Obrzyca (niem. Raule Obra) – rzeka w zachodniej Polsce, prawy dopływ Odry o długości 49,05 km i powierzchni dorzecza 1808 km².
Ma charakter typowej rzeki nizinnej, w znacznym stopniu uregulowanej. Płynie przez Pojezierze Sławskie i Kotlinę Kargowską w województwie lubuskim. Wypływa z północnego krańca jeziora Sławskiego, chociaż za jej początek przyjmuje się również Czernicę, jeden z dopływów jeziora Sławskiego (wówczas długość Obrzycy wynosi 65,9 km). Jej brzegom, aż do ujścia, towarzyszą na przemian zespoły leśne (głównie lasy sosnowe) i kompleksy użytków zielonych (łąki lub pastwiska). Przepływa m.in. przez Lubiatów, Konotop, Uście, Kargowę, Chwalim, Smolno Wielkie oraz Podlegórz, uchodząc do Odry (na jej 472 km) w Górzykowie (nieopodal mostu na drodze ekspresowej S3).
Na 24,6 km biegu Obrzycy odchodzi od niej Kanał Dźwiński, łączący się z Obrzańskim Kanałem Północnym. Sieć dopływów, zwłaszcza lewostronnych, jest bardzo rozbudowana, a wszystkie z nich - w większym lub mniejszym stopniu - są zmeliorowane. Do najważniejszych dopływów należą: Gniła Obra, Kanał Bojadelski, Kanał Obrzycki, Kanał Borkowski, Kanał Karszyński i Obrzański Kanał Południowy. W dorzeczu Obrzycy leży wiele jezior. Koryto rzeki przegrodzone jest kilkoma jazami, będącymi elementami systemu melioracyjnego jej doliny. Ostatni z nich (Śluza Sadowa) ma znaczenie energetyczne i przeciwpowodziowe, zapobiegając cofaniu się wezbranych wód pobliskiej Odry a wykazał skuteczność podczas powodzi tysiąclecia z lipca 1997 r. W dolnym biegu Obrzycy, w przysiółku Sadowo koło Głuchowa, wybudowano ujęcie wody dla Zielonej Góry.
W rzece występuje większość nizinnych gatunków ryb słodkowodnych m.in.: jaź, kleń, leszcz, wzdręga, krąp, szczupak, okoń, ukleja, węgorz i miętus.
Przypisy
Bibliografia Bronisław Jastrzębski, Szlaki wodne Polski, Warszawa, 1960 Jan Krajniak, Pojezierze Lubuskie, Poznań, 1982 B. Najbar, E. Szuszkiewicz, W. Zieleniewski, Wody środkowego nadodrza, Zielona Góra, 1998 Marek Lityński, Obra, Bielsko Biała, 2005
Kategoria:Dorzecze Obrzycy