thumb|450x450px|Skala melowa – zależność subiektywnie odbieranej wysokości dźwięku od obiektywnie mierzonej częstotliwości w hercach Mel – nieliniowa skala wysokości dźwięku mierzona metodą akustyki psychologicznej określającej subiektywny odbiór wysokości dźwięku przez ucho ludzkie względem obiektywnej skali pomiaru częstotliwości dźwięku w hercach.
Historia Skala określona została w 1937 roku przez S. Stevensa, J. Volkmana oraz E. Newmana. Nazwa pochodzi od pierwszych trzech liter słowa , melodia. W 1946 r. S. Stevens opublikował pracę pt. On the Theory of Scales of Measurement, co zainicjowało rozwój pomiarów psychofizycznych metodami skalowania.
Jednostką częstotliwości w tej skali jest mel. Zależność między skalą mel i Hz ma charakter nieliniowy i określa się ją wzorem:
Na podstawie pomiarów przyjęto założenie, że ton o częstotliwości 1000 Hz przy poziomie ciśnienia akustycznego 40 dB powyżej progu słyszalności ma 1000 meliMały ilustrowany leksykon techniczny, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1983, , s. 288.Psychofizjologia słyszenia, sound.eti.pg.gda.pl [dostęp 2012-09-29].. Liczba meli jest proporcjonalna do wysokości danego dźwięku przy określonej jego częstotliwości i głośności.
Ze względu na to, że skala melowa wyraża subiektywne odczucie dźwięku, nie istnieje tylko jedna tego typu skalaJerry V. Tobias, Foundations of Modern Auditory Theory, Academic Press, W. Dixon Ward, 1970, s. 412.. Popularna formuła wyliczania skali może być wyrażona wzorem:
lub jego inwersją:
Zobacz też
bark
Przypisy
Kategoria:Psychoakustyka Kategoria:Skale