thumb|Psałterz floriański Psałterz (w średniowiecznej łacinie ) – wydana oddzielnie księga zawierająca 150 biblijnych psalmów używana jako modlitewnik, śpiewnik, bądź też przeznaczona do celów liturgicznych w chrześcijaństwie lub judaizmie. Średniowieczna łacińska nazwa księgi (Psalterium) oznacza strunowy szarpany instrument muzyczny z płaskim pudłem rezonansowym (samo słowo zaś pochodzi z gr. koine – to starogrecka harfa). Niektóre psałterze w wersji Septuaginty, jak np. Psałterz synajski, zawierają też dodatkowe kantyki znane jako Ody.
Pierwotnie Księga Psalmów została spisana w języku hebrajskim. Jednak późniejsze rękopisy bądź wydania drukowane w językach narodowych były tłumaczone z łacińskiej Wulgaty w Kościele Zachodnim bądź z greckiej Septuaginty w Kościele Wschodnim. Kościoły protestanckie powróciły do tłumaczeń z języka hebrajskiego.
Najstarszym znanym polskim psałterzem jest pochodzący z drugiej połowy XIV wieku trójlingwiczny (polsko-niemiecko-łaciński) Psałterz floriański. Kolejnym samodzielnym tłumaczeniem był Psałterz puławski z drugiej połowy XV wieku. W XVI wieku pojawiło się kilka nowych przekładów psałterzy, a wśród nich pierwsze polskie tłumaczenie wierszowane Jakuba Lubelczyka (1558) i wierszowana parafraza – Psałterz Dawidów Jana Kochanowskiego (1579). Rymowany Psałterz Dawida opublikował również Franciszek Karpiński (1786).
Wybrane psałterze Psałterz Blanki Kastylijskiej Psałterz Harleya Psałterz Henryka VIII Psałterz Huntera Psałterz Ingeborgi Psałterz Roberta de Lisle Psałterz kopenhaski
Psałterz z Corbie Psałterz z St Albans
Przypisy
Kategoria:Księgi liturgiczne