thumb|240px|System Gokishichidō ukazujący dawne okręgi i prowincje: Kinai Tōkaidō Tōsandō Hokurikudō San’indō San’yōdō Nankaidō Saikaidō – w feudalnej Japonii centralny region administracyjny, obejmujący teren pięciu prowincji wokół cesarskich stolic Nara i Heian-kyō. Utworzony w 645 roku w ramach reformy Taika, obejmował początkowo prowincje Yamato, Yamashiro, Kawachi i SettsuL. Frédéric, Japan Encyclopedia, s. 521.. W późniejszym okresie z prowincji Kawachi wydzielono nową prowincję Izumi i odtąd region był zwany także . Jako centrum życia politycznego i kulturalnego kraju, Kinai cieszyło się przywilejami podatkowymiP. Balcerowicz i in., Starożytność, cz. 2, oprac. J. Kieniewicz, s. 265..
Historia W dobie reform ery Taika w VI wieku na obszarze Kinai najsprawniej w Japonii został wprowadzony system handen-sei, polegający na kontrolowaniu przez cesarza dochodów z ziemi publicznej. W następnym okresie dziejów Japonii, Nara, na terenie Kinai pojawiły się pierwsze oznaki niedoskonałości handen-sei. Wzrost demograficzny spowodował kurczenie się obszarów uprawnych. Ludność obciążona podatkami i obowiązkiem pracy przymusowej opuszczała ziemię. Unikała poborów do wojska poprzez ucieczki do klasztorów i zaciąganie się na służbę do arystokracji. To oraz przywileje cesarskie na rzecz możnych i klasztorów przyczyniło się do osłabienia władzy centralnejJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 75–76..
Wraz z wprowadzeniem w połowie VIII wieku systemu shōenów oraz dekretu Konden-eisei-shizai-no-hō („Dekret o prawie wieczystego posiadania nowizn”) w Kinai – mimo iż większość ziemi w regionie była zagospodarowana – rozpoczął się proces tworzenia wielkich posiadłości ziemskich poprzez zagarnianie ziemi publicznej, co stopniowo pogłębiało kryzys polityczny i przyczyniało się do umocnienia się wielkich rodów arystokratycznychJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 77–78.. W drugiej połowie ery Nara w Kinai od 708 roku bito własną monetę, jednak zasięg użycia pieniędzy nie rozpowszechnił się poza granice regionuJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 77..
Pod względem kulturowym okręg centralny Japonii wraz ze stolicą cesarską uległ w okresie Nara procesowi sinizacji. Na skutek kontaktów japońsko-chińskich na dwór cesarza przybywali mnisi buddyjscy, wpływając na sposób życia miejscowej arystokracji. Z Kinai buddyzm rozpowszechnił się na inne regiony japońskie. Z czasem, gdy nowa religia się zakorzeniła, w Kinai powstały ogromne potęgi klasztorneJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 79. w oparciu o shōeny. Gdy nastąpił schyłkowy okres systemu w dobie reform Hideyoshi Toyotomiego w drugiej połowie XVI wieku, klasztory Kinai zaciekle broniły swoich posiadłościJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 200..
Na przełomie XVI i XVII wieku, w początkowym okresie tworzenia podwalin administracyjnych siogunatu rodu Tokugawa, niektóre ośrodki Kinai, jak Kioto, Fushimi, Nara, zostały oddane namiestnikowi sioguna – Kyōto-shoshidai (jako pierwszy tę funkcję pełnił krewny Tokugawy – Nobumasa Okudaira). Zadaniem shoshidai było niedopuszczenie do kontaktów arystokracji dworskiej z buke – japońskimi rodami wojskowymiJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 260.. W okresie Edo faktyczną władzę w państwie posiadali sioguni. Podstawą ich potęgi były posiadłości ziemskie tenryō („niebiańskie domeny”), największe pod względem obszaru znajdowały się w Kinai i KantōJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 272..
Przypisy
Bibliografia Balcerowicz P. i in., Starożytność, cz. 2, oprac. J. Kieniewicz, Kraków 2000. . . Frédéric L., Japan Encyclopedia, Cambridge 2000. . Tubielewicz J., Historia Japonii, Wrocław 1984. .
Kategoria:Historia Japonii