Włodzimierz Kwaczeniuk (ur. 4 kwietnia 1933 w Maciejowicach k. Wołkowyska, zm. 22 kwietnia 2011 w WarszawieNekrolog.) – generał brygady WP.
Życiorys Syn Cypriana, żołnierza zawodowego, artylerzysty, przed wojną szefa 8 baterii 33 pułku artylerii lekkiej, obrońcy Lwowa, wywiezionego po 17 września 1939 do ZSRR oraz Łucji ze Szczyglińskich.
W latach 1949–1952 podchorąży Oficerskiej Szkoły Artylerii nr 1 w Toruniu. Po ukończeniu szkoły został 7 września 1952 promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów artylerii. Po promocji został dowódcą plutonu w 21 Brygadzie Artylerii Ciężkiej w Chełmnie. Brygada wchodziła w skład 6 Dywizji Artylerii Przełamania w Grudziądzu. Od 1953 dowodził baterią armatohaubic 152 mm, a od 1957 był szefem sztabu dywizjonu armatohaubic 152 mm w 6 Warszawskiej Brygadzie Artylerii Armat w Grudziądzu. W 1961 ukończył kurs dla oficerów artylerii w Centrum Przeszkolenia Wojsk Rakietowych w Leningradzie i objął stanowisko szefa sztabu dywizjonu 32 Łużyckiej Brygady Artylerii w Orzyszu, a od 1962 był dowódcą 3 dywizjonu tej brygady. W latach 1964–1968 studiował w Artyleryjskiej Akademii Dowódczej im. M. Kalinina w Leningradzie. Po studiach został zastępcą dowódcy do spraw liniowych 18 Brygady Artylerii w Bolesławcu. Od sierpnia 1972 do czerwca 1974 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został zastępcą szefa Wojsk Rakietowych i Artylerii Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu w stopniu pułkownika. W latach 1975–1978 dowódca 3 Warszawskiej Brygady Artylerii w Biedrusku. Od 1978 szef Wojsk Rakietowych i Artylerii Warszawskiego Okręgu Wojskowego. 7 października 1981 uchwałą Rady Państwa PRL mianowany na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu 11 października 1978 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. Od września 1981 do września 1983 szef Zarządu VI Sztabu Generalnego WP, a w latach 1983–1989 był dowódcą Wojsk Rakietowych i Artylerii WP, a od 1989 (po zmianach organizacyjnych) szefem Wojsk Rakietowych i Artylerii MON. W październiku 1991 został pełnomocnikiem ministra obrony narodowej ds. wycofania wojsk rosyjskich z Polski i tranzytu z byłej NRD. 27 czerwca 1994 przeniesiony w stan spoczynku, pożegnany oficjalnie 7 października 1994 przez szefa Sztabu Generalnego WP gen. broni Tadeusza Wileckiego.
Otrzymał 11 medali i orderów, w tym Order Sztandaru Pracy II klasy (1983), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1992), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (ZSRR, 1981)Z obchodów święta Armii Radzieckiej, "Żołnierz Wolności", nr 48, 26 lutego 1981, s. 2..
Mieszkał w Warszawie, był wdowcem, miał dwie córkiJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 344–345..
Awanse W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe: podporucznik – 1952 porucznik – 1954 kapitan – 1957 major – 1962 podpułkownik – 1968 pułkownik – 1973 generał brygady – 1981
Przypisy
Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 344–345.
Kategoria:Dowódcy polskiej artylerii Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie brygady Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Oficerowie artylerii Wojska Polskiego 1943–1989 Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Dowódcy brygad ludowego Wojska Polskiego