Chomiczak długoogonowy, chomik długoogonowy (Cricetulus longicaudatus) – gatunek ssaka z podrodziny chomików (Cricetinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Zasięg występowania Chomiczak długoogonowy występuje w środkowej Azji zamieszkując w zależności od podgatunku: C. longicaudatus longicaudatus – skrajnie wschodni Kazachstan, Rosja (Tuwa i Zabajkale), Mongolia oraz północna i środkowa Chińska Republika Ludowa (północny i północno-zachodni Sinciang, Gansu, Mongolia Wewnętrzna, wschodnie Qinghai, Ningxia, Shaanxi, Shanxi, Hebei, Pekin, Tiencin, północny Henan i północno-zachodni Syczuan). C. longicaudatus chiumalaiensis – południowo-środkowa Chińska Republika Ludowa (południowe Qinghai i skrajnie północno-wschodni Tybetański Region Autonomiczny). C. longicaudatus kozhantschikovi – południowo-wschodni Kraj Krasnojarski w południowo-wschodniej Syberii (Rosja).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1867 roku francuski zoolog Alphonse Milne-Edwards nadając mu nazwę Cricetus (Cricetulus) longicaudatus. Holotyp pochodził z pobliża Linfen, w północnym Shanxi, w Chińskiej Republice Ludowej.
C. longicaudatus jest jedynym gatunkiem z grupy gatunkowej longicaudatus. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają trzy podgatunki.
Etymologia Cricetulus: rodzaj Cricetus (chomik); łac. przyrostek zdrabniający -ulus. longicaudatus: łac. longus „długi”; caudatus „ogonowy”, od cauda „ogon”. chiumalaiensis: dystrykt Chiumali, Qinghai, Chińska Republika Ludowa.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 80–135 mm, długość ogona 35–48 mm, długość ucha 15–20 mm, długość tylnej stopy 15–21 mm; masa ciała 15–50 g.
Tryb życia Zasiedla obszary pustynne, skrub, łąki wysokogórskie (w południowej części zasięgu występowania), skaliste stepy górskie oraz półpustynie. Preferuje południowe zbocza pod górami. Występuje obficie na stepach uprawnych w Piedmoncie nie wyżej niż 1900 m n.p.m. Aktywny nocą. Spożywa głównie nasiona, czasem owady. Żyją w płytkich norach, rozciągających się poziomo pod powierzchnią, często pod skałami. Tworzą tam gniazda z trawy i spiżarnie. Zdarza się, że zajmuje gniazda wykonane przez inne ssaki. W ciągu roku wychowuje dwa mioty po 4–9 młodych. Rozmnażanie zaczyna się od marca, albo kwietnia.
Zagrożenia W wyniku wypasu zwierząt może dojść do degradacji naturalnych siedlisk Chomika długoogonowego. Na niektórych obszarach inne gatunki gryzoni mogą z nim konkurować. Zagrażają mu również susze. Zmiany środowiskowe i działalność człowieka nie są uznanie za źródło zagrożenia. Nie odnotowano żadnego spadku liczebności.
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Chomiki Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1867 roku