Strój kielecko-włoszczowski – strój ludowy, obejmujący swoim zasięgiem zachodnią część powiatu kieleckiego i powiat włoszczowski.
Strój męski Regionalny strój męski nie był strojem wyjściowym. Mężczyźni nosili siermięgi samodziałowe i czarną lub granatową odzież wierzchnią z podwójnymi zapinkami - sukmanę odcinaną w pasie i mocno sfałdowanym tyłem. Na głowę zakładali tzw. maciejówki, czyli miękkie czapki z lakierowanym daszkiem lub wysokie czapki barankowe, tzw. wścieklice.
Strój kobiecy W przeciwieństwie do stroju męskiego, strój kobiecy był reprezentacyjny. Głównym deseniem w noszonych przez kobiety zapaskach były prążki, zazwyczaj czarne, bordowe lub ciemnoczerwone. Początek XX wieku i moda krakowska rozszerzyły gamę kolorów zapasek. Pojawiła się zieleń, błękit, fiolet i żółć. Charakterystyczne były zapaski naramienne. Czepce w stroju odświętnym mężatek wystawały spod chustek (tzw. czepek na pół głowy) i były obszywane białą koronką i zdobione białym haftem płaskim, dodatkowym elementem czepca była kolorowa kokarda wywiązywana ze wstążki, ozdobiona sztucznymi kwiatkami.
Przypisy
kielecko-włoszczowski