thumb|240px|Miejsce spoczynku: grobowiec Kolbuszowskich na Cmentarzu Łyczakowskim (1994) Mieczysław Dzikowski h. Doliwa (ur. 29 października 1837 w Płocku, zm. 16 maja 1900 we Lwowie) – polski dramaturg, powieściopisarz, dziennikarz.
Życiorys Urodził się w Płocku w Królestwie Polskim jako syn Antoniego, oficera, i Martyny z ChamskichAkt urodzenia parafii rzymskokatolickiej w Płocku nr 59/1838, Archiwum Państwowe w Płocku..
Brał udział w powstaniu styczniowym, po którym przez sześć lat przebywał na emigracji w Paryżu i DreźnieJózefa Czecha kalendarz krakowski na rok 1901, s. 88.. Po powrocie do ojczyzny poświęcił się pracy literackiej i dziennikarskiej.
Praca zawodowa Jako literat używał pseudonimów „Chamski”, „Żegota—Krzywdzic”, „Bendlikon”. Jego dzieła literackie wymienia K. Estreicher w Bibliografii polskiej XIX wieku.
Założył popularne periodyki: „Dziennik dla wszystkich” „Kolce”KOLCE, Edukateria.pl, czasopismo satyryczno-humorystyczne wyd. w Warszawie „Goniec” „Iskra” „Tygodnik Narodowy”
Był też korespondentem „Wieku” i „Głosu Narodu”, gdzie dawał się poznać po ciętym piórze. Ostatnim redagowanym przez Mieczysława Dzikowskiego periodykiem był „Tygodnik Narodowy”.
Pracy dramaturgicznej poświęcił się w ostatnich latach życia. Dwie sztuki: Zdrowi i pokaleczeni oraz Odgrzewana miłość osnute na tle patriotycznym wystawiano na scenach polskich. Mniejszego powodzenia zaznała komedia Krew nie woda.
Działał też na polu krytyki teatralnej.
Twórczość Jego sztuki wystawiane były w Warszawie, Krakowie i LwowieWzmianka w: T. Pawlikowski, Listy do Konstancji Bednarzewskiej, Kraków 1980.. Twórczość Dzikowskiego wymienia EstreicherK. Estreicher, Bibliografia polska XIX wieku, wyd. 1967. i prasowe notki pośmiertne„Gazeta Narodowa” 1900, nr 135.„Gazeta Lwowska” 1900, nr 113..
Są to powieści: Dziewczyna, 1887 Z niedalekiej przeszłości, nowela, Chicago 1878 Bez szczęścia, nowela 1878 Nasze życie czyli Polki—bohaterki, powieść z okresu Powstania Styczniowego, 1877, wyd. III Lwów 1902 komedie: Kartka wycięta, 1892 Zdrowi i pokaleczeni, 1895, wystawiona na scenie lwowskiej pod ps. Krzywdzica Odgrzewana miłość, 1896, j.w. Krew nie woda (prawd. nie ukazała się drukiem, ale była wystawiana w Krakowie) On, jednoaktówka inne dzieła: Szymon Konarski, poemat dram., wyd. w Niemczech 1867 List otwarty do redakcji Trybuny we Lwowie, 1891 Niektóre komedie Mieczysława Dzikowskiego uważane były przez krytyków za pikantne.
Życie rodzinne Z małżeństwa z Emilią z Schoenów (zmarłą w Polance Karol pod Krosnem w 1934 roku) pozostawił syna Stanisława (ur. 1884, Lwów), literata, i Zofię (ur. 1874, Warszawa, zm. 1932, Lwów), zamężną z Edmundem Kolbuszowskim – dziennikarzem i literatem.
Zmarł przed południem, dnia 16 maja 1900 roku we Lwowie i pochowany został w grobowcu rodziny Korab Kolbuszowskich na Cmentarzu Łyczakowskim (grobowiec zachowany). Przytoczyć można notkę prasową z „Gazety Narodowej”„Gazeta Narodowa” 1900, nr 138, s. 2.:
Przypisy
Bibliografia Notka prasowa o śmierci, [w:] „Gazeta Narodowa” 1900, nr 135, s. 3. Mieczysław Chamski-Dzikowski, [w:] „Gazeta Lwowska” 1900, nr 113, s. 3. Mieczysław Chamski-Dzikowski, [w:] Józefa Czecha kalendarz krakowski na rok 1901, s. 88.
Linki zewnętrzne Dzieła Mieczysława Dzikowskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Kategoria:Polscy dramaturdzy XIX wieku Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy prozaicy XIX wieku Kategoria:Urodzeni w 1837 Kategoria:Zmarli w 1900 Kategoria:Ludzie urodzeni w Płocku