Barbar Rosa. Opowieść detektywistyczna (niem. Barbar Rosa. Eine Detektivgeschichte) – powieść niemieckiego pisarza Georga Kleina z 2001. W Polsce ukazała się po raz pierwszy w 2006 nakładem wydawnictwa Sic! w tłumaczeniu z okładką projektu Jacka Staszewskiego.
Treść Akcja powieści rozgrywa się w Berlinie, chociaż nazwa ta nie pada ani razu (autor pisze o stolicy Niemiec)Georg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.63, . Prywatny detektyw Mühler odbiera kolejne zlecenie od swojego kolegi z dzieciństwa – Hannsiego, obecnie kierującego tajemniczą Centralą. Mühler ma za zadanie wyjaśnić tajemnicę zniknięcia furgonetki Zündapp Janus z pokaźnym transportem gotówki. Pomaga mu przyjaciel – Kurti (zapalony urynofilGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.18, ). Ponadto na stronach powieści przewija się cała gama dziwacznych postaci, np. ekscentryczny artysta Bertini, bracia bukiniści – Ilbichowie lub Polka, która przyjechała do Niemiec na operację usunięcia żylaków z łydek, zakończoną całkowitym niepowodzeniemGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.16, . Historia kończy się w poetyce absurdu – wielkim performancem traktującym o pieniądzu, śmierci i maszynach. Okazuje się, że Mühler był tylko jednym ze statystów tego dzieła.
Detektyw Mühler Główny bohater – detektyw Mühler – to osoba o wielu problemach. Posiada poważną alergię charakteryzującą się impulsami świądu, poprzedzonymi występowaniem ropnych pęcherzy na rękach, a potem także w kroczu. Ataki kończą się uczuciem paraliżu obejmującym mięśnie przedramion i dłonieGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.10, . Jest ponadto impotentem z klinicznie stwierdzoną niewydolnością ciał jamistych prąciaGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.30, . Brzydzi się wszelkimi napojami, które wywołują u niego odruch wymiotny (zwłaszcza soki, mleko i piwo). Jego język reaguje ostrym pieczeniem na każdy jon metalu zawarty w cieczy, co wyklucza picie wody z kranu. Spożywa jedynie herbatę z mięty lub innych ziół, osłodzoną dużą ilością naturalnego cukruGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.80, . Nigdy daleko nie podróżuje, a właściwie nie opuszcza stolicyGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.77, 86, . Posługuje się tylko językiem niemieckimGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.78, i nie ma prawa jazdy. Nie lubi bliskowschodnich imigrantów o śniadym odcieniu skóry, a na samą myśl o obrzezaniu robi mu się niedobrze. Do takich osób odczuwa wstrętGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.87, .
Zuko W powieści wprowadzono pojęcie zuko – fikcyjnej substancji wzmacniającej działanie alkoholu (rodzaj dopalacza). Z uwagi na silne właściwości uzależniające substancja ta stała się z czasem zakazana. Ludzie uzależnieni nazywani są zukoholikami. Epizod z uzależnieniem miał także detektyw MühlerGeorg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006, s.15, .
SWR-Bestenliste Powieść znalazła się w pierwszej dziesiątce w: kwietniu 2001 (9. miejsce) i maju 2001 (1. miejsce).
Przypisy
Bibliografia Nota redakcyjna do: Georg Klein, Barbar Rosa, Sic!, Warszawa, 2006,
Linki zewnętrzne Frankfurter Allgemeine – dostęp 5.9.2013 – dostęp 5.9.2013 Lubimy Czytać – dostęp 5.9.2013 BiblioNetka – dostęp 5.9.2013
Kategoria:Niemieckie powieści kryminalne i sensacyjne Kategoria:Powieści z 2001