Indian Army (IA; dewanagari भारतीय थलसेना, Bhāratīyan Thalasēnā) – wojska lądowe Indii, najliczniejszy z czterech rodzajów sił zbrojnych, istnieją od uzyskania niepodległości przez Indie Brytyjskie. Od samego powstania wojsko było zawodowe, w 2010 liczyło ponad 1,1 miliona personelu w czynnej służbie, będąc drugim pod względem liczebności, po Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej.

Historia Chociaż współczesna armia indyjska istnieje od 1947 roku, posiada bogate tradycje wojskowe, będąc bezpośrednią kontynuatorką British Indian Army, siły zbrojnej Indii Brytyjskich, utworzonej w XIX wieku poprzez połączenie armii trzech prezydencji indyjskich. Rozpad Indii Brytyjskich w 1947 roku na Dominium Inii i Pakistan, a później także Bangladesz, spowodowały rozpoczęcie licznych konfliktów zbrojnych na tle sporu o Kaszmir, w które uwikłani byli żołnierze służący wcześniej w jednej armii.

Od 1947 roku Indie stoczyły trzy wojny z sąsiednim Pakistanem oraz konflikt graniczny z Chińską Republiką Ludową. I wojna o Kaszmir rozpoczęła się, kiedy chcący zachować autonomię ówczesny maharadża Kaszmiru Hari Singh, nie mogąc przeciwstawić się buntowi stanowiących większość populacji muzułmanów i wspierających ich milicji plemion pasztuńskich, podpisał decyzję o przyłączeniu Kaszmiru do Indii. W rezultacie w październiku 1947 roku pakistańska armia, aby nie dopuścić do zbrojnej aneksji regionu, przekroczyła granicę Kaszmiru i Dżammu, szybko zajęła większość Baltistanu i jedyne połączenie pomiędzy Kaszmirem a Ladakh. Z drugiej strony do wojny przystąpiła regularna armia indyjska, ponieważ zgodnie z prawem było to terytorium indyjskie. Od czasu wyznaczenia granicy spornej prowincji jako terenów kontrolowanych w danej chwili przez wojska każdej ze stron, kolejne konflikty nie przyniosły rozstrzygnięć terytorialnych (po III wojnie o Kaszmir ustalona oficjalnie jako Line of Control). W 1971 roku indyjska armia rozstrzygnęła wojnę o niepodległość w Pakistanie Wschodnim, zmuszając Pakistan do uznania Bangladeszu. Spór o Kaszmir przygasł, od kiedy Indie i Pakistan (wcześniej też Chiny) posiadają broń atomową, obecnie przyjął więc formę wyścigu zbrojeń (MAD).

Początkowo wojsko indyjskie było oparte na alianckim sprzęcie z czasów II wojny światowej, tj. czołgach M3 Stuart, M4 Sherman oraz nowszych Centurion Mk3 i AMX-13. W latach 50. w Indiach uruchomiono produkcję belgijskich karabinów FN FAL/UK L1A1, a od 1965 roku lokalnie wyprodukowano ponad 2000 czołgów Vijayanta na licencji brytyjskiej. W latach 60. większość uzbrojenia zaczęto kupować od ZSRR, w tym głównie czołgi T-55, działa M-46 i D-30 oraz zestawy przeciwlotnicze S-75, S-125 i 2K12 Kub. Pod koniec lat 60. drugim co do ważności dostawcą zbrojeniowym dla Hindusów stała się Francja; w kolejnych latach sprowadzono lub wyprodukowano lokalnie tysiące pocisków przeciwpancernych ENTAC, Nord SS.11 i Milan, rozpoczęto też produkcję śmigłowców Alouette III oznaczonych Chetak. Od 1979 roku rodzime czołgi zaczęły zastępować T-72, po dostarczeniu partii 800 maszyn z ZSRR w Indiach uruchomiono w 1988 roku produkcję modelu T-72M1, w latach 80. zakupiono też wozy BMP-1 i zestawy przeciwlotnicze 9K33 Osa, a w Indiach produkowano BMP-2. Po 1991 roku utrzymano kontakty z Federacją Rosyjską, obecnie dwie trzecie indyjskiego uzbrojenia lub technologii zbrojeniowej produkcji pochodzi z ZSRR lub Rosji. Od 2001 roku Indie stały się największym użytkownikiem czołgu T-90S, zamawiając w kolejnych latach ponad 1000 maszyn, po czym rozpoczęto jego produkcję w Indiach wraz z zestawami pocisków przeciwpancernych 9K119 Refleks. W ostatnich latach dużo wyposażenia sprowadzano też z Izraela, m.in. amunicję do czołgów.

Organizacja thumb|270px|Organizacja Indian Army Dowództwo wojsk lądowych znajduje się w Nowym Delhi, obecnie składają się one z 34 dywizji. Eastern Command (dowództwo wschodnie) w Kolkacie Central Command (dowództwo centralne) w Lucknow (bez jednostek) Northern Command (dowództwo północne) w Udhampur Southern Command (dowództwo południowe) w Pune South West Command (dowództwo południowo-zachodnie) w Jaipurze Western Command (dowództwo zachodnie) w Chandimandir,

Podstawowe wyposażenie SprzętProducentLiczbaUwagi Broń piechoty 100px<br/ >Pistolet AUTO 9 mm 1A 9mm Parabellum, licencyjna wersja kanadyjskiej odmiany Browninga HP 100px<br/ >Karabinek INSAS 1B1 5,56mm NATO, standardowy karabinek piechoty. Karabin 1A1/1C 7,62×51mm NATO, kopia brytyjskiego L1A1 (FN FAL) z drewnianymi elementami, produkcji OFB, 1C to wersja automatycznaJanes: OFB 7,62 mm 1A1 and 1C rifles (India), Rifles . Karabinek AKM/AK-47 Używane też klony Sa vz. 58, PM Md. 1963, Arsenal AR. 100px<br/ >Karabinek TAR-21 8000 5,56mm NATO, Standardowa broń sił specjalnych obok M4A1. Karabin SWD59 Standardowa broń wyborowa, podstawowym karabinem powtarzalnym jest Mauser SP66. Karabin PKM / NSW Czołgi 150px<br/ >Arjun Mk1 248 150px<br/ >T-90S Bhishma 807 Zamówiono około 1640 150px<br/ >T-72M1 Ajeya 1900 968 zmodernizowano do Ajeya Mk1/Mk2 Bojowe wozy piechoty 150px<br/ >BMP-2 Sarath 1500 BMP-1 700 Większość w rezerwie. Artyleria150px<br/ >K9 Vajra-T 100 150px<br/ >Haubits FH77B 410 155 mm Produkcji Boforsa, dostarczone od 1986 za 1,6 mld USD, rozwijana rodzima wersja w ramach posiadanej licencji i dokumentacji. 2S1 Goździk 110 150px<br/ >FV433 Abbot 80 Planowane pozyskanie 100 szt. K9 Thunder. 150px<br/ >M-46 1000 200 przezbrojonych do 155 mm przez izraelski Soltam. Moździerz L16 81mm 5000 Broń przeciwpancerna Działo bezodrzutowe M40 3000 Carl Gustaf MkIII produkcji Ordnance Factories Board (OFB) 150px<br/ >ppk Nag (Cobra) 443 ppk MILAN 30 000 ppk 9M133 Kornet 3000 9K119 Refleks 600 zamówiono 16 000 Śmigłowce 120px<br/ >HAL Dhruv 40 wielozdaniowy 120px<br/ >HAL SA 316B Chetak 120 wielozdaniowy 120px<br/ >HAL SA 315B Cheetah 48 wielozdaniowy, 20 modernizowanych do wersji CheetalHindustan Aeronautics to supply Indian army with 20 Cheetals. flightglobal, 25 lutego 2013.. Mi-17 6 transportowy Systemy przeciwlotnicze 100px<br/ >Prithvi Air Defence (PAD) Rodzimy system egzosferycznych pocisków antybalistyczny. 100px<br/ >Advanced Air Defence (AAD) System endosferycznych pocisków antybalistycznych. 100px<br/ >Akash Projekt Defence Research and Development Organisation (DRDO), OFB, BEL (radar Rohini), produkcja Bharat Dynamics Ltd (BDL) i BEL, dwa pułki, zastępują SA-6 Gainful, także na podwoziu T-72, zamówiono 2000 pocisków. 9K33 Osa (SA-8 Gecko) 80 TELAR, zasięg 15 km. 9K38 Igła (SA-18 Grouse) 2250 MANPADS, zasięg 5 km. Pociski balistyczne 100px<br/ >BrahMos 130 Pocisk manewrujący, dwa pułki po 5 wyrzutni, zasięg 300 km, bazuje na P-800 Oniks, ale oprócz okrętów może atakować cele lądowe. 80px<br/ >Prahaar PDRDO i BDL, zasięg 150 km. 100px<br/ >Prithvi-I/II/III zasięg od 150 do 600 km Agni-I zasięg 800 km 150px<br/ >Agni-II zasięg 3300 km<br/ >Agni-III zasięg 5000 km Inne pojazdy WZT-3M 352 Wóz zabezpieczenia technicznego, montowane też przez Bharat Earth Movers (BEML Ltd). 120px<br/ >Stallion Mk III/IV 60 000 Ciężarówki 4x4/6x6 5 ton, produkowane przez Ashok Leyland. 120px<br/ >Tata LPTA 713 28 000 Ciężarówki 4x4 2,5 tony. 120px<br/ >BEML Tatra 7000 Licencyjne ciężarówki Tatra produkowane od 1986, różne wersje. Shaktiman 7000 Ciężarówki produkcji Ordnance Factories Board.

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona Siły zbrojne Republiki Indii, Portal Spraw Zagranicznych

Kategoria:Wojska lądowe Kategoria:Rodzaje sił zbrojnych Indyjskich Sił Zbrojnych Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1947