Władysław Śliwa, nazwisko konspiracyjne Stanisław Imiołek; używał również nazwiska Śliwa-Imiołek; ps. Wacek (ur. 12 sierpnia 1919 w Dziewięczycach, zm. 18 grudnia 1976 w Warszawie) – uczestnik II wojny światowej w szeregach Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa. Brat Romana Śliwy.
Życiorys Syn Wincentego i Bronisławy. Po ukończeniu siedmiu klas szkoły powszechnej skończył dwa lata kursów dokształcających; z trzeciego roku został wydalony za działalność komunistyczną. Od 1935 członek KZMP. Po agresji niemieckiej na Polskę w 1939 r. wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec.
Po ucieczce z robót od 1942 w PPR oraz GL i AL. W latach 1943–1944 był komendantem 11 (miechowskiego) Okręgu AL oraz współorganizatorem 1 Brygady AL im. Bartosza Głowackiego. Po bitwach pod Baranowem i Kikowem przebił się wraz z brygadą przez linię frontu niemiecko-radzieckiego na przyczółek baranowsko-sandomierski.
1 września 1944 został kierownikiem WUBP w Rzeszowie, a 13 stycznia 1945, w związku ze styczniową ofensywą Armii Czerwonej, został skierowany do województwa krakowskiego gdzie pełnił służbę w stopniu majora jako szef WUBP w Krakowie (do 3 kwietnia). 1 kwietnia 1945 został kierownikiem Grupy Operacyjnej MBP Dolny Śląsk, a od 1 stycznia 1946 pracował w centrali MBP w Warszawie m.in. jako naczelnik Wydziału II Departamentu III i naczelnik Wydziału VI Departamentu I MBP.
Od 16 kwietnia 1951 słuchacz Kursu Aktywu Kierowniczego MBP, po którym 1 listopada 1951 został zastępcą szefa WUBP w Łodzi. Od 1 grudnia 1952 zastępca szefa i p.o. szefa WUBP/WUdsBP w Koszalinie. Od 1 sierpnia 1955 do 1 września 1956 słuchacz Rocznej Szkoły Operacyjnej w Moskwie, następnie zastępca szefa WUdsBP w Warszawie (do 28 listopada 1956). Następnie był inspektorem i starszym inspektorem w Biurach SB MSW i Departamentach SB MSW. Członek PZPR.
Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kwatera A 16-4-14.
Ordery i odznaczenia Order Krzyża Grunwaldu III klasy (20 grudnia 1945) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (3 lutego 1947) - Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 3 lutego 1947 r. o odznaczeniu obywateli. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 października 1945) „za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej” - wskazany jako mjr Imiołek Stanisław. Krzyż Walecznych (1 stycznia 1947) - Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 1 stycznia 1947 r. o odznaczeniu obywateli.
Przypisy
Bibliografia
Aleksander Mazur, Order Krzyża Grunwaldu 1943–1985, Warszawa 1988. Rok pierwszy. Powstanie i działalność aparatu bezpieczeństwa publicznego na Rzeszowszczyźnie (sierpień 1944–lipiec 1945), oprac. Dariusz Iwaneczko, Zbigniew Nawrocki, Instytut Pamięci Narodowej, Rzeszów 2005.
Twarze bezpieki w Polsce południowo-wschodniej. Informator personalny, Instytut Pamięci Narodowej, Rzeszów 2007.
Linki zewnętrzne Tomasz Balbus, Zbigniew Nawrocki, Władysław Śliwa vel Stanisław Imiołek (1919–1976), bojówkarz PPR / AL, organizator i kierownik WUBP w Rzeszowie, Krakowie i Wrocławiu, funkcjonariusz MBP / MSW.
Kategoria:Deportowani na roboty przymusowe przez nazistowskie Niemcy w Polsce 1939–1945 Kategoria:Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski Kategoria:Funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa PRL Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Szefowie wojewódzkich urzędów bezpieczeństwa publicznego Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 1976 Kategoria:Żołnierze Armii Ludowej Kategoria:Żołnierze Gwardii Ludowej