Mistrzostwa Świata w Snookerze 2012 (ang. 2012 Betfred.com World Snooker Championship) – odbyły się w dniach 21 kwietnia–7 maja 2012 w Crucible Theatre w Sheffield. Była to 75. edycja mistrzostw.

Obrońcą tytułu mistrzowskiego był Szkot John Higgins, który przegrał w drugiej rundzie turnieju 4-13 ze swoim rodakiem, siedmiokrotnym mistrzem świata – Stephenem Hendrym.

Tytuł mistrza świata po raz czwarty w swojej karierze zdobył Anglik Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał Allistera Cartera 18-11.

Turniej transmitowała stacja Eurosport.

Organizacja turnieju Nagrody

Nagroda Zwycięzca 250 000 £ Finalista 125 000 £ Półfinalista 52 000 £ Ćwierćfinalista 24 050 £ Ostatnia 16 16 000 £ Ostatnia 32 12 600 £ Ostatnia 48 8 200 £ Ostatnia 64 4 600 £ Najwyższy break w fazie telewizyjnej 10 000 £ Najwyższy break poza fazą telewizyjną 1 000 £ Break maksymalny w fazie telewizyjnej 40 000 £ Break maksymalny poza fazą telewizyjną 1 500 £ Łączna pula nagród 1 152 200 £ Punkty do rankingu Zwycięzca turnieju otrzyma: 10000 punktów rankingowych, Wicemistrz (runner up): 8000 punktów rankingowych, Półfinaliści: 6400 punktów rankingowych, Ćwierćfinaliści: 5000 punktów rankingowych, Ostatnia 16: 3800 punktów rankingowych, Ostatnia 32: 2800 punktów (w przypadku zawodników nierozstawionych) lub 1400 (w przypadku zawodników rozstawionych).

Punktowane były również poszczególne fazy kwalifikacji, przy czym jeżeli rozstawiony zawodnik (grający pierwszy mecz w eliminacjach) przegrywał spotkanie, wówczas dostawał połowę punktów przewidzianych za udział w danej fazie kwalifikacji. Punktacja prezentowała się następująco: Ostatnia 48: 2300 punktów rankingowych (1150 dla zawodnika rozstawionego), Ostatnia 64: 1800 punktów rankingowych (900), Ostatnia 80: 1300 punktów rankingowych (650), Ostatnia 96: 800 punktów rankingowych (400).

Wydarzenia związane z turniejem Sędzią finału była Michaela Tabb. W pierwszej rundzie tegorocznej edycji mistrzostw świata wystąpiło pięciu zawodników pochodzących z Azji – czterech pochodzących z Chin oraz jeden z Hongkongu. W turnieju wystąpił Luca Brecel – belgijski snookerzysta urodzony w 1995 roku. Był on najmłodszym uczestnikiem MŚ w całej ich historii. Pierwszego dnia zawodów – 21 kwietnia, Stephen Hendry uzyskał swojego 11 w karierze breaka maksymalnego w meczu pierwszej rundy ze Stuartem Binghamem. W tegorocznej edycji snookerowych mistrzostw świata wystąpiło 9 zawodników, który przynajmniej raz w historii sięgali po tytuł mistrza świata. Do drugiej rundy turnieju awans wywalczyło zaledwie 8 zawodników rozstawionych. Taka sytuacja poprzednio miała miejsce w mistrzostwach świata w 1992 roku. Kacper Filipiak jest pierwszym polskim snookerzystą w historii, który zagrał w meczu kwalifikacji do mistrzostw świata.

Zawodnicy Zawodnicy rozstawieni W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Następne 15 miejsc zostało obsadzonych według kolejności na liście rankingowej na sezon 2011/2012: (w nawiasie okrągłym podano etap na którym zawodnik zakończył udział w turnieju)

Zawodnicy nierozstawieni Poniżsi zawodnicy uzyskali awans do mistrzostw świata poprzez udział w kwalifikacjach: (w nawiasie okrągłym numer zajmowany na liście rankingowej) [w nawiasie kwadratowym etap na którym zawodnik zakończył udział w turnieju] Mark Davis (#18) [1R] Stephen Hendry (#19) [Ćwierćfinał] Andrew Higginson (#20) [2R] Marco Fu (#23) [1R] Barry Hawkins (#24) [2R] Joe Perry (#25) [2R] Dominic Dale (#27) [1R] Peter Ebdon (#28) [1R] Ryan Day (#30) [Ćwierćfinał] Ken Doherty (#32) [1R] Liang Wenbo (#38) [1R] Jamie Jones (#41) [Ćwierćfinał] Liu Chuang (#61) [1R] David Gilbert (#66) [2R] Cao Yupeng (#84) [2R] Luca Brecel (#88) [1R]

Przebieg turnieju Runda 1 J. Higgins – L. Wenbo Rozegrane w całości dnia 21 kwietnia spotkanie pomiędzy tymi zawodnikami było ich czwartym pojedynkiem w historii; wszystkie poprzednie zakończyły się zwycięstwem tegorocznego obrońcy tytułu mistrza świata, Johna Higginsa.

Pierwsza sesja meczu rozegrana w godzinach porannych i południowych była wyrównana i zakończyła się niewielkim prowadzeniem Higginsa 5-4.

Po wznowieniu meczu w sesji wieczornej tego samego dnia, Higginsowi udało się powiększyć przewagę na 6-4, jednak cztery kolejne partie okazały się zwycięskie dla Lianga Wenbo. Przy prowadzeniu Chińczyka 8-6, Higgins zaczął odrabiać straty (w 15. framie padł najwyższy i jedyny stupunktowy break tego meczu: 133 punkty Johna Higginsa). Pod koniec ostatniej z możliwych – 19 partii meczu – przy dwóch bilach czerwonych na stole i ośmiopunktowej przewadze Wenbo zdecydował się wbijać dubla. Spudłował, a trudny układ bil – z jedną czerwoną na bandzie – Higgins zamienił w wygrywające podejście. Ostatecznie całe spotkanie zakończyło się wygraną czterokrotnego mistrza świata, Johna Higginsa 10-9.

Wyniki meczu: sesja I: 61-38, 79 (71)-45, 42-90 (64), 74-56, 9-64 (64), 34-59, 1-97, 76-54, 66-22 sesja II: 84-5, 26-62, 4-115 (72), 2-65, 18-99 (92), 133 (133)-0, 67-42, 60-11, 1-75 (75), 71-52

S. Bingham – S. Hendry Pierwsza sesja tego spotkania odbyła się 21 kwietnia, druga zaś dzień później, w niedzielę, 22 kwietnia.

Pierwszą sesję spotkania Hendry rozpoczął od wygrania trzech frame’ów, czwarty frame zaś okazał się zwycięski dla Binghama w wyniku czego na pierwszą przerwę zawodnicy schodzili przy prowadzeniu Szkota 3-1. Po powrocie do stołu, w drugiej części spotkania zdecydowanie lepszym zawodnikiem okazał się Stephen Hendry, wygrał wszystkie partie tej części spotkania, a w siódmej partii spotkania popisał się wbiciem breaka maksymalnego.

W drugiej sesji, od samego początku, Stuart Bingham rozpoczął odrabianie strat wygrywając trzy pierwsze partie. Później jednak dwie kolejne okazały się zwycięskie dla Hendry’ego. Tym samym całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem Szkota 10-4.

Wyniki meczu: sesja I: 69-44, 101 (100)-9, 89 (89)-16, 45-65, 82 (78)-0, 75 (61)-6, 147 (147)-0, 89 (75)-7, 73 (65)-2 sesja II: 4-89 (52), 42-76 (53), 45-57, 63-55, 96 (96)-0

G. Dott – J. Perry Spotkanie pomiędzy tymi zawodnikami rozegrane zostało w dwóch sesjach, z których pierwsza miała miejsce 24 kwietnia a druga 25 kwietnia.

Od samego początku spotkania zdecydowaną dominacją przy stole popisał się Anglik Joe Perry, który do przerwy prowadził nad Szkotem Graeme Dottem 4-0, a na koniec pierwszej sesji tego spotkania 8-1. Szkot zdołał wygrać tylko jedną, ostatnią partię tej sesji, a dziewiątą całego spotkania.

Druga część tego pojedynku zakończyła się po zaledwie dwóch frame’ach wygranych przez Anglika. Ostatecznie całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem Joego Perry’ego 10-1.

Wyniki meczu: sesja I: 7-64, 33-71, 17-72, 12-94 (51), 39-68, 20-52, 7-56, 32-59 (54), 65-32 sesja II: 18-73 (59), 7-78 (56).

S. Maguire – L. Brecel Pojedynek tych zawodników został rozegrany w dwóch sesjach, z których pierwsza miała miejsce 22 kwietnia, a druga 23 kwietnia.

W pierwszej części spotkania zdecydowaną dominację przy snookerowym stole pokazał Stephen Maguire, który wypracował cztero-frame’ową przewagę nad 17-letnim Luca Brecelem. Wynik do przerwy: 4-0. Po powrocie do stołu Brecel rozpoczął pogoń za przeciwnikiem, której rezultatem było wygranie trzech z pięciu partii. Pierwsza sesja tego meczu zakończyła się wynikiem 6-3 dla Szkota. W ósmym framie padł jedyny stupunktowy tego dnia, i jak się później okazało najwyższy break całego spotkania: 116 punktów Brecela.

Następnego dnia, w drugiej sesji tego spotkania Belg zaczął od mocnego uderzenia wygrywając pierwszą partię budując 86-punktowy break. W odpowiedzi Maguire zwyciężając w trzech kolejnych partiach (wbijając drugiego stupunktowego breaka: 101 punktów w 12. framie) przybliżył się znacznie do zwycięstwa w spotkaniu prowadząc 9-4. W rezultacie takiego biegu wydarzeń Brecel nie był w stanie nawiązać walki ze Szkotem, a całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem Stephena Maguire’a 10-5.

Wyniki meczu: sesja I: 84-0, 55-53, 97 (54)-12, 79-56, 0-96 (96), 64-63 (63), 80-35, 0-116 (116), 0-79 (62) sesja II: 1-90 (86), 73-8, 105 (101)-24, 94 (94)-1, 37-66, 64-15.

S. Murphy – J. Jones Mecz między tymi zawodnikami został rozegrany w dwóch sesjach, w dniach 22. oraz 23 kwietnia.

Pierwsza sesja spotkania pomiędzy Anglikiem Shaunem Murphym i debiutantem mistrzostw świata, Walijczykiem Jamie Jonesem była wyrównana. Zawodnicy schodzili na przerwę przy stanie 2-2. Po powrocie do stołu sytuacja była podobna. W dwóch ostatnich frame’ach padły dwa breaki stupunktowe: 134 punkty Jonesa i 102 punkty Murphy’ego. Ta sesja zakończyła się niewielkim prowadzeniem Shauna Murphy’ego 5-4.

Początek drugiej sesji spotkania także był wyrównany; po czternastu frame’ach wynik wynosił 7-7. Jednak w kolejnej odsłonie pojedynku Jones popisał się 136-punktowym breakiem. To podcięło skrzydła Anglikowi, który zdołał wygrać jeszcze tylko jednego frame’a. Ostatecznie całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem Jamiego Jonesa 10-8.

Wyniki meczu: sesja I: 31-76 (50), 72-21, 62-65, 77 (77)-1, 68 (68)-17, 17-92, 62-42, 0-134 (134), 102 (102)-4 sesja II: 73 (73)-0, 45-63, 101 (101)-0, 7-68 (68), 31-72, 0-136 (136), 58-84, 74-47, 12-67.

S. Lee – A. Higginson Spotkanie zostało rozegrane w dwóch sesjach, z których pierwsza miała miejsce 23 kwietnia a druga 24 kwietnia.

Pierwsza część pierwszej sesji tego spotkania była wyrównana, czego efektem był remis 2-2 przy którym Stephen Lee i Andrew Higginson schodzili na przerwę. Druga część tej sesji miała podobny, wyrównany przebieg, bowiem zakończyła się nieznacznym prowadzeniem Higginsona 5-4.

Druga odsłona tego pojedynku rozegrana dzień później miała dwa oblicza. Pierwsza część tej sesji była wyrównanym pojedynkiem „frame za frame” obu zawodników, po przerwie jednak widowisko zmieniło się na bardziej jednostronne, bowiem trzy kolejne partie wygrane przez Andrew Higginsona dały mu zwycięstwo w całym spotkaniu 10-6. Najwyższy break tego spotkania, autorstwa Higginsona padł w czternastej partii i wyniósł 111 punktów.

Wyniki meczu: sesja I: 73 (68)-39, 0-79 (72), 108 (60)-5, 40-'71', 114 (110)-1, 0-73 (61), 22-67, 1-74, 62 (59)-28 sesja II: 18-68, 126 (102)-0, 40-69, 71-44, 6-115 (111), 34-73 (51), 6-98 (61).

A. Carter – M. Davis Spotkanie to rozegrano w dwóch sesjach, z których pierwsza miała miejsce 25 kwietnia, druga zaś dzień później, 26 kwietnia.

Pierwszą sesję Allister Carter rozpoczął dosyć pewnie wygrywając dwa pierwsze frame’y. Trzecia partia natomiast wygrana przez Marka Davisa była jedyną zwycięską dla tego zawodnika w tej sesji spotkania. Do przerwy Carter wysunął się na dwuframe’owe prowadzenie 3-1. Po powrocie z przerwy, kolejne partie były kontynuacją dobrej passy Cartera. Ostatecznie pierwsza sesja zakończyła się prowadzeniem Cartera 8-1.

Następnego dnia, do zakończenia całego meczu wystarczyło rozegranie zaledwie trzech partii. W całym meczu zwyciężył Allister Carter, pokonując Marka Davisa 10-2.

Wyniki meczu: sesja I: 99-29, 94 (65)-0, 40-78, 56-32, 72 (72)-16, 101 (101)-0, 65-39, 108 (76)-9, 68 (57)-0 sesja II: 98-0, 17-72, 132-1.

J. Trump – D. Dale Spotkanie to rozegrane zostało w dwóch sesjach, z których pierwsza odbyła się 24 kwietnia, druga zaś 25 kwietnia. Zawodnicy spotkali się ze sobą przy snookerowym stole po raz drugi.

W pierwszej części tego spotkania lepszym zawodnikiem był Walijczyk Dominic Dale, który schodząc na regulaminową przerwę prowadził w meczu z Anglikiem Juddem Trumpem 3-1. W drugiej części losy tego pojedynku uległy odwróceniu. Pogoń za przeciwnikiem rozpoczął Judd Trump, który wygrywając cztery z pięciu rozegranych partii zakończył tę sesję na prowadzeniu 5-4.

Następnego dnia w pierwszej części sesji zawodnicy prowadzili wyrównany pojedynek aż do czternastego frame’a, po którym miał miejsce remis 7-7. W kolejnych partiach młody Anglik pewnie kroczył do zwycięstwa ostatecznie zwyciężając w całym spotkaniu 10-7.

Wyniki meczu: