mały Teofil Merunowicz (ur. 1846 we Lwowie, zm. 11 grudnia 1919 tamże) – poseł do Sejmu Krajowego Galicji V, VI, VII, VIII i IX kadencji (1882–1913), sekretarz rady powiatowej we Lwowie, dziennikarz. Był również w latach 1897–1907 posłem do austriackiej Rady Państwa. Pierwszy prezes Towarzystwa Dziennikarzy Polskich i pierwszy prezes Towarzystwa Związku urzędników Rad powiatowych w Galicji.
Życiorys Urodził się w ruskiej rodzinie wyznania greckokatolickiego (obrządek zachował do końca życia). W wieku 17 lat wziął udział w powstaniu styczniowym, 2 lipca 1863 został ranny pod Radziwiłłowem (3 września pod Panasówką)Zdrada, s. 455., za co został aresztowany i skazany na trzy miesiące pobytu w austriackiej twierdzy Kufstein. W latach 1874–1875 był redaktorem naczelnym dziennika „Ojczyzna”. W latach 1871–1879 był redaktorem solidarystycznego dwutygodnika dla wsi „Zgoda”, od 1893 – przewodniczącym Towarzystwa Dziennikarzy Polskich we Lwowie. Przez 40 lat był dziennikarzem „Gazety Narodowej”† Teofil Merunowicz. „Kurier Lwowski”. 339, s. 4, 13 grudnia 1919.. Początkowo reprezentował poglądy demokratyczne, a później zbliżył się do obozu Podolaków. Zwalczał ruch syjonistyczny i próby polsko-ukraińskiego porozumienia. Był propagatorem braterstwa polsko-ruskiego. W parlamencie był jednym z czołowych polityków klubu tzw. demokratów bezprzymiotnikowych. Sprawował także urząd wiceprezydenta Lwowa. Autor książki pt. Wewnętrzne sprawy Galicy (wyd. Lwów 1876). Podczas inwazji rosyjskiej opublikował artykuł Rola Polaków w Wiedniu, ogłoszony w listopadzie 1914 w „Dzienniku Polskim”, wskutek czego po uwolnieniu Lwowa w 1915 został przez władzę austriackie postawiony przed sąd wojskowy i więziony na jeden rok za «zdradę stanu»Zdrada, s. 456., co podkopało bardzo jego zdrowie. Zmarł 11 grudnia 1919 w 75 roku życia we LwowieZdrada, s. 457.. Obrzęd pogrzebowy był zaplanowany w sobotę 13 grudnia o godz. 2 po południu z domu żałoby przy ul. Kochanowskiego na Cmentarzu Łyczakowskim, gdzie Teofil Merunowicz został pochowany.
Życie prywatne Był bratem Był bratem Józefa. Miał córkę Marię, żonę urzędnika Galicyjskiego banku ziemskiego w Łańcucie (zm. 1912)Z żałobnej karty. „Kurjer Lwowski”. 439, s. 5, 24 września 1912..
Przypisy
Bibliografia Sylweta Merunowicza. „Kurjer Lwowski”. 273, s. 2, 2 października 1900.
Wykaz Członków i Posłów Sejmu Krajowego Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na VI. peryod w roku 1892. Lwów, 1892. Nowi instruktorowie Kółek rolniczych. „Nowości Illustrowane”. 36, s. 7, 3 września 1910. Jerzy Zdrada: Merunowicz Teofil (1846–1919). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XX. Wrocław — Warszawa — Kraków — Gdańsk: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1974, s. 455–457.
Linki zewnętrzne II Rzeczpospolita Polski, Litwy i Rusi. Dlaczego nie powstało wspólne państwo? Teofil Merunowicz – publikacje w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Kategoria:Podolacy Kategoria:Polscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji V kadencji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji VI kadencji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji VII kadencji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji VIII kadencji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji IX kadencji Kategoria:Ukraińscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu Kategoria:Urodzeni w 1846 Kategoria:Zmarli w 1919