Bohdan Lewicki

Bohdan Tadeusz Lewicki (ur. 17 października 1921 w Sołotwinie, zm. 9 października 2012 w Warszawie) – polski inżynier budownictwa, profesor zwyczajny, doktor honoris causa multi, związany z Instytutem Techniki Budowlanej w Warszawie

Życiorys Jego ojciec, Roman Lewicki, był leśnikiem. Matka Irena pochodziła z czeskiej rodziny Anderków wywodzących się z Ostrawy. Młodość spędził w Bydgoszczy, gdzie jego ojciec pełnił funkcję nadleśniczego. Tam też ukończył Państwowe Gimnazjum Klasyczne (obecnie I LO im. Cypriana Kamila Norwida) i zdał maturę. Podjęcie studiów uniemożliwił mu wybuch II wojny światowej. Podczas wojny pracował m.in. jako placowy w tartaku w Jędrzejowie. W 1943 r. udało mu dostać się na studia w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej, otwartej w 1942 r. w Warszawie za zgodą niemieckich władz okupacyjnych, na której wykładało wielu przedwojennych profesorów Politechniki Warszawskiej.

W 1946 r. ukończył studia na reaktywowanym Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Pracował na stołecznych budowach, między innymi przy wznoszeniu gmachu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Podczas tej budowy, wraz z jej kierownikiem K. Nowakowskim, wymyślił zasypowe pustaki z jednofrakcyjnego gruzobetonu (wytwarzanego z gruz zburzonej Warszawy).

W 1948 r. podjął pracę projektową w Zjednoczonych Pracowniach Architektonicznych, przekształconych później w Miastoprojekt - Specjalistyczne PPBM. Pracował również w Biurze Projektów Służby Zdrowia. Wraz z Arturem Kacnerem projektował budynki mieszkalne, biurowe, szkolne i szpitalne - między innymi Szpital Bielański w Warszawie, budynki szpitalne przy ul. Oczki oraz przy ul. Madalińskiego w Warszawie. Brał udział również w projektowaniu budynków w innych miastach (m.in. w Białymstoku i w Lublinie). Łączna kubatura zaprojektowanych przez niego w tym okresie obiektów wynosi około 2 mln m³.

Przez wiele lat pracował dla ONZ jako ekspert Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP). Brał udział w organizacji Instytutu Badawczego Budownictwa w Madrasie w Indiach. Jako konsultant pracował między innymi w Iraku, w Algierii, Argentynie i na Jamajce. W krajach tych organizował kursy nowoczesnego budownictwa, współdziałał w pracach lokalnych ośrodków badawczych i normalizacji krajowej.

Działalność naukowa Od września 1947 r. był asystentem na Wydziale Inżynierii Budowlanej PW, początkowo w Katedrze Konstrukcji Stalowych u prof. Emila Hildebrandta, a następnie w Katedrze Budownictwa Ogólnego u prof. Wacława Żenczykowskiego, pod kierunkiem przygotował rozprawę doktorską pod tytułem „Jednofrakcjowy gruzobeton”, obronioną w 1951 r. Od marca 1954 r. Prof. Bohdan Lewicki pracował w Zakładzie Mechaniki Ośrodków Ciągłych PAN, w pracowni prof. Wacława Nowackiego, a następnie w Zakładzie Budownictwa PAN prof. Żenczykowskiego, pełniąc funkcję zastępcy kierownika Zakładu. W lipcu 1954 r. uzyskał tytuł naukowy docenta. Po śmierci prof. Żenczykowskiego i włączeniu Zakładu Budownictwa PAN do Instytutu Techniki Budowlanej (1958) Prof. Bohdan Lewicki został pracownikiem Instytutu. W latach 1958–1961, był również pełnoetatowym pracownikiem Politechniki Śląskiej, prowadząc Katedrę Budowli Komunalnych. Od 1986 r., był pracownikiem ITB na stanowisku kierownika Zespołu Podstawowych Problemów Badawczych Budownictwa. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1964 r., a profesora zwyczajnego w 1972 r. Przez wiele lat był przewodniczącym Rady Naukowej ITB.

Bohdan Lewicki był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Stanowym Missouri w Columbia (USA), a także na Uniwersytecie Technicznym w Kopenhadze/Lyngby, na Uniwersytecie Technicznym Chalmers w Göteborgu i Technion w Hajfie. Był wykładowcą budownictwa uprzemysłowionego na kursie specjalistycznym Instytutu Eduardo Torroja w Madrycie dla pracowników nauki z krajów Ameryki Łacińskiej. Był także wykładowcą w uczelniach i instytutach badawczych Holandii, Finlandii, Norwegii, Belgii, Kanadzie, Meksyku, Niemczech, Portugalii, we Włoszech, na Węgrzech i na Kubie.

Profesor Lewicki z 61 lat swojej etatowej pracy zawodowej był przez dokładnie 50 lat pracownikiem Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie. Był autorem ponad 497 publikacji, w tym 77 studiów i rozpraw, 75 podręczników, wytycznych i projektów norm. Był recenzentem 15 prac doktorskich i habilitacyjnych oraz promotorem 22 prac doktorskich.

Życie prywatne W 1947 r. wziął ślub z Marią Kozłowską, historykiem sztuki i popularyzatorką nauki, z którą spędził 65 lat swojego życia. Ojciec Anny Lewickiej-Morawskiej, historyka sztuki, profesora Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, oraz Pawła Lewickiego, profesora psychologii na Uniwersytecie w Tulsa w stanie Oklahoma.

Osiągnięcia Doktorat honoris causa Uniwersytetu Technicznego Chalmers w Göteborgu (1986) Doktorat honoris causa Politechniki Śląskiej (2009)

Prof. Lewicki otrzymał szereg odznaczeń i wyróżnień krajowych i zagranicznych Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2001) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal założyciela Instytutu Eduardo Torroja w Madrycie Nagroda im. prof. Wacława Żenczykowskiego (1965) Medal im. prof. Stefana Kaufmana (2001) Nagrody ministrów budownictwa oraz stowarzyszeń naukowo-technicznych za wybitne osiągnięcia twórcze.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Śląskiej Bogdan Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy doktorzy honoris causa uczelni w Szwecji Kategoria:Polscy inżynierowie budownictwa Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Zmarli w 2012