Bawełniak płowobrzuchy (Sigmodon fulviventer) – gatunek ssaka z podrodziny bawełniaków (Sigmodontinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Zasięg występowania Bawełniak płowobrzuchy występuje w południowej Ameryce Północnej zamieszkując w zależności od podgatunku: S. fulviventer fulviventer – środkowe Durango na południe przez środkową Wyżynę Meksykańską do północno-wschodniego Jalisco i Tlaxcala, Meksyk. S. fulviventer dalquesti – wyizolowany takson znany jedynie z miejsca typowego w południowo-zachodnim Teksasie, Stany Zjednoczone. S. fulviventer goldmani – znany tylko z miejsca typowego w południowo-zachodnim Nowym Meksyku, Stany Zjednoczone, ale przypuszczalnie wymarły. S. fulviventer melanotis – wschodnie Jalisco i zachodnie Michoacán, Meksyk. S. fulviventer minimus – południowo-wschodnia Arizona i południowo-zachodni Nowy Meksyk, Stany Zjednoczone, na południe przez wschodnią Sonorę i Chihuahuę do północnego Durango, Meksyk.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1889 roku amerykański zoolog Joel Asaph Allen nadając mu nazwę Sigmodon fulviventer. Holotyp pochodził z miasta Zacatecas, w stanie Zacatecas, w Meksyku.
Wyniki badań filogenetycznych z wykorzystaniem mitochondrialnego genu cytochromu b wykazały, że jest taksonem siostrzanym w stosunku do S. leucotis. Podgatunek minimus obejmuje takson woodi jako młodszy synonim. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają pięć podgatunków.
Etymologia Sigmodon: sigma „litera Σ”; ὀδούς odous, ὀδóντος odontos „ząb”; w aluzji do sigmoidalnego wzoru na zębach trzonowych gdy ich korony są zużyte. fulviventer: „opalony”; venter, ventris „brzuch”. dalquesti: dr. Walter Woelber Dalquest (1917–2000), amerykański zoolog. goldmani: maj. Edward Alphonso Goldman (1873–1946), United States Army, zoolog, szef działu United States Biological Survey w latach 1919–1928, starszy biolog United States Fish and Wildlife Service w latach 1928–1943, kolekcjoner, ekolog. melanotis: gr. μελας melas, μελανος melanos „czarny”; -ωτις -ōtis „-uchy”, od ους ous, ωτος ōtos „ucho”. minimus: łac. minimus „najmniejszy”, forma wyższa od parvus „mały”.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 138–200 mm, długość ogona 101–118 mm, długość ucha 19–23 mm, długość tylnej stopy 26–31 mm; masa ciała 82–136 g.
Ekologia Występuje na trawiasto–krzewiastych i trawiastych obszarach. Ciąża trwa 35 dni, a w miocie zwykle jest 4 lub 6 młodych. Przychodzą na świat w gnieździe z trawy. Około tydzień po narodzinach opuszczają gniazdo, a dojrzałe płciowo są w wieku sześciu tygodni.
Populacja Jego jeden podgatunek (S. f. goldmani) jest uznany za wymarły. Występował w Nowym Meksyku.
Zagrożenia Nie ma wielkich zagrożeń dla tego gatunku.
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Bawełniaki Kategoria:Ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1889 roku