mały|Wiejski Dom Kultury mały|Ostry zakręt z ograniczoną widocznością na DK 77 mały|Dom zakonny KDzJ mały|Kapliczka Matki Bożej Wspomożenia Wiernych o Wolność i Niepodległość Ojczyzny z 1938 r. w Żurawcu Gorzyce – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Tryńcza. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa przemyskiego.
Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii pw. Najświętszego Serca Jezusowego.
W miejscowości znajduje się szkoła podstawowa im. Ojca Św. Jana Pawła II
Przez miejscowość przebiega droga krajowa nr 77 z Lipnika do Przemyśla.
Wieś jest położona wzdłuż Przykopy, która w dolnej części wsi dopływa do Sanu.
Części wsi + Integralne części wsi Gorzyce SIMC Nazwa Rodzaj0612039 Borki osada0611991 Cierpisze część wsi0612000 Gościniec część wsi0612016 Podłuże część wsi0612045 Zasanie osada0612022 Żurawiec część wsi
Historia Wieś po raz pierwszy była wzmiankowana w 1589 roku jako Wola Podsańska. Nazwa Wola to oznaczało wolność na wiele lat od czynszów na rzecz dworu i dziedzica w celu zagospodarowania się osadników w nowym miejscu. Wole otrzymywały też drugi człon przymiotnikowy, od nazwiska założyciela lub nazwy innej wsi, której była wcześniej przysiółkiem. Nazwa Wola Podsańska wskazuje na jej położenie pod Sanem. Przydatnym źródłem do poznania historii są regestra poborowe, które zapisali poborcy podatkowi Ziemi PrzemyskiejZ regestru poborowego z 1589 roku wynika że wieś była biedna, bo nie wspomniano o ilości łanów (gruntów rolnych), było tylko 25 ogrodników i lokatorzy.Aleksander Jabłonowski. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona. (Wola Podsańska w regestrze poborowym z 1589 roku) (s. 6) (dostęp 2017-10-05)..
W latach 1662 i 1674 Wolę Podsańską zapisano dwukrotnie, z czego wynika że podzielono ją na dwie części (w 1674 roku jedna część miała 71 domów, a druga część miała 34 domy)W 1674 roku w rejestrze zapisano Wolę Podsamską dwukrotnie w języku łacińskim: część większa – Podsamska Wola: a personis subditorum n[umer]o 71, summa facit [fl].....71/0 i część mniejsza – Wola Podsamska: a personis subditorum n[umer]o 34, facit summa [fl]......34/0.Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Rejestr pogłównego ziemi przemyskiej 1674. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000 (s. 32 i 48)..
W 1672 roku Podsańska Wola była zniszczona przez najazd Tatarów. Ocalało tylko 13 gospodarstw zagrodniczych i 1 komornicze, a pozostałe zniszczone to zagrodnicze i komornicze. Według juramentów z 1673 roku było we wsi 30 domów. Właścicielem wsi była wówczas Barbara Lubomirska.
W 1711 roku wieś była wzmiankowana jako Wola Posańska alias BuchowWola Posańska alias Buchow (Wola Posańska zwana Buchow) – ten zapis wskazuje na jakieś zależne powiązania z Wolą Buchowską. Wcześniej w 1674 roku w rejestrze pogłównego ziemi przemyskiej zapisano Wolę Buchowską (48 domów).Taryfa podymnego ziemi przemyskiej z 1711 (s. 110). Biblioteka Czartoryskich w Krakowie rkp 2472 (nr 25), s. 101–140.. W 1713 roku wieś była wzmiankowana dwukrotnie jako – Wola Posańska alias Gorzyce i Wola Posanska alias Gorzyce et Jagieła alias Wola GorliczyńskaJózef Półćwiartek. Rewizja generalna ziemi przemyskiej części zasańskiej (lewobrzeżnej) z 1713 roku (s. 58). Wydawnictwo „Prace Humanistyczne” Rzeszowskiego TPN. R. VII: 1975, seria I, nr 7, s. 43–62..
Księgi gromadzkie wsi Tryńcza podają, że w 1701 roku wójtem Woli Posańskiej był Trofim Sawka. W 1723 roku wójtem Gorzyc był Marcin Kusy, a wójtem Jagieły Stanisław Jagieła. Kolejnymi wójtami w Gorzycach byli: Matwi Groch (1728, 1730, 1732) i Wojciech Mathie (1738)Księgi Sądowe wiejskie. T. 2/ wydawca Bolesław Ulanowski Księgi gromadzkie wsi Tryńcza 1577–1746 (s. 105-138).
W 1762 roku według wzmianki w aktach właściciela Klucza Trynieckiego Pawła Benoe mieszkańcami gromady Gorzyce byli: ks. Aleksander Bojarski, Iwan Bihajło, Fedko Bihajło, Fedkowa Bihajłowa, Maksym Bunata, Waśko Dadak, Fedko Dobieński, Iwan Dobieński, Maksym Dobieński, Franko Gliniany, Jan Gliniany, Iwan Groch, Maciek Gurak, Wojtkowa Gwóźdźka, Antoni Hojło, Daniło Hojło, Piotr Hojło, Senlu Hojło, Waśko Hojło, syn Kaczmarski, Bartek Kornafel, Jan Kornafel, Kuba Kornafel, Marcin Kornafel, Antoni Kowal, Bartek Kulpa, Jan Kulpa, Kazimierz Kulpa, Matusz Kusy, Sobek Kusy, Litwinka Wdowa, Daniło Lipski, Błazek Lniany, Krzysztof Lniany, Błazek Matyja, Sobek Matyja, Fedko Mielech, Stefan Misiło, Matusz Mrzygłód, Iwan Ochab, Piotr Ochab, Pantożycha Wdowa, Błazek Pieczek, Pieczycha Wdowa, Jan Stąbara, Michał Stąbara, Jasiej Sznaj, Maciek Świtała, Jan Torba, Jakub Torba, Wojtek Torba, Torbicha Wdowa, Iwan Waśko, Kuba Wiecheć, Wojtek Wiecheć, Ziajlicha Wdowa, Ilko Żybura, Hryc Żybura, Michał Żybura, Waśko Żybura, Żyburka WdowaZakład Narodowy im. Ossolińskich Pretensje od gromad Klucza Trynieckiego spisane 1762 (page= 32–37) [dostęp 2022-04-22]..
W latach 1817–1831 właścicielem dóbr Klucza Trynieckiego, do którego należały też Gorzyce był Wojciech Mier. Następnymi właścicielami byli: Karolina Mier (1831–1833) i Feliks Mier. W 1842 roku byli już spadkobiercy Mierów; a od 1843 roku nowym właścicielem wzmiankowany był Antoni Kellerman. W 1879 roku dobra Trynieckie były już podzielone: Maria Kellerman (Gorzyce I, Jagiełła) i Domicella Kellerman (Gorzyce II, Tryńcza, Ubieszyn, Wólka Małkowa) oraz Józef Kellerman (Wólka Ogryskowa). W roku 1890 dobra tabularne stanowiły obszar: Gorzyce I (Maria Drohojewska z Kellermanów – 311 morgi; w tym 173 morgi lasu i 113 morgi roli); Gorzyce II (Domicella Kellerman – 499 morgi; w tym 496 morgi lasu)Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa Skorowidz dóbr Tabularnych. 1890.. Kolejnymi właścicielami części Gorzyce I byli kolejno: Stanisław Drohojowski i Maria Kellerman (1880–1899), Stanisław Drohojewski (1900–1901), Karol Peikart (1902), Antoni Szczekot (1903), Konwent S.S. Franciszkanek we Lwowie (Klasztor S.S. Franciszkanek Adoracji Najświętszego Sakramentu we Lwowie; w latach 1904–1906), Spadkobiercy po Marii Drohojewskiej z Kellermanów (1907–1910), Irena z Kellermanów Lityńska (1911–1930), ostatnim właścicielem był książę Andrzej Lubomirski. Właścicielami części wsi Gorzyce II byli: Domicella Kellerman, Józef hr. Banchidy, Bronisław Nowiński, a ostatnim właścicielem w latach 1922–1944 był Marian Nowiński.
W 1854 roku według dokumentów katastralnych ewidencji gruntów, wzmiankowano nazwiska mieszkańców Gorzyc. Numery domów były rozmieszczone chaotycznie bez uporządkowania, a największe zagęszczenie zwartej zabudowy było na dolnej części wsi przy Sanie. W pozostałej części zabudowy były to grupy po kilka domów. W 1854 roku właścicielami domów w Gorzycach byli: Mateusz Kulpa, Kazimierz Kulpa, Michał Groch, Szymon Demczyna, Marcin Kulpa, Jan Sosnowy, Antoni Hojło, Błażej Flak, Maciej Szwacz, Jan Ogryzek, Tomasz Mach, Jędrzej Mach, Jan Misiło, Kazimierz Kornafel, Tomasz Szwacz, Jędrzej Kornafel, Jan Kornafel, Jędrzej Bihajło, Iwan Bihajło, Walenty Matyja, Iwan Bihajło, Józef Misiło, Wawrzyniec Kusy, Tomasz Kogut, Marcin Kornafel, Michał Misiło, Fedko Maksio, Iwan Groch, Antoni Matyja, Iwan Groch, Jędrzej Dadak, Cerkiew greckokatolicka, Mateusz Zamorski, Fedko Makara, Iwan Hojło, Błażej Olearka, Mateusz Misiło, Dymitr Ochab, Hawryło Sawa, Michał Hojło, Jerzy Mrugała, Antoni Bihajło, Stefan Sawa, Kazimierz Skowronek, Jan Mach, Stefan Misiło, Jędrzej Sosnowy, Ignacy Hojło, Wawrzyniec Zarzawiały, Wasyl Hojło, Stefan Hojło, Wojciech Gliniak, Oleszko Dadak, Wojciech Wojtas, Michał Malec, Józef Kubrak, Jan Żybura, Antoni Gurak, Antoni Małek, Anna Gliniany, Michał Kulpa, Ochab Cierpisz, Kacper Cierpisz, Aleksander Ochab, Iwan Hojło, Walenty Gliniany, Wawrzyniec Gliniany, Józef Gurak, Katarzyna Gliniak, Jan Gliniak, Walenty Kowal, Sebastian Ogryzek, Sebastian Wiecheć, Marcin Hanejko, Wojtek Wiecheć, Wojciech Wiecheć, Stanisław Wiecheć, Mateusz Kowal, Albert Kowal, Antoni Matyja, Marcin Olearka, Tomasz Pieczek, Teresa Haraś, Mateusz Duży, Antoni Duży, Mateusz Gwóźdź, Helena Turek, Michał Sosnowy, Marcin Ficek, Stanisław Gurak, Maria Hanejko, Marcin Gwóźdź, Bartłomiej Gwóźdź, Sebastian Hanejko, Kazimierz Turek, Marcin Hanejko, Jan Pucia, Stanisław Pucia, Józef Hanejko, Marcin Hanejko, Jan Pieczek, Bartłomiej Pieczek, Jakub Pieczek, Jan Joniec, Jakub Pieczek, Wawrzyniec Świtała, Franciszek Pruchnicki, Wojciech Siwik, Wojciech Ogryzek, Jan Torba, Jędrzej Hanejko, Marcin Mielech, Jan Turek, Wojciech Papin, Jan Wątroba, Sebastian Babski, Piotr Drzystek, Mateusz Duży, Antoni Duży.
W 1887 roku na terenie Gorzyc zbudowano powiatową drogę kamienną z Przeworska przez Jagiełłę, Gorzyce, San i Leżachów do Sieniawy Niedziela. Pismo tygodniowe dla ludu. Nr 23 Lwów, 7 czerwca 1885 (s. 179).
W 1934 roku powstała Gmina (zbiorowa) Tryńcza, w której skład weszły dotychczasowe gminy (jednostkowe): Głogowiec, Gniewczyna Łańcucka, Gniewczyna Tryniecka, Gorzyce, Jagiełła, Tryńcza, Ubieszyn, Wólka Małkowa i Wólka OgryzkowaDziennik Urzędowy Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego. Rocznik 1934 (s. 506) [dostęp 2022-12-27].. W latach 1932–1934 liczba grekokatolików w Gorzycach zmniejszyła się z 317 do 224 wiernych. W 1921 roku w Gorzycach było 231 domów, a w Wólce Ogryzkowej było 50 domów. W 1939 roku w Gorzycach było 240 grekokatolików (w tym 10 ukraińsko-języcznych i 230 polsko-języcznych), 480 rzymsko-katolików w parafii gniewczyńskiej, 215 rzymsko-katolików w parafii trynieckiej i 5 rodzin żydowskich.
15 września 1939 roku oddziały niemieckie przeprawiające się przez San z Gorzyc do Leżachowa wizytował Adolf HitlerRocznik Przemyski t. 51 Historia Wojskowości z. l (13) 2015 (s. 30) [dostęp 2020-06-24].. W październiku na Sanie powstała linia demarkacyjna III Rzesza – ZSRR, a w 1940 roku w centrum Gorzyc, Niemcy zbudowali dwie drewniane strażnice wojskowe. W połowie lipca 1944 roku podczas frontu Armia Radziecka zbudowała na Sanie nowy most drewniany. 26 października 1945 roku most został spalony, w celu zabezpieczenia ludności przed napadem band nacjonalistycznych i rabunkowych.
Na terenie Gminy Tryńcza, a także w wielu miejscach na Podkarpaciu działały oddziały tzw. „dzikiej partyzantki”, które dokonywały mordów i napadów rabunkowych na Ukraińcach i miejscowych Polakach. 2 marca 1945 roku w Woli Buchowskiej dokonano mordu na trzech grekokatolikachMordy na ludności Ukraińskiej 1944-1947. Wola Buchowska., a także w lesie koło Tryńczy dokonano licznych mordów rabunkowych na Polakach powracających z robót przymusowych z NiemiecCytat z – „Jakie to ma znaczenie, czy zrobili to z chciwości?” Zagłada domu Trynczerów” – ...Wywiezieni na roboty przymusowe do Niemiec, wracali pośpiesznie wszelkimi sposobami, pieszo, rowerami, „na okazję”, wozami konnymi, wojskowymi pociągami i samochodami ciężarowymi, aby teraz na drodze z Gniewczyny do Sieniawy przed progami własnych domów, doczekać okrutnej śmierci z rąk miejscowych dzikich partyzantów dysponujących nielegalną bronią...Tadeusz Markiel. Alina Skibińska. „Jakie to ma znaczenie, czy zrobili to z chciwości?” Zagłada domu Trynczerów. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2011. .. W kwietniu 1945 roku na Ukrainę wysiedlono z Gorzyc i Woli Buchowskiej 181 osób z 39 domów.
W latach 1954–1972 w Gorzycach istniała tzw. gromada Gorzyce, która obejmowała: Gorzyce, Jagiełłę i Wólkę Ogryzkową. Od 1973 roku wieś należy do Gminy Tryńcza. W Gorzycach był też młyn, należący do Ordynacji Lubomirskich z Przeworska, a po II wojnie światowej był w posiadaniu rodziny Cegielskich, później upaństwowiony, a po 1980 roku został zniszczony w wyniku pożaru. 27 lipca 1980 roku podczas „powodzi stulecia” zostały zalane tereny mieszkalne i rolne w pobliżu Sanu. Zalaniu uległo 31 gospodarstw w przysiółku Dół i 5 gospodarstw w Leżachowie-Osadzie oraz pastwisko wiejskie i tereny rolne, a ludność została ewakuowana.