Heterocapillus tigripes – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny tasznikowatych i podrodziny Phylinae. Zamieszkuje Europę i Azję Mniejszą. Żyje na murawach kserotermicznych. Żeruje na szyplinach.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1852 roku przez Étienne'a Mulsanta i Claudiusa Reya na łamach „Annales de la Société Linnéenne de Lyon” pod nazwą Capsus tigripes. Lokalizacja typowa znajduje się w okolicach francuskiego Nîmes.
Morfologia Pluskwiak osiągający od 3 do 3,8 mm długości ciała. Jest ono w zarysie owalne, ubarwione błyszcząco czarno z jaśniejszą plamą przy kliniku każdej półpokrywy i jasnymi plamkami na zewnętrznych krawędziach goleni, a niekiedy jaśniejsze mogą też być tył ciemienia, szczyt ostatniego członu czułków czy użyłkowanie. Ciało obficie porośnięte jest włoskami srebrzystymi i złocistymi, przypłaszczonymi włoskami jasnoszarymi oraz półwzniesionymi włoskami czarnymi. Owłosienie to z czasem może się wycierać. Czułki obu płci cechuje długi i wyraźnie zgrubiały drugi człon. Golenie uzbrojone są w ciemne kolce.
Biologia i ekologia Owad ten jest ciepłolubny i występuje głównie na nawapiennych, kwiecistych murawach kserotermicznych. W warunkach polskich spotykany jest tylko w zespole omanu wąskolistnego (Inuletum ensifoliae). Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są monofagicznymi fitofagami ssącymi soki z szyplinów, zwłaszcza z szyplinu jedwabistego.
Na świat przychodzi jedno pokolenie rocznie. Osobniki dorosłe obserwuje się od czerwca do lipca lub sierpnia. Składane przypuszczalnie do tkanek rośliny żywicielskiej jaja są stadium zimującym. Larwy klują się w maju.
Rozprzestrzenienie i zagrożenie Gatunek zachodniopalearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Kosowa, Albanii, Macedonii Północnej i Grecji, w Azji zaś z anatolijskiej części Turcji.
Owad rzadki w skali europejskiej. W Polsce znany jest wyłącznie z dwóch stanowisk na Garbie Pińczowskim. Zarówno w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt, jak i na „Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce” umieszczony został jako gatunek zagrożony wyginięciem (EN). Z kolei na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony jest jako gatunek narażony na wymarcie (VU).
Zagrożeniem dla gatunku jest utrata siedlisk w postaci specyficznych muraw kserotermicznych, np. wskutek zarastania drzewami i krzewami czy celowego ich zalesiania.
Przypisy
Kategoria:Tasznikowate Kategoria:Pluskwiaki Azji Kategoria:Pluskwiaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1852 roku