Dziurawiec czteroboczny, dziurawiec czterograniasty (Hypericum maculatum Crantz) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny dziurawcowatych. Jest szeroko rozprzestrzeniony w Europie na wschodzie sięgając po środkową Syberię. W Polsce jest pospolity na terenie całego kraju, zarówno na niżu, jak i w górach.
Morfologia thumb|left|180px|Kwiatostan thumb|left|180px|Łodyga thumb|left|180px|Przekrój łodygi Łodyga Wzniesiona o wysokości od 20 do 60 cm, naga, czterokanciasta, nieznacznie rozgałęziona w górze, pozbawiona skrzydełek. Liście Eliptyczne bądź jajowate, tępe bądź zaokrąglone, prawie siedzące i nieregularnie punktowane. Kwiaty Barwy złotożółtej, o średnicy 1,5–2,5 cm, zebrane w gęsty, szczytowy kwiatostan, pięciokrotne, promieniste. Płatki korony eliptyczne, czarno punktowane na brzegach. Działki kielicha szerokoeliptyczne bądź owalne, zaokrąglone na szczycie, całobrzegie, gruczołowato punktowane, 3–4 razy krótsze od płatków korony. Owoc Jajowata torebka.
Biologia i ekologia Bylina, kwitnie w lipcu i sierpniu. Zasiedla suche łąki, murawy, polany, przydroża, świetliste lasy i zarośla.
Zastosowanie Roślina lecznicza o właściwościach podobnych do dziurawca zwyczajnegoZbigniew Nawara: Rośliny łąkowe. Multico, 2012, s. 140..
Przypisy
Kategoria:Dziurawcowate Kategoria:Rośliny lecznicze