mały|Ilustracja przedstawiająca dziecko cierpiące na zaburzenie hipopigmentowe - bielactwo. Zaburzenia barwnikowe skóry – zaburzenia polegające na zmianach w zabarwieniu naskórka, który utrzymuje swą barwę dzięki melaninie.
Rodzaje zaburzeń Zaburzenia barwnikowe skóry mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty. Mogą być wynikiem zmiany liczby melanocytów, bądź też zaburzeń transportu melanosomów, a także zaburzeń syntezy melaniny.
Wyróżnia się:
Zaburzenia hipopigmentowe powstające wskutek niedoboru lub braku melaniny (np. albinizm). Jedną z przyczyn nabytych zaburzeń hipopigmentowych może być uszkodzenie melanocytów objawiające się pojawieniem się plam depigmentacyjnych (bielactwo nabyte).
Zaburzenia hiperpigmentowe (dyschromie) wynikają z nadmiaru melaniny. Hiperpigmentacja miejscowa w postaci wykwitów pierwotnych (najczęściej plam) może wynikać z urazów mechanicznych, narażenia na czynniki chemiczne, działanie hormonów, leków, niedoborów witamin lub zaburzeń metabolizmu.
Badania diagnostyczne obejrzenie zmienionej chorobowo skóry mikroskopowe badanie fragmentu skóry badanie krwi przeprowadzenie testów hormonalnych
Leczenie
Leczenie zaburzeń barwnikowych skóry jest zależne od choroby podstawowej. Do najczęstszych metod leczenia zalicza się: repigmentację – przywrócenie prawidłowego pigmentu depigmentację – zniszczenie pozostałego pigmentu
Podczas leczenia największe znaczenie ma unikanie opalania i stosowanie kremów z filtrami.
Przypisy
Kategoria:Choroby skóry