Kąt pozycyjny – kąt używany w astronomii najczęściej przy opisie gwiazd wizualnie podwójnych. Definiuje się go jako kąt pomiędzy łukiem koła godzinnego przechodzącym przez jaśniejszy składnik układu (1) i północny biegun niebieski a łukiem koła wielkiego na sferze niebieskiej łączącym ten składnik ze składnikiem słabszym (2).
Znając rektascensję i deklinację obu składników kąt pozycyjny P i odległość kątową składników d można znaleźć z zależności:
Astronomical Algorithms 2nd edition, Jean Meeus, str.116,
Kąt pozycyjny wyznaczano początkowo przy pomocy mikrometru pozycyjnego, obecnie mierzy się go na kliszach fotograficznych lub ramkach CCD.
Przypisy
Bibliografia Eugeniusz Rybka, Astronomia ogólna, PWN, Warszawa, 1975 Wiesław Opalski, Ludosław Cichowicz, Astronomia geodezyjna, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictwa Kartograficznych, Warszawa 1970
Kategoria:Astronomia sferyczna