Leon Furmanowicz

thumb|Grób mjr Leona Furmanowicza

Leon Furmanowicz (ur. 11 marca 1899 w Kłecku w powiecie gnieźnieńskim, zm. 11 grudnia 1972 w Poznaniu) – uczestnik powstania wielkopolskiego, podporucznik w 15 Wielkopolskim pułku artylerii lekkiej, w stopniu majora dowódca 8 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej w Toruniu.

Życiorys Był synem młynarza Józefa Furmanowicza i Pelagii z domu Urbańskiej. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Kłecku, rozpoczął naukę w Seminarium Nauczycielskim w Lesznie, następnie w Rawiczu i Rogoźnie. Stąd w 1917 roku został powołany do armii niemieckiej, z której zdezerterował w listopadzie 1918 roku. W tym samym miesiącu wstąpił ochotniczo do Rady Robotniczo-Żołnierskiej w Wągrowcu, Od 30 grudnia do 13 lutego 1919 roku brał czynny udział w powstaniu wielkopolskim. 25 lutego 1919 roku został przeniesiony do Wielkopolskiego pułku artylerii lekkiej. Służąc w nim awansował na bombardiera (1 marca 1919) i kaprala (1 kwietnia 1919).

Zdemobilizowany w październiku 1919 roku, ukończył Seminarium Nauczycielskie w Rogoźnie i w 1920 uzyskał świadectwo dojrzałości. Tuż potem został powołany do wojska i skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Za wyjątkową odwagę otrzymał Krzyż Walecznych (1921). Po zakończeniu działań wojennych odbył kurs dla młodszych oficerów artylerii, prowadzony przez Szkołę Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po jego ukończeniu został oficerem zawodowym w 15 pułku artylerii polowej. W 1921 roku został awansowany na porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1921 rokuRocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 830Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str. 417, 482. W grudniu 1924 roku w stopniu porucznika, został przeniesiony do Torunia, celem zorganizowania 8 samochodowej baterii przeciwlotniczej. Po przeorganizowaniu baterii na dywizjon, pełnił w niej dalej służbę, jako d-ca baterii, a następnie jako II z-ca, potem I z-ca i wreszcie, od 1937 roku, jako dowódca 8 dyonu p-lot. W 1932 roku zostaje awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 rokuRocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, str. 198, 729. Major w 1939 rokuR. Rybka, K. Stepan, Rocznik oficerski 1939: stan na dzień 23 marca 1939, Kraków 2006, s. 984..

W pierwszych dniach wojny pełni funkcję dowódcy obrony p-lot miasta Torunia. Po zajęciu miasta przez Niemców, objął funkcję dowódcy 4 baterii p-lot przy 4 Dywizji Piechoty. W czasie bitwy pod Kutnem, 18 września 1939 roku został wzięty do niewoli. Był więźniem Oflagu VII A aż do wyzwolenia przez wojska amerykańskieB. Meirtchak, Jews-officers and enlisted men in the Polish army, prisoners of war in German captivity, 1939-1945, Tel-Aviv 2003, s. 24.. Po powrocie do kraju zamieszkał w Poznaniu a następnie od maja 1946 objął stanowisko komendanta I batalionu UNRRA w Gdańsku. W 1947 ukończył kurs księgowości i objął posadę w Funduszu Aprowizacyjnym we Wrocławiu. Po jego zlikwidowaniu przeniósł się do Polskich Zakładów Zbożowych we Wrocławiu a później Opolu.

Ożenił się z Aleksandrą Likir (zmarła w 1939). Ich jedynym dzieckiem była córka Anna.

Zmarł 11 grudnia 1972 roku. Jego grób znajduje się na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.

Odznaczenia Krzyż Walecznych Medal Pamiątkowy Za Wojnę 1918-1921 Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości Brązowy Medal Za Długoletnią Służbę Wielkopolski Krzyż PowstańczyUchwała Rady Państwa nr 0/353 z dnia 1968-08-29. Na podstawie: autorstwa WTG „Gniazdo".

Przypisy

Bibliografia Zbigniew Moszumański, Zygmunt Kozak, Wojenne szkoły dla oficerów artylerii: (1914-1921), Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków: 2002 Towarzystwo Miłośników Torunia, Rocznik Toruński, PWN, Poznań 1980 Wojskowy przegląd historyczny, Tom 23, Wydania 1-2, Wojskowy Instytut Historyczny, 1972 Kazimierz Esden-Tempsk, Księga pamiątkowa dziesięciolecia Pomorza, Pomorski Związek Podoficerów Rezerwy: 1930 Mieczysław Cieplewicz, Wojna obronna Polski 1939: Wybór źródeł, Wojskowy Instytut Historyczny: 1968 Formanowicz M., Formanowiczowie i Furmanowiczowie z Buku : Ponad 300 lat udokumentowanej historii rodziny, Środa Wlkp. 2010

Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu Kategoria:Zmarli w 1972 Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau