thumb|300x300px|Wzmacniacz szeregowy Wzmacniacz magnetyczny – układ elektryczny wykorzystujący do wzmacniania zmniejszenie impedancji (indukcyjności) uzwojenia przez podmagnesowanie rdzenia z ferromagnetyka. Dla rdzenia nienasyconego impedancja jest duża, a dla nasyconego – małaZ. Malecki, A. Zimoch, J. Kozłowski, Monter zautomatyzowanego napędu elektrycznego, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1966..
Zasada działania Wzmacniacz wykorzystuje nieliniowość pętli histerezy przesuwając sygnałem wejściowym punkt pracy.
Zasilany jest napięciem zmiennym albo impulsami i sterowany prądem (stałym, przemiennym, impulsowym) lub zewnętrznym polem magnetycznym.
Prądem podmagnesowuje się rdzeń dławika zmieniając jego indukcyjność i impedancje, a przez to i prąd obciążenia
Podział ze względu naM.A. Rozenbla, Wzmacniacze magnetyczne, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1965. Charakterystykę statyczną jednokierunkowy dwukierunkowy.
Sprzężenie zwrotne brak wewnętrzne zewnętrzne mieszane.
Kształt krzywej lub częstotliwość wyjściowa częstotliwość podstawowa częstotliwość podwojona prąd stały impulsy.
Włączenie obciążenia szeregowe równoległe.
Rdzenie jeden dwukolumnowy lub toroidalny dwa rdzenie czterokolumnowy otwarte.
Podmagnesowanie prądem stałym albo zmiennym magnesem zbocznikowanie prostowników sprzężenia zwrotnego.
Charakterystyka częstotliwościowa prądu stałego prądu zmiennego impulsowe.
Rodzaj pracy liniowy przekaźnikowy.
Przykłady Występuje w wielu odmianach. Część odmian posiada nazwy własne np: amplistat – wzmacniacz magnetyczny na dwóch rdzeniach z zewnętrznym sprzężeniem zwrotnym, ferraktor – impulsowy wzmacniacz ferrytowo–diodowy, magnetometr transduktorowy – wzmacniacz sterowany zewnętrznym polem magnetycznym.
Zobacz też magnetyczny element logiczny
Przypisy
magnetyczny Kategoria:Urządzenia elektryczne