Lino Maupas OFM (ur. 30 sierpnia 1866 w Splicie, zm. 14 maja 1924 w Parmie) – chorwacki duchowny, franciszkanin, sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Był ostatnim z dziesięciorga dzieci, pochodzącego z francuskiej rodziny szlacheckiej, Jana Maupasa i aktorki Rosy Marini z Avezzano. Uczęszczał najpierw do szkoły w Splicie, a następnie w Zadarze, gdzie cała rodzina zamieszkała w 1879. Do franciszkanów wstąpił 30 września 1882 w Koprze, przyjmując imię zakonne Piotr. Po ukończeniu nowicjatu przebywał w klasztorze w Košljunie do 1885, następnie opuścił zakon.
Ponownie wstąpił do franciszkanów za generalatu Luigiego z Parmy OFM. Maupas powtórzył nowicjat w Fucecchio w Toskanii. Przyjął imię zakonne Lino. Profesję zakonną złożył w 1889. Będąc jeszcze alumnem, został przeznaczony dla misji w Albanii w Szkodrze. Ze względów zdrowotnych musiał jednak powrócić do Włoch. Pozostał w prowincji bolońskiej Zakonu Braci Mniejszych. Święcenia kapłańskie przyjął 30 listopada 1890 z rąk bpa Domenico Svampy. W 1892 został skierowany przez władze zakonne do Cortemaggiore. Rok później został przeniesiony do Parmy, w której pracował przez następne 31 lat. W pracy duszpasterskiej odznaczał się szczególną troską o biednych, dla których wynosił z konwentu dobra materialne, przede wszystkim jednak pożywienie, w czym nie znajdywał akceptacji ze strony wspólnoty.
W 1900 o. Lino został kapelanem więziennym. Wzbudzał szacunek odbywających wyroki. Szukał pracy dla opuszczających zakład. Organizował wizyty biskupie, m.in. przyszłego świętego Guido Maria Confortiego. W czasie zamieszek uratował od spalenia swój własny klasztor, który za namową grupy antyklerykałów chciał podpalić rozwścieczony tłum. W czasie rozruchów w latach 1898, 1907 i 1914 pomagał rodzinom zatrzymanych, interweniował w sądach, uspokajał władze miasta, powstrzymując przed zbrojną interwencją. W 1910 powierzono o. Lino obowiązki kapelana zakładu dla nieletnich, oddalonego trzy kilometry od Parmy. Zaangażowanie w działalność społeczną uniemożliwiało o. Lino prowadzenie wymaganego prawem kościelnym życia zakonnego. Władze zakonu postanowiły pozwolić mu na przebywanie poza klasztorem. W czasie I wojny światowej organizował pomoc dla jeńców wojennych. Zmarł nagle 14 maja 1924. Proces beatyfikacyjny otwarto 23 października 1948. Tytuł czcigodnego nadano mu 26 marca 1999.
W kulturze Życie sługi Bożego o. Lino było inspiracją dla reżysera Paolo Cavary, który w 1979 nakręcił film zatytułowany Atsalut pader, z Giannim Caviną w roli głównej.
Przypisy
Bibliografia Enrico Bevilacqua, Fioretti di frate Lino da Parma, Torino, SEI, 1926; 1931; Cinisello Balsamo, San Paolo, 2004. . Gian Crisostomo Guzzo, Padre Lino da Parma, s.l., San Paolo, 1943. Marcello Finzi, Un cappellano delle carceri che ho conosciuto. Padre Lino Maupas, Firenze, Olschki, 1955. Anastasio Curzola, Padre Lino da Parma. Vita e spiritualità, Parma, Casa Padre Lino da Parma, 1967. Lino Beccaluva, Padre Lino. (di là da l’acqua). Narrazione dialogata in 3 tempi, Parma, La nazionale, 1971. Mariannina Caroselli, Pagine d’amore e di speranza. Padre Lino, Parma, L. Battei, 1973. Teodosio Lombardi, Padre Lino da Parma. Un modello di carità ed eroismo, Parma, La Ducale, 1984. Alberto Grassi, Lorenzo Sartorio, Ladro di anime e di pane. Briciole di santità di Padre Lino da Parma, Parma, La Nazionale, 1989. Pietro Rossi, Eroe della carità, Parma, La Ducale, 1999.
Mirjana Stanislava Vasilj Zuccarini, Padre Lino – apostolo di carità. In occasione dell’ottantesimo anniversario della morte del venerabile padre Lino Maupas, 14 maggio 1924-14 maggio 2004, Parma, Vicepostulazione padre Lino, 2004. Lorenzo Sartorio, Padre Lino, Grafiche STEP editrice, 2007. .
Kategoria:Chorwaccy franciszkanie (OFM) Kategoria:Chorwaccy duchowni katoliccy Kategoria:Chorwaccy czcigodni słudzy Boży Kościoła katolickiego Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1924 Kategoria:Ludzie urodzeni w Splicie