Władysław Budzisz (ur. 1900 w Rzeszowie, zm. 1973 w Jarosławiu) – prezes Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia.
Życiorys Urodził się 22 stycznia 1900 r. w Rzeszowie gdzie ukończył szkołę podstawową. W 1910 roku zamieszkał wraz z rodziną w Jarosławiu dokąd jego ojciec został przesiedlony. W latach 1911–1912 uczęszczał do humanistycznego gimnazjum w Jarosławiu przy ul. 3-go maja, a w latach 1912–1914 na skutek przeniesienia się rodziców do Krakowa chodził do gimnazjum – filii św. Jacka w Krakowie.
Od stycznia 1915 do października 1916 roku służył w I Brygadzie Legionów Polskich. Brał czynny udział w walkach i został ranny pod Kozienicami. Za udział w tej wojnie otrzymał odznaczenia bojowe i krzyż zasługi. Po powrocie z Legionów nadal uczęszczał do gimnazjum, a po jego ukończeniu zapisał się na Wydział Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po I wojnie światowej pracował w charakterze dziennikarza w „Gońcu Krakowskim”, gdzie redagował dział sportowy. Był członkiem zarządu Klubu Sportowego „Wisła”. W okresie międzywojennym ideowo związany był ze Stronnictwem Chłopskim, z którego to ugrupowania kandydował na posła do sejmu RP. W 1939 ożenił się i zamieszkał w Warszawie z której został ewakuowany do wsi Ostrówek.
Po zakończeniu kampanii wrześniowej w 1939 roku powrócił do Warszawy. W 1940 roku wyjechał do Jarosławia. W czasie okupacji pracował jako księgowy w majątku ziemskim w Karawaczu. 18 sierpnia 1944 wybrany został na radnego wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a 27 września tego roku został starostą powiatowym w Jarosławiu, którym był do 1945 roku. W tym samym czasie pełnił funkcję prezesa Spółdzielni „Jedność” w Jarosławiu.
Pod koniec 1948 roku został prezesem powstałej w Jarosławiu Powszechnej Spółdzielni Spożywców. W latach 1945–1947 był prezesem Jarosławskiego Klubu Sportowego. Z jego inicjatywy i jego staraniem został zbudowany w tym czasie stadion sportowy przy ulicy Bandurskiego w Jarosławiu, którego uroczyste otwarcie odbyło się 25 maja 1947 roku. Po ustąpieniu z prezesury, 15 maja 1947 roku powołany został na członka Rady Opiekuńczej Klubu Sportowego a 20 sierpnia wybrany został prezesem honorowym. Na zebraniu organizacyjnym Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Jarosławiu, które odbyło się 20 stycznia 1950 roku został wybrany jego pierwszym prezesem. Od pierwszych chwil po wyzwoleniu żywo interesował się działalnością Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia – był jednym z inicjatorów reaktywowania jego działalności przerwanej w okresie okupacji. W latach 1945–1947 był jego prezesem. W latach 1947–1958 działalność stowarzyszenia była z powodu sytuacji politycznej w Polsce czasowo zawieszona. Po wznowieniu działalności, od 27 listopada 1958 roku pełnił funkcję sekretarza. 27 stycznia 1963 roku ponownie wybrano go na prezesaBiogram Władysława Budzisza, którą to godność piastował do 1973 roku.
W 1963 roku otrzymał wojewódzką nagrodę za działalność na polu naukowo-badawczym i kulturalno-oświatowym. Radny Miejskiej Rady Narodowej w Jarosławiu w latach 1944–1954 i 1961–1973. Zmarł 17 lipca 1973 w Jarosławiu, pochowany został na Starym Cmentarzu.
Odznaczenia (wybrane) Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Zasłużony dla woj. Rzeszowskiego
Przypisy
Bibliografia Bronisław Cmela, Wspomnienie o Władysławie Budziszu, Jarosław 1983.
Kategoria:Prezesi polskich klubów sportowych Kategoria:Radni Jarosławia (Polska) Kategoria:Radni Miejskich Rad Narodowych Kategoria:Starostowie Polski Ludowej (1944–1950) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzeszowie Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1973