Żydowski Komitet Bezpieczeństwa Publicznego – instytucja utworzona w czasie walk polsko-ukraińskich w 1918 roku we Lwowie, mająca na celu ochronę ludności żydowskiej w mieście.
Historia Komitet został utworzony 1 listopada 1918 roku, a jego rozwiązanie nastąpiło 22 listopada, po zwycięstwie Polaków nad Ukraińcami.
W skład Komitetu weszli: Juliusz Eisler, Aleksander Hausmann, Emil Parnas, Awigdor Gritz i Leon Reich.
W czasie swojej działalności Komitet ogłosił neutralność wobec konfliktu polsko-ukraińskiego i odrzucił propozycję Ukraińców, by wejść w skład Ukraińskiej Rady Narodowej. W celu utrzymania porządku w rejonach zamieszkałych przez Żydów we Lwowie (przedmieście Janowskie, Kleparów, Żółkiewskie, oraz ulice: Boimow, Wałowa, Serbska), Komitet utworzył własną milicję, liczącą około 300 osób. Komendantem milicji został Juliusz Eisler. Formacja ta spotkała się z niechęcią części Żydów, którzy deklarowali współpracę z Polakami we Lwowie. W początkowym okresie istnienia, niektórzy funkcjonariusze milicji sprzyjali, a nawet otwarcie współpracowali z Ukraińcami, co było sprzeczne z deklaracją Komitetu. Pod koniec walk, gdy Polacy zaczęli odnosić sukcesy, ta współpraca ustała. W dużym stopniu była to zasługa faktu znacznego spolonizowania Żydów lwowskich.
Przypisy
Kategoria:Mniejszość żydowska w II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojna polsko-ukraińska 1918–1919 Kategoria:Obrona Lwowa w latach 1918–1920