thumb|200px|Żołnierz piechoty górskiej noszący sznur strzelecki thumb|200px|Sznury strzeleckie thumb|200px|Sznury naramienne dla strzelców dobrych i b. dobrych z karabinu thumb|200px|Sznur strzelecki wz. 31. 1. sznur; 2–3. przesuwki; 4. czapeczka; 5. frędzle; 6. baryłka; 7. grzybek Sznur strzelecki – odznaka wyróżniająca żołnierzy Wojska Polskiego II RP, osiągających bardzo dobre wyniki w szkoleniu strzeleckim.
Sznury w 1926 Wprowadzona została wyróżniająca oznaka strzelecka w postaci karmazynowych sznurów naramiennych z chwastami jako nagroda dla strzelców:. I stopień dla strzelca celnego – sznur z jednym chwaścikiem, II stopień dla Strzelca wyborowego – sznur z dwoma chwaścikami.
Chwaściki u dołu zamknięte posiadają następujące wymiary: wysokość 4,5 cm, średnica 2,5 cm.
Wymiary sznura strzeleckiego i sposób noszenia: długość całego sznura 45 cm, długość części plecionej 10 cm, grubość sznura 4 mm.
Sznur zakończony jest z obu stron pętlami do zapinania na guziki i nosi się na lewem ramieniu w ten sposób, że jeden koniec sznura zapina się na drugi od góry guzik kurtki, drugi zaś koniec na guzik ponad ramiennikiem w miejscu wszycia tegoż naramiennika do rękawa. Sznury strzeleckie nosi się na kurtce, w wypadkach zaś noszenia płaszcza na płaszczuDziennik Rozkazów Wojskowych nr 24 z 7 września 1926 r. poz. 241..
1931 Zmieniono regulamin przyznawania sznurów. Sznur strzelecki wz. 31 składał się z następujących części: sznura właściwego, tworzącego na końcu pętle, a w środku warkocz, jednego, dwóch lub trzech chwastów, jednej nieruchomej przesuwki i baryłki.
a) czerwone, opatrzone chwaścikami i noszone na lewej stronie piersi z jednym chwaścikiem dla „strzelec dobry” z dwoma chwaścikami dla „strzelec bardzo dobry” z trzema chwaścikami dla „strzelec wyborowy” b) granatowe przeplatane żółtym, opatrzone chwaścikami granatowemi i noszone na lewej stronie piersi z jednym chwaścikiem dla strzelców mistrzowskiej kompanii pułku z dwoma chwaścikami dla strzelców mistrzowskiej dywizji.
Prawo noszenia sznurów granatowych zawiesza czasowo prawo noszenia sznurów czerwonych. Sposób noszenia sznurów i ich wymiary – dotychczasoweDziennik Rozkazów Wojskowych nr 29 z 21 września 1931 r. poz. 370..
Wykonanie sznura Sznury strzeleckie były wykonywane w dwóch barwach: czerwonej i granatowej (przeplatanej żółtymi nićmi). Rdzeń sznura był wykonany z jednoskrętowych nici bawełnianych, a oplecie sznura nićmi merceryzowanymi (technologia sprawiająca, że nici bawełniane uzyskują wysoki, trwały połysk). Przędza rdzenia i opięcia sznura czerwonego była barwy czerwonej (karmazynowej), a przędza rdzenia sznura granatowego była żółta. Przędza opięcia w połowie granatowa i w połowie żółta. Frędzle, czapeczka chwastu, przesuwki i baryłka przy pętli, wykonana ze sznura skręconego z dwóch nitek, z których każda powinna zawierać dwanaście nitek; w sznurach czerwonych były czerwone; w sznurach granatowych czapeczki, przesuwki stałe i baryłki były granatowe, a frędzle w połowie żółte, w połowie granatowe; przesuwki ruchome wykonane ze sznura skręconego z dwóch nitek żółtej i jednej granatowej, z których każda powinna zawierać 12 nitek. Rdzeń chwastu wykonany był z drewna brzozowego i barwiony na czerwono dla sznurów czerwonych lub nie barwiony dla sznurów granatowych. Denko rdzenia chwastu zaklejone tekturą z nalepioną satyną, czerwoną dla sznura czerwonego i żółtą dla granatowego.
Przypisy
Bibliografia
Warunki techniczne materjałów wojskowych – sznury strzeleckie. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Departament Intendentury m. 51./31. 1931
Kategoria:Polski mundur wojskowy