thumb|150px|Ludzka powieka Powieka () – występujący u kręgowców ruchomy, umięśniony fałd skórny okrywający i chroniący oko.
Do powieki górnej przyczepia się ścięgno mięśnia dźwigacza powieki górnej, który odpowiada za jej ruchy.
Budowa histologiczna Warstwy podczas kierowania się od przodu ku tyłowi: skóra mięsień okrężny oka tarczka spojówka.
Strukturą utrzymującą prawidłowy szkielet powieki jest tarczka (łac. tarsus), czyli płytka o grubości około 1 mm zbudowana z tkanki łącznej włóknistej. W jej wnętrzu znajdują się gruczoły łojowe i gruczoły potowe, których wydzielina uchodzi na brzeg powieki. Tarczka powieki górnej jest większa niż dolnej.
Od strony wewnętrznej powieka wysłana jest spojówką. Z brzegu występują krótkie, sztywne włosy ułożone w 2 lub 3 rzędy – rzęsy – do których torebek uchodzą ujścia wspomnianych gruczołów.
Obecna po stronie przyśrodkowej wyniosłość (tzw. brodawka łzowa) to miejsce ujścia kanalika łzowego (zobacz też: aparat łzowy).
Funkcja Powieki stanowią ochronę gałki ocznej przed urazami i regulują dopływ światła do oka. Ich funkcją jest również rozprowadzanie na powierzchni gałki ocznej cieczy łzowej.
Dotknięcie spojówki powoduje powstanie odruchu spojówkowego zamykającego powieki (łuk odruchowy – część dośrodkowa to nerw oczny, natomiast odśrodkowa to nerw twarzowy).
Schorzenia i leczenie W przypadku niedomykalności powiek (szpary powiekowej) spowodowanej porażeniem nerwu twarzowego sprawdzoną metodą leczenia jest obciążenie powieki górnej implantem ze złota.
Zobacz też
migotka
Przypisy
Bibliografia Histologia. Kazimierz Ostrowski. Warszawa 1995, wydawnictwo PZWL. Strona 833.
Kategoria:Narządy dodatkowe oka