thumb|Paul Blobel podczas 9 procesu w Norymberdze tzw. Procesu Einsatzgruppen Paul Blobel (ur. 13 sierpnia 1894 w Poczdamie, zm. 7 czerwca 1951 w Landsberg am Lech) – SS-Standartenführer, członek SD i jeden z najwyższych oficerów Einsatzgruppe C.
Życiorys Urodzony w Poczdamie, w 1912 roku rozpoczął naukę do zawodu murarza, rok później rozpoczął studia z architektury i pracował przez pewien czas jako cieśla. Uczestniczył w I wojnie światowej (za dzielną postawę otrzymał Krzyż Żelazny I klasy).
Po zakończeniu wojny kontynuował studia z architektury, następnie pracował w tym zawodzie dla kilku firm. Po utracie pracy w 1931, wstąpił do NSDAPBundesarchiv R 9361-IX KARTEI/3240079, gdzie otrzymał numer 844662, a w 1932 do SS (nr SS 2910)„Oświęcim w oczach SS”, KAW, Katowice 1985, , s. 263.. Od początku lat 30. był także członkiem SD. W 1934 roku awansował na stopień Hauptsturmführera. Był odpowiedzialny za zbieranie danych o organizacjach żydowskich w regionie dla regionalnej Judenkartei, która weszła w życie podczas masowych aresztowań Żydów po pogromach listopadowych w 1938 roku.
Od czerwca 1941 do 13 stycznia 1942 roku Blobel dowodził oddziałem Sonderkommando 4a wchodzącym w skład Einsatzgruppe C. Jego jednostka działała na okupowanych wschodnich terenach II RP i sowieckiej Ukrainy, dokonując masowych morderstw na Żydach m.in. w Łucku, Dubnie, Żytomierzu i Berdyczowie. Podległy mu pododdział Augusta Häfnera dokonał także głośnej masakry 90 żydowskich sierot z Białej Cerkwi. Po upadku Kijowa Blobel dowodził wielką masakrą Żydów kijowskich w Babim Jarze (29 i 30 września 1941). W listopadzie 1941 roku Blobel otrzymał i uruchomił pierwsze mobilne komory gazowe w Połtawie.
13 stycznia 1942 został odwołany ze stanowiska dowódcy Sonderkommando 4a z powodów zdrowotnych (spowodowanych alkoholizmem Blobela). W sumie oblicza się, iż jest on odpowiedzialny za śmierć ok. 60 tysięcy osób. Następnie został kierownikiem tzw. akcji 1005. Jego zadaniem było usunięcie wszelkich śladów dokonanych przez nazistów zbrodni. Blobel kierował akcją z Łodzi, a jego bezpośrednim przełożonym był szef gestapo Heinrich Müller. Jego oddziały (tzw. Sonderkommanda 1005) w 1943 ekshumowały zwłoki pomordowanych ofiar na terenie ZSRR i Polski, a następnie paliły je na specjalnie przygotowanych paleniskach (sposób ten wynalazł sam Blobel i zastosował go po raz pierwszy w Chełmnie nad Nerem, następnie stosowany był on także m.in. w Auschwitz-Birkenau). W późniejszym okresie w obozach zagłady wybudowano specjalnie w tym celu wielkie krematoria. Sonderkommanda 1005 składały się z Żydów oraz więźniów innych narodowości, których likwidowano bezzwłocznie po wykonaniu zadania.
thumb|Paul Blobel na moment przed egzekucją Blobel znalazł się na ławie oskarżonych w dziewiątym procesie norymberskim przed amerykańskim trybunałem wojskowym (tzw. proces Einsatzgruppen). Przyznał się do wymordowania 10 do 15 tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci, jednak według dokładnych ustaleń trybunału liczba ta wynosiła ponad 59 tysięcy ludzi. 10 kwietnia 1948 roku Blobel skazany został na śmierć przez powieszenie i, wraz z trzema innymi oficerami Einsatzgruppen, stracony 7 czerwca 1951 roku w więzieniu Landsberg.
Odznaczenia Krzyż Żelazny II Klasy (1914) Krzyż Żelazny I Klasy (1914) Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie (6 lutego 1935) Okucie Ponownego Nadania Krzyża Żelaznego II Klasy Okucie Ponownego Nadania Krzyża Żelaznego I Klasy Krzyż Zasługi Wojennej II klasy z mieczami Krzyż Zasługi Wojennej I klasy z mieczami
Przypisy
Kategoria:Członkowie Einsatzgruppen Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Członkowie SS Kategoria:Członkowie SD Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojennej Kategoria:Personel Auschwitz-Birkenau Kategoria:Zbrodniarze nazistowscy straceni przez powieszenie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Honorowym (III Rzesza) Kategoria:Ludzie urodzeni w Poczdamie Kategoria:Zmarli w 1951 Kategoria:Urodzeni w 1894