Leon Suchorzewski (ur. 14 września 1894 w Niedźwiadnie, zm. 17 października 1970 w Warszawie) – polski rolnik – osadnik wojskowy, burmistrz Włodzimierza Wołyńskiego, działacz społeczny, poseł na Sejm IV kadencji (1935–1938) w II Rzeczypospolitej, członek Rady Głównej Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych od 1934 rokuSprawozdanie Centralnego Towarzystwa Organizacyj i Kółek Rolniczych w Warszawie za 1934/5 Rok, Warszawa 1935, s. 17., kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Ukończył Szkołę Handlową w Łomży i Wyższe Kursy Przemysłowo-Rolnicze w Warszawie. Uczył się również w czasie I wojny światowej w konspiracyjnej Wolnej Szkole Wojskowej.
Był członkiem POW i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Służył w 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 6 lutego do 4 kwietnia 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu podoficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Posiadał wówczas stopień starszego ułana. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a następnie w Łomży.
W Wojsku Polskim pełnił służbę w 7 pułku Ułanów Lubelskich. W czerwcu 1921 został zwolniony do rezerwy. Zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem1 czerwca 1919. W 1934 zajmował 183. lokatę w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień we Włodzimierzu. Posiadał przydział mobilizacyjny do 7 pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku MazowieckimSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r., s. 250, 895..
W latach 1924–1931 prowadził gospodarstwo rolne w osadzie wojskowej Kalinówka w powiecie włodzimierskim. Był członkiem Związku Osadników Wojskowych i organizacji spółdzielczych, prezesem Wołyńskiej Izby Rolniczej. W latach 1931–1934 pełnił funkcję wiceburmistrza, a od 1934 roku – burmistrza Włodzimierza Wołyńskiego. Był również od 1932 roku przewodniczącym tamtejszego Urzędu Rozjemczego, kierował Wołyńską Izbą Rolniczą. W latach 1935–1938 był prezesem Rady Wojewódzkiej Związku Osadników w Łucku.
W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany posłem na Sejm IV kadencji (1935–1938) 119 619 głosami z okręgu nr 57, obejmującego powiaty: kowelski, lubomelski i włodzimierski.
Po wybuchu II wojny światowej został, w stopniu majora rezerwy, komendantem wojennym Włodzimierza Wołyńskiego. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do miasta 19 września, przedostał się pod okupację niemiecką, gdzie przez czas wojny był administratorem majątku Marii Lechnickiej w Bezeku.
Po wojnie pracował jako buchalter w banku w Lublinie. Następnie był księgowym w Centralnym Związku Plantatorów Przetwórczych Roślin Okopowych w Toruniu, w 1948–1950 – w tymże związku w Warszawie, pracował również w warszawskim „Argedzie”.
Życie rodzinne Leon Suchorzewski był synem Witolda (1857–1936), właściciela majątku Węgierskie oraz Stefanii z Gołębiowskich (1868–1937), jedynej córki właściciela majątku Niedźwiadna.
Miał czworo rodzeństwa: Zofię (1892–1988), żonę generała dywizji Wojska Polskiego Stefana Dąb-Biernackiego Felicję (1893–1986), żonę generała brygady Michała Pakosza; Felicja wiele lat spędziła w więzieniach PRL Henryka (1896–1970), biologa Tadeusza (1907–1973), inżyniera chemika.
Leon ożenił się 4 lutego 1924 roku z Aldoną Krzyżanowską (1897–1935) i miał z nią dwóch synów: Jarosława Leona (ur. 1931), lekarza Leszka Henryka (ur. 1932), anglistę.
Po śmierci został pochowany 22 października 1970 roku na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie. mały|Zdjęcie grobu Leona Suchorzewskiego na cmentarzu Wawrzyszewskim Leon Suchorzewski był praprawnukiem Józefa Radzimińskiego, ostatniego wojewody gnieźnieńskiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3911 (1921) Krzyż Niepodległości (12 maja 1931) „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Krzyż Zasługi
Przypisy reprint Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1984
Dekret Wodza Naczelnego L. 3368 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
Bibliografia
Kategoria:Burmistrzowie miast II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych Kategoria:Członkowie Centralnego Związku Osadników Wojskowych Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Wołyńskiej Izby Rolniczej Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej „Zet” Kategoria:Członkowie Związku Patriotycznego Kategoria:Internowani w Łomży Kategoria:Ludzie związani z bankowością w Polsce Kategoria:Legioniści internowani po kryzysie przysięgowym w Szczypiornie Kategoria:Majorowie kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 7 Pułku Ułanów Lubelskich Kategoria:Pochowani na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie Kategoria:Polscy rolnicy Kategoria:Posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej (województwo wołyńskie) Kategoria:Posłowie na Sejm IV kadencji (1935–1938) Kategoria:Prezesi izb rolniczych II Rzeczypospolitej Kategoria:Samorządowcy II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Ułani Legionów Polskich Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich