do 5 cm długości. Sierpowato zakrzywione i zaostrzone. Kwiaty Roślina dwupienna, wiatropylna. Kwiaty męskie niepozorne, żółtozielone, kwitnie wiosną. Nasiona Jajowate, kanciaste, do 6,5 mm długości. Otoczone są czerwoną, mięsistą osnówką, z czasem ciemniejącą. Dojrzewają późnym latem lub jesienią.
Biologia i ekologia W Indiach i Himalajach stanowi gatunek pospolity, gdzie tworzy zwarte grupy krzewów. Wszystkie części rośliny, poza czerwoną osnówką są trujące. Podobnie jak w przypadku cisu pospolitego może być łatwo rozprzestrzeniany przez ptaki i szybko kiełkować w sporych ilościach w odpowiednich miejscach. Gatunek żywotny, długowieczny.
W ciągu ostatnich lat nastąpił znaczący spadek populacji tego gatunku na świecie, przez co jest zagrożony wyginięciem.
Zastosowanie Drewno twarde, elastyczne o pięknym rysunku.
Przypisy
Kategoria:Cisowate