Otton Zygmunt Eysymont (ur. w Bobrujsku, zm. 1984 w Chichester) – major kawalerii Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys 120px|left|border|Herb Korab Urodził się 24 czerwca 1904 r. w Bobrujsku, w rodzinie Józefa i Adeli z ZaleskichInformacja od p. dr Mariana Małeckiego ze Stowarzyszenia PRO MEMORIA.. Pochodził ze znanej rodziny szlacheckiej o tradycjach wojskowych. W 1919 r., gdy tereny na których mieszkał zajęli bolszewicy, nie chcąc kształcić się w szkole sowieckiej, porzucił naukę. W następnym roku, przedostał się przez front i jako 16-latek wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego trafiając do Pułku Jazdy Tatarskiej w szeregach którego brał udział m.in. w wyprawie kijowskiej. W czerwcu 1920 r. został wzięty do niewoli sowieckiej, w której przebywał 8 miesięcy. Po powrocie do Polski trafił do 3 Pułku Strzelców Konnych. W latach 1932–1939 służył w 3 Pułku Ułanów Śląskich, stacjonujących w Tarnowskich Górach. Pod koniec sierpnia 1939 r. objął dowództwo Oddziału Wydzielonego „Wodzisław”. Wybuch II wojny światowej zastał go w Jastrzębiu Dolnym, gdzie na granicy z Mszaną udanie poprowadził działania obronne 3 Szwadronu 3 Pułku Ułanów Śląskich (OW „Wodzisław” w sile 200 ludzi) w czasie obrony Bożej Góry (1 września 1939). Następnie brał udział w walkach pod Tomaszowem Lubelskim, wyróżniając się szczególnym męstwem (m.in. za przedarcie się pomiędzy oddziałami wroga z raportem do kwatery generała Sosnkowskiego, przyobiecano mu Order Virtuti Militari, a każdemu z jego żołnierzy Krzyż Walecznych. Po zakończeniu działań zbrojnych przedarł się na Zachód. We Francji został przydzielony do odtwarzanego przez generała Maczka 10 Pułku Strzelców Konnych, gdzie był dowódcą 3 szwadronu. Po agresji niemieckiej na Francję w 1940 r. powierzono mu dowództwo 1 szwadronu, nowo sformowanego Oddziału Wydzielonego. Szwadron był w walce aż do upadku Francji, a jego postawa wzbudziła szacunek nawet u wroga, który nazywał OW Schwarze Brigade. Po przedarciu się do Anglii wraz ze swoim zgrupowaniem przebywał w Szkocji. W maju 1944 r. został zastępcą dowódcy Pułku, z którym wziął udział w inwazji na Francję. 22 sierpnia 1944 r. został dowódcą Pułku, lecz kilka dni później dostał nominację na dowódcę 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej, z którym przeszedł praktycznie cały dalszy szlak bojowy. 4 września 1945 roku ustąpił ze stanowiska. Awansowany do stopnia majora Polskich Sił Zbrojnych.
Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie prowadził mały bar w Londynie. 30 maja 1961 r. przyznano mu tamtejsze obywatelstwo. Zmarł w mieście Chichester w hrabstwie Sussex w 1984 r.
Inne informacje Bój o Bożą Górę, stał się kanwą licznych nieporozumień. Generał KuropieskaKuropieska Józef, Wspomnienia oficera sztabu 1934–1939, Kraków 1984. twierdził, że straty 3 Szwadronu wynosiły 60 ułanów i 100 koni, choć faktycznie śmierć poniosło 5 żołnierzy rotm. Eysymonta, a rzeczywisty przebieg tego starcia świadczy dobitnie o umiejętnościach i inteligencji tego dowódcy. Wbrew obiegowym opiniom (m.in. Alfonsa MrowcaMrowiec Alfons, Kampania wrześniowa w rybnickiem, [w:] „Zaranie Śląskie” 1960, R. XXII, z. 1., generała Kuropieski), a co w późniejszych latach stało się jednym z najtrwalszych mitów Wojny Obronnej 1939 (już wcześniej utrwalonym w świadomości społecznej przez A. Wajdę w filmie Lotna), oddział ułanów rotm. Eysymonta nigdy nie zaatakował konno czołgów niemieckich.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 10346 Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1937) „za zasługi w służbie wojskowej” – jako Otton Zygmunt Ejsymont. Medal Brązowego Lwa (Holandia)
Przypisy
Bibliografia Kazimierz Sosnkowski, Cieniom Września (Londyn 1943, polskie wydanie Warszawa 1988). Władysław Steblik, Armia „Kraków” 1939, wyd. II, Warszawa 1989.
Otton Zygmunt Kategoria:Ludzie urodzeni w Bobrujsku Kategoria:Majorowie kawalerii Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Obrońcy Śląska (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 3 Pułku Ułanów Śląskich Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Brązowego Lwa Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Rotmistrzowie Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej Kategoria:Dowódcy pułków artylerii Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej