Złotokap alpejski (Laburnum alpinum) – gatunek małego drzewa lub wysokiego krzewu należący do rodziny bobowatych, pochodzący z terenów górzystych południowej Europy. Gatunek bardzo podobny do złotokapu pospolitego, od którego różni się budową kwiatów i porą kwitnienia, prawie całkowitym brakiem owłosienia poszczególnych części rośliny, długością strąków i orzęsieniem liści. Gatunek należy do roślin silnie trujących, gdyż poszczególne części rośliny: nasiona, liście i korzenie zawierają silnie toksyczną cytyzynę.
Morfologia thumb|180px|left|Kwiatostan i liście thumb|180px|left|Drewno Pokrój Drzewo lub krzew dorastający do około 6 metrów wysokości o wyprostowanych gałęziach i lejkowatej koronie. Liście Trójlistkowe, długoogonkowe, pojedyncze listki szerokoeliptyczne brzegiem lekko orzęsione, od spodu srebrzysto owłosione. Kwiaty Motylkowe zazwyczaj pachnące, żółte skupione w gronach dorastających do 30 cm długości, kwitną w czerwcu, około 2 tygodni później niż kwiaty złotokapu zwyczajnego, o dużej dekoracyjności. Owoce Strąki płaskie i wąsko-oskrzydlone o długości do 3,5 centymetrów, na jednym końcu wydłużone i zagięte do zewnątrz, wewnątrz drobne czarne nasiona.
Wymagania i zastosowanie Roślina preferuje miejsca dobrze nasłonecznione, gleby żyzne, często również wapienne, źle znosi gleby suche. Wykazuje odporność na mrozy do 5 strefy, w Polsce nie jest zupełnie mrozoodporny, wykazuje również odporność na silne wiatry, oraz na zanieczyszczenie powietrza, przez co często sadzony jest w dużych miastach. Ze względu na dużą dekoracyjność kwiatów i ich zapach używany jako roślina ozdobna.
Przypisy
Kategoria:Bobowate właściwe Kategoria:Rośliny lecznicze Kategoria:Rośliny trujące Kategoria:Drzewa i krzewy ozdobne