Czesław Kazimierz Błaszak (ur. 5 maja 1942 w Swarzędzu, zm. 18 października 2021 w Poznaniu) – polski zoolog, akaralog, emerytowany profesor zwyczajny na Wydziale Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Życiorys Absolwent III Liceum im. św. Jana Kantego w Poznaniu. W 1966 ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Uczeń prof. Jana Rafalskiego. Doktorat uzyskany w 1972 (UAM), dr hab. 1978 (UAM), profesor zwyczajny – 1989. W latach 1991–2012 kierownik Zakładu Morfologii Zwierząt na Wydziale Biologii Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Został pochowany na Cmentarzu Parafialnym pw. Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Swarzędzu.
W 2021 pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski..
Praca naukowa Głównym kierunkiem badawczym są studia systematyczno-geograficzne o zasięgu światowym nad roztoczami (Acari) z rodziny Zerconidae oraz studia systematyczno-ekologiczne nad roztoczami glebowymi z rzędu Gamasida z terenu Europy. Autor ponad 230 prac publikowanych w międzynarodowych czasopismach 10 krajów. W tym ponad 40 prac z zoologami niemieckimi. Opisanie około 100 nowych gatunków dla nauki roztoczy rzędu Gamasida (z rodzin): Zerconidae, Halolaelapidae, Epicriidae, Eviphididae) w tym 18 nowych rodzajów z 24 krajów: USA, Kanada, Hiszpania, Francja, Niemcy, Wlk. Brytania, Włochy, Tunezja, Chorwacja, Turcja, Rosji, Iran, Irak, Afganistan, Gruzja, Mongolia, Korea Płn, Korea Płd., Pakistan, Indie, Nepal, Japonia, Austria, Polska. Opracowanie monograficzne roztoczy rodziny Zerconidae Azji, Mongolii, Korei i Polski. Opracowanie klucza do oznaczania rodzajów roztoczy rodziny Zerconidae Ameryki Północnej. Opracowanie monograficzne europejskich roztoczy z rodziny Halolaelapidae. Opracowanie kluczy do oznaczania roztoczy z rodzin: Veigaidae i Epicriidae występujących na terenie Europy. Pierwsze w literaturze opracowanie fosylnych materiałów roztoczy z rodziny Zerconidae z terenu USA. Cytowania w podręcznikach wielu renomowanych wydawnictw: Harvard Univ. Press; Cambridge Univ. Press; McGraw Hill NY; Wiley-Liss NY, London; Texas Univ. Press; Fisher Verlag (Jena); Academic Press (Elsevier). Współpraca z uniwersytetami niemieckimi, wielokrotne pobyty na uniwersytetach w Heidelbergu, Vechcie, Greifswaldzie i Monachium. Profesor kontraktowy na Uniwersytecie C. Ruprechta w Heidelbergu (Niemcy) w latach 1986–1994. Promotor 11 doktoratów, recenzent 34 prac doktorskich, 15 rozpraw habilitacyjnych i autor 15 recenzji w związku z nadaniami tytułów profesorskich (z kilkunastu placówek naukowych Polski). Promotor doktoratu honorowego Prof. dr hab. Gerda Albertiego (Greifswald).
Pełnione funkcje Przewodniczący Komitetu Zoologii PAN w latach 1996–2003, Wiceprzewodniczący Komitetu Zoologii PAN w latach 1993–1996 i 2003-2007, Przewodniczący Rady Naukowej Muzeum i Instytutu Zoologii PAN w Warszawie w latach 2002–2014. Prodziekan Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UAM w latach 1981–1984. Przewodniczący Rady Naukowej Parku Narodowego „Ujście Warty” w latach 2001–2004. Członek Rady Naukowej Instytutu Systematyki i Ewolucji Zwierząt PAN w Krakowie w latach 1989–2006. Członek Komisji Embriologii i Morfologii PAU w Krakowie od 1996. Członek Polskiego Towarzystwa Parazytologicznego. Członek Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Poznaniu.
Ważniejsze nagrody i wyróżnienia Doktorat honorowy Uniwersytetu w Vechcie (RFN) – 2006 r. Honorowy członek Polskiego Towarzystwa Akarologicznego – 2013 r. Nagroda Ministra za osiągnięcia naukowe – 1975 r. Medal Komisji Edukacji Narodowej – 2008 r. Prof. C. Błaszakowi zostały dedykowane 33 nowe gatunki dla wiedzy (patronimy) opisane z 20 krajów z wszystkich kontynentów, w tym 4 rodzaje: Blaszakia (Tanzania, Gwinea, Kongo), Blaszakiella (USA), Neoblaszakiella (USA), Blaszakzercon (USA). Wydanie monografii w czasopiśmie z listy filadelfijskiej (Annales Zoologici – 2008) – z okazji 65 urodzin C. Błaszaka. Autorzy: z Polski, Niemiec, Austrii, Turcji, Rosji, Serbii, Chin, Wlk. Brytanii. Opisano nowe gatunki (patronimy) z Indii, Rosji, Hiszpanii, Włoch, Tanzanii, Gwinei, Konga, Finlandii, Korei Południowej, Stanów Zjednoczonych, Wlk. Brytanii, Rwandy, Kazachstanu, Australii i Polski. Pierwsze opisy w literaturze światowej nowych gatunków z rodziny Zerconidae, w których uwzględniono zastosowanie barcodingu.
Podręczniki naukowe Współautorstwo: „Roztocze (Acari). Znaczenie w życiu i gospodarce człowieka”. Wyd. SGGW: 1-267 pp. Autorzy: Boczek J., Błaszak C. 2005 i 2016 (wyd. II zm.) – najlepsza książka akademicka w dziedzinie rolnictwa (Targi ATENY 2005). Redaktor naukowy i współautor 52 rozdziałów w 6-tomowej „Zoologii” wydawanej w PWN. (5 tomów wydanych). Monografia: Przyroda Rezerwatu Słońsk – Das Naturschutzgebiet Słońsk. Pflanzen-Tiere-Hydrologie Wydawnictwo „Acarus” Poznań, 1999 red. R. Ehrnsberger, J. Dabert, C. Błaszak Współredaktor i współautor (z prof. Alicją Buczek – Uniwersytet Medyczny, Lublin) 19 monografii dotyczących znaczenia stawonogów w życiu i gospodarce człowieka: Stawonogi pasożytnicze i alergogenne. Buczek A. Błaszak C. (red.), Wydawnictwo KGM, Lublin 2000, 235 s. Stawonogi. Pasożyty i nosiciele. Buczek A., Błaszak C. (red.), Wydawnictwo KGM, Lublin 2001, 272 s. Stawonogi w medycynie. Buczek A. Błaszak C. (red.), Liber, Lublin 2002, 306 s. Stawonogi i żywiciele. Buczek A., Błaszak C. (red.), Liber, Lublin 2003, 476 s. Stawonogi. Interakcje pasożyt-żywiciel. Buczek A., Błaszak C. (red.), Liber, Lublin 2004, 305 s. Stawonogi. Różnorodność form i oddziaływań. Buczek A., Błaszak C. (red.). Koliber, Lublin 2005, 374 s. Stawonogi. Znaczenie epidemiologiczne. Buczek A. Błaszak C. (red.), Koliber 2006, 345s. Stawonogi. Środowisko, patogeny i żywiciele. Buczek A. Błaszak C. (red.)., Koliber, Lublin 2007, 248 s. Stawonogi. Oddziaływanie na żywiciela. Buczek A., Błaszak C. (red.), Akapit, Lublin 2008, 305 s. Stawonogi. Inwazje i ich ograniczanie. Buczek A. Błaszak C. (red.), Akapit, Lublin 2009, 257 s. Stawonogi. Ekologiczne i patologiczne aspekty układu pasożyt-żywiciel. Buczek A. Błaszak C. (red.), Akapit, Lublin 2010, 295 s. Stawonogi. Pasożyty człowieka i zwierząt. Buczek A., Błaszak C. (red.), Akapit, Lublin 2011 265 s. Stawonogi. Znaczenie medyczne i gospodarcze. Buczek A., Błaszak C. (red.), Akapit, Lublin 2012. Stawonogi. Aspekty medyczne i weterynaryjne. Buczek A., Błaszak C. (red.), Koliber, Lublin 2013, 371 s. Stawonogi. Zagrożenie zdrowia człowieka i zwierząt. Buczek A., Błaszak C. (red.),Koliber 2014, 421 pp. Stawonogi we współczesnym świecie. Buczek A., Błaszak C. (red.), Koliber 2015, 394 pp Stawonogi. Zależności w układzie żywiciel – ektopasożyt – patogen. Buczek A., Błaszak C. (red.), Koliber 2016, pp. 307 Stawonogi w środowisku miejskim i podmiejskim. Buczek A., Błaszak C. (red.), Koliber 2017, pp. 225 Stawonogi pasożytnicze, alergogenne i jadowite – znaczenie medyczne i sanitarne. Buczek A., Błaszak C. (red.), Koliber 2018, pp. 210
Współpraca zagraniczna Ponad 40 miesięcznych pobytów na Uniwersytetach niemieckich w Heidelbergu, Vechcie, Greifswaldzie, Monachium. 3-krotny stypendysta DAAD (Vechta, Heidelberg, Monachium). Profesor kontraktowy na Uniwersytecie C. Ruprechta w Heidelbergu (Niemcy) w latach 1986–1994. Współautor referatów na kongresach w Szwecji, Belgii, Austrii, Niemiec i Francji. Kierownik wyprawy Naukowej do Afganistanu, Pakistanu i Indii (3 miesiące – 1975). Kierownik wyprawy naukowej PAN i UAM do Indii i Nepalu (3 miesiące – 1981). Koordynator projektu polsko-niemieckiego: „Kompleksowe studia nad rezerwatem przyrody Słońsk” w wyniku czego powstał Park Narodowy „Ujście Warty”. 3-miesięczne badania terenowe na terenie Bułgarii (stypendysta BAN).
Dydaktyka Prowadzenie wykładów z zoologii, zoologii ogólnej, filogenezy, biologii rozmnażania, ewolucji, protozoologii, anatomii porównawczej, akarologii. Egzamin z tych przedmiotów był ustny i bardzo trudny, nieliczne osoby, które zaliczyły go na ocenę bdb profesor częstował elegancko podaną herbatą. Kierowanie 4 stażystami zagranicznymi (roczny staż akarologa z Instytutu Entomologii na Florydzie oraz staże akarologów z Heidelbergu i dwukrotne staże akarologów z Greifswaldu). Prowadzenie kursu akarologii w RFN-ie.
Wypromowani doktorzy Grażyna Made, 1982. Badania nad zasiedleniem zwałowisk kopalnictwa węglowego przez roztocze rzędu Mesostigmata (Arachnida, Acari). Kaźmierski Andrzej, 1983. Rewizja Rodzaju Paralorryia Baker (Acari, Actinetida; Tydeidae).
Jacek Dabert, 1991. Roztocze piór (Astigmata; Analogidea, Freyanoidea, Pterolichoidea) ptaków siewkowatych (Charadrii, Scolopaci) z Polski. Katarzyna Jesionowska, 1993. Studium morfologiczno-systematyczne rodziny Eupodidae (Actinotrichida, Actinedida, Eupodoidea). Tomasz Osiejuk, 1998. Biologia lęgowa gęgawy Anser anser w zmiennych warunkach rezerwatu Słońsk. Lechosław Kuczyński, 1999. Biologia lęgowa kaczki krzyżówki Anas platyrhynchos w rezerwacie Słońsk. Jerzy Michali, 2001. Sukcesja roztoczy z rzędu Gamasida na terenie pożarzyska w Puszczy Nadnoteckiej. Maciej Skorack, 2003. Ekopasożytnicze roztocze z rodziny Syringophilidae ptaków wróblowych (Passeriformes) Polski: taksonomiczne i ekologiczne aspekty układu pasożyt-żywiciel. Bożena Sikora, 2006. Roztocze z rodzaju Laelaps C.L. Koch, 1836 (Acari, Gamasida: Laelapidae) Europy. Agnieszka Szubert-Kruszyńska, 2012. Intensywność infestacji nocka dużego Myotis myotis (Mammalia: Chiroptera) przez pasożytnicze roztocze z rodziny Spinturnicidae (Acari: Gamasida) w zależności od kondycji i schronienia żywiciela. Franciszek Kornobis, 2013. Nicienie z podrodziny Longidorinae (Nematoda: Dorylaimida) w Polsce.
Życie prywatne Syn Jana i Zofii. Żonaty (żona Janina – mgr biologii), syn Maciej (dr hab. prof. UAM), córka Marta (mgr psychologii), 8 wnucząt.
Hobby: bardzo dobra znajomość herbat, muzyka renesansowa i barokowa, sprzęt audiofilski, fotografia i sprzęt fotograficzny, podróżeO tytkach, pampersach i nie tylko, czyli... Herbatka z profesorem Błaszakiem – www.tygodniksiedlecki.com..
Ważniejsze publikacje Błaszak, C. 1968. Badania nad interseksami u kosarzy (Opiliones). Pol. Pismo Ent. 38: 9-27. Błaszak, C. 1974. Zerconidae (Acari, Mesostigmata) Polski. Monogr. Fauny Pol. 3: 315 pp. Błaszak, C. 1976. Xenozercon glaber gen. nov., sp. nov. (Acari, Zerconidae) from North Korea. Bull. Acad. Pol. Sci. 24(1): 33-36. Błaszak, C. 1976. A revision of the family Zerconidae (Acari, Mesostigamata). Systematic studies on family Zerconidae I. Acarologia,17(4): 553-569. Błaszak, C. 1976. Contribution to the knowledge of Zerconidae fauna from (Acari, Mesostigmata). Folia Ent. Hungarica, 28(2): 263-268. Błaszak, C. 1976. Systematic studies on family Zerconidae II. North Korean Zerconidae (Acari, Mesostigmata). Acta Zool. Cracov., 21(16): 527-552. Błaszak, C. 1978. Mongolian Zerconidae (Acari, Mesostigmata). Acta Zool. Acad. Sci. Hung. 24(3-4): 301-320. Błaszak. C. 1979. Systematic studies on the family Zerconidae IV. Asian Zerconidae (Acari, Mesostigmata). Acta Zool. Cracov. 24(1): 3-112. Błaszak. C. 1979. Tunisian Zerconidae (Acari, Gamasida: Zerconidae). Folia Ent. Hung. 32(2): 13-26. Błaszak, C. 1980. Two new species of mites (Acari, Gamasida, Zerconidae) from the United States of America. Bull. Acad. Pol. Sci. 27(7): 541-549. Błaszak, C. 1981. Two new genera of mites (Acari, Gamasida: Zerconidae) from the United States of America. Bull. Acad. Pol. Sci. 28(10-11): 637-645. Błaszak, C. 1981. Three new genera of Zerconid mites (Acari, Gamasida: Zerconidae) from the United States of America. Can. J. Zool. 59: 2038-2047. Błaszak, C. 1982. New species of genera Echinozercon Błaszak and Skeironozercon Halaskova (Acari, Mesostigmata: Zerconidae) from the United States of America. Bull. Acad. Pol. Sci. 30(1-2): 61-68.