WrestleMania V – piąta edycja gali pay-per-view WrestleManii, która została wyprodukowana przez World Wrestling Federation. Miała miejsce 2 kwietnia 1989 w Historical Atlantic City Convention Hall w Atlantic City w New Jersey. Galę komentowali Gorilla Monsoon oraz Jesse Ventura.
W walce wieczoru otytułowanej „The Mega Powers Explode” zmierzyli się Hulk Hogan i Randy Savage o WWF Championship, gdzie Hogan wygrał po wykonaniu leg dropu. W karcie znalazły się walki takie jak Rick Rude kontra The Ultimate Warrior o WWF Intercontinental Championship, The Hart Foundation (Bret Hart i Jim Neidhart) kontra Greg Valentine i The Honky Tonk Man, a także Demolition (Ax i Smash) kontra Powers of Pain i Mr. Fuji w handicap matchu o WWF Tag Team Championship.
Przygotowania Głównym feudem zmierzającym na WrestleManię był pomiędzy Hulkiem Hoganem i Randym Savage’em, gdzie dwójka walczyła o WWF Championship. Hogan i Savage wpierw krzyżowali swe drogi 3 października 1987 na Saturday Night’s Main Event. Savage otrzymał walkę o Intercontinental Championship Honky Tonk Mana, lecz został zaatakowany przez The Hart Foudnation; Hogan przybiegł mu na pomoc, potwierdzając faceturn Savage’a. Na WrestleManii IV, Savage pokonał Teda DiBiasego w finale turnieju o zwakowany WWF Championship z pomocą Hogana, po czym przyszedł mu on pogratulować w ringu. Niedługo potem, duo uformowało tag team znany jako The Mega Powers. Rywalizowali oni z wieloma heelowymi tag teamami przez cały rok, sukcesywnie zdobywając zwycięstwa. Mega Powers dominowało WWF przez wiele miesięcy. Jednakże ich dominacja i tag team zaczęły się rozłamywać na początku 1989, kiedy napięcie pomiędzy nimi zaczęło wzrastać. Zaczęło się to 7 stycznia 1989 na Saturday Night’s Main Event, kiedy Hogan został obity przez The Twin Towers po walce z Akeemem. Savage przyszedł na ratunek, czyszcząc ring za pomocą stalowego krzesła. Elizabeth wzięła Hogana na backstage, co rozwścieczyło Savage’a. Zaczął uważać, że jest piątym kołem u wozu wobec nich, co zaczęło powolny rozpad Mega Powers. Powiedział Elizabeth o tym co czuje, lecz ona zabrała Hogana na backstage. Problemy zaczęły narastać podczas Royal Rumble matchu, gdzie Hogan przypadkowo wyeliminował Savage’a, gdy ten próbował wyrzucić z ringu Bad News Browna. 3 lutego na The Main Event, Hogan i Savage zawalczyli z The Twin Towers (Akeemem i The Big Boss Manem) w tag team matchu, podczas którego doszło do ostatecznego rozłamu tag teamu. Podczas ważnej części walki, Savage został popchnięty wprost na Elizabeth, nokautując ją. Hogan postanowił się nią zająć i zabrał ją na backstage, zostawiając Savage’a samemu w ringu przeciwko dwóm rywalom. Hogan później powrócił, lecz Savage uderzył go w twarz i poszedł ze sobą wraz ze swoim tytułem, przechodząc heelturn. Pomimo tego, Hogan zdołał wygrać walkę. Po walce, Savage zaatakował Hogana na backstage’u areny, potwierdzając swój heelturn. Hogan wyzwał Savage’a do walki o WWF Championship na WrestleManii, co Savage zaakceptował.
W drugiej ważnej rywalizacji zmierzyli się Rick Rude i The Ultimate Warrior o WWF Intercontinental Championship. Rude i Warrior zmierzyli się ze sobą w konkursie pozowania na Royal Rumble w styczniu 1989. Zwycięzca miał być wybrany na podstawie reakcji publiki, gdzie Warrior wygrał wszystkie kategorie. Po konkursie, wściekły Rude zaatakował Warriora. Doprowadziło to do walki owej dwójki o tytuł mistrzowski na WrestleManii.
W innej rywalizacji z karty walk, Demolition (Ax i Smash) feudowali z The Powers of Pain (The Barbarianem i The Warlordem) oraz Mr. Fujim. Demolition było dominującym heelowym tag teamem od czasu debiutu na początku 1987. Pokonali oni Strike Force (Tito Santanę i Ricka Martela) o WWF Tag Team Championship na WrestleManii IV. W tamtym czasie sukcesywnie pokonywali The Hart Foundation podczas wczesnego panowania. Podczas lata 1988, face’owy tag team The Powers of Pain zadebiutowali i zaczęli rywalizować z Demolition o tytuły. Na Survivor Series, menadżer Demolition Mr. Fuji odwrócił się od Demolition, dołączając do The Powers of Pain, przez co ci pierwsi wygrali. Jednocześnie doprowadziło to do podwójnego turnu, gdzie Demolition zaczęli być face’ami, zaś Powers of Pain heelami. Powers of Pain wybrali Mr. Fujiego jako swojego nowego menadżera, przez co ta trójka zmierzyła się z Demolition w 3-on-2 handicap matchu o tytuły na WrestleManii.
Produkcja Aby zwiększyć ilość widowni, przed WrestleManią w Trump Plaza dodano więcej siedzeń dla fanów. WrestleMania IV i V są jedynymi edycjami tej gali, które miały miejsce dwa lata z rzędu na jednej arenie. Run-D.M.C. wykonało piosenkę WrestleMania Rap dla widzów. Na gali zjawiły się takie osobistości jak Morton Downey Jr. i Donald Trump.
Gala WWF Women’s Champion Rockin’ Robin otworzyła galę wykonując „America the Beautiful”. W pierwszej walce na WrestleManii V zmierzyli się Hercules i King Haku. Haku zaatakował go zza pleców na samym początku, lecz Hercules użył swoich silnych ruchów by zdobyć przewagę, po czym wykonał clothesline’a wysyłającego rywala na podłogę. Następnie wykonał suplex już w ringu oraz serie elbow dropów. Po dominacji nad Haku, Hercules skupił się na menadżerze Haku, Bobbym Heenanie. Haku uderzył rywala od tyłu i zaatakował go dwoma backbreakerami, niemalże go przypinając. Hercules ominął diving splash od Haku i uderzył go knee liftem. Wykonał serie clothesline’ów i wykonał powerslam, zdobywając near-fall. Spróbował wykonać ruch z górnej liny, lecz Haku skontrował to savate kickiem. Hercules ominął clothesline i uderzył Haku back suplexem, po czym od razu go przypiął, zdobywając zwycięstwo.
Drugą walką był tag team match pomiędzy The Twin Towers (Akeemem i Big Boss Manem) oraz The Rockers (Shawnem Michaelsem i Martym Jannettym). Bossman uderzył w twarz Michaelsa w rogu ringu i skupił się na Jannettym, lecz gdy Bossman się odwrócił, otrzymał missile dropkick od Michaelsa. Shawn następnie uderzył Akeema i Boss Mana flying forearm smashem, po czym Bossman zmienił się z Akeemem. The Rockers atakowali ramię Akeema, lecz temu udało się uciec i zmienić się z Bossmanem. Jannetty wszedł do ringu i wykonał leapfrog. Twin Towers również się zmienili i zdominowali Jannetty’ego. Ten zaś ominął big splash od Akeema i zmienił się z Michaelsem. Rockers zaatakowali Akeema Double Flying Fistsami i Michaels niemalże przypiął rywala. Akeem wykonał Michaelsowi lariat. Boss Man dołączył do walki i próbował wykonać corner body splash na Michaelsie, lecz ten się odsunął. Face’owa drużyna wykonała Akeemowi double dropkick, zaś Boss Manowi double missile dropkick. Akeem wszedł i przygniótł Jannetty’ego. Michaels zeskoczył z górnej liny na Akeema, lecz Boss Man wykonał powerbomb na nim. Akeem zdobył przewagę i wykończył Michaelsa Air Africą, po czym przypiął i zdobył zwycięstwo dla swojej drużyny.
W trzeciej walce, który był non-title matchem, zmierzyli się Brutus Beefcake oraz Million Dollar Champion Ted DiBiase. Był to pierwszy raz, kiedy pas Million Dollar Championship pojawił się w telewizji na pay-per-view. Przed walką, DiBiase uścisnął dłoń z Donaldem Trumpem, który siedział przy pierwszych rzędach. Beefcake znokautiwał DiBiasego na podłogę, lecz ten szybko do niego wrócił. Następnie próbował zaatakować DiBiasego, lecz Virgil złapał nogę Beefcake’a. DiBiase to wykorzystał i wykonał mu clothesline, a potem zaaplikował chokehold na Beefcake’u, po czym wykonał Million Dollar Drop, zdobywając near-fall. Chwilę potem wykonał middle rope diving back elbow drop, również zdobywając near-fall. DiBiase wykonał mu Irish whip i nieudanie wykonał przypięcie inside cradle pinfall. Zmieniając przebieg walki, spróbował wykonać vertical suples, lecz Beefcake skontrował hanging suplexem. DiBiase zaaplikował Million Dollar Dream, lecz jego rywal zdołał dojść do lin, po czym rzucił DiBiasego w róg ringu i zaczął go dusić Barber’s Chairem. Virgil wspiął się na krawędź ringu, rozpraszając Beefcake’a. Beefcake zaprzestał wykonywania ruchu i zaczął skupiać się na Virgilu. DiBiase to wykorzystał i wypchnął go od tyłu na podłogę. Sędzia był zajęty DiBiasem, więc Virgil zaczął obijać Beefcake’a, lecz ten „nie sprzedawał” ruchów i zaczął gonić Virgila. DiBiase zaszedł go od tyłu i go zaatakował. Dwójka walczyła ze sobą poza ringiem i zostali przez sędziego odliczeni, przez co walka zakończyła się podwójnym wyliczeniem. Po walce kontynuowali brawl.
Czwartym pojedynkiem był tag team match pomiędzy The Bushwhackers (Lukiem Williamsem i Butchem Millerem) oraz The Fabulous Rougeaus (Jakiem i Raymondem Rougeau). Bushwhackers złapali za kurtkę menadżera Rougeaus, Jimmy’ego Harta, lecz Rougeaus ich odepchnęli. Luke i Raymond zaczęli walkę. Luke nie trafił swoim fist dropem w Raymonda, lecz Luke i Butch po chwili wykonali mu battering ram. Luke spróbował przypiąć, ale Jacques wszedł i przypadkowo uderzył knee dropem Raymonda, przy czym spróbował po raz drugi zaatakować omijającego ruch Luke’a. Rougeaus chwilę wspólnie atakowali Luke’a, zaś sędzia był zajęty uspokajaniem Butcha. Kopnęli Luke’a poniżej pasa i zaczęli celebrować. Bushwhackers wykonali Raymondowi battering ram i rib breaker, następnie Luke przypiął Raymonda i wygrał walkę.
W piątej walce spotkali się Mr. Perfect i The Blue Blazer. Perfect atakował Blazera, dopóki ten ominął hip toss rywala. Blazer wykonał kilka ciosów Perfectowi, po czym spróbował wykonać split-legged moonsault, lecz Perfect zaatakował Blazera kolanami. Zaaplikował on chinlock na Blazerze, lecz Blue Blazer zdołał uciec i wymierzył boot to the head, następnie powerslam i belly to belly suplex, zdobywając near-fall. Postanowił przypiąć rywala crucifixem zyskując kolejny near-fall, po czym zaczął kłócić się z sędzią odnośnie do trzeciego klepnięcia. Pomogło to Perfectowi zyskać siły w międzyczasie i wykonał Blazerowi forearm club, a następnie swój finisher Perfectplex, dzięki czemu przypiął rywala i wygrał pojedynek.
Kolejną walką był handicap match o WWF Tag Team Championship, w której Demolition zmierzyło się z The Powers of Pain (The Warlordem i The barbarianem) i Mr. Fujim. Na początku, Ax i Smash zaatakowali Warlorda, dopóki Warlord nie odepchnął Smasha w ich róg ringu i zmienił się z Barbarianem. Smash chwilę zawalczył, lecz szybko zmienił się z Axem, który zaaplikował hammerlock na Barbarianie. Fuji wszedł do ringu i wykonał kilka chopów na Axie, po czym zdecydował na diving headbutt w krocze. Zmienił się z Warlordem, który przez chwilę dominował Axa, lecz zdecydował się na ponowną zmianę ze swoim menadżerem. Fuji wszedł i nie trafił Fuji Dropem. Warlord zniwelował zmianę Axa ze Smashem, lecz otrzymał forearm od niego, wskutek czego Ax ostatecznie zmienił się ze Smashem. Ax powalczył z Barbarianem, podczas gdy Smash walczył z Warlordem. Mr. Fuji chciał rzucić solą w oczy Smasha, lecz trafił w oczy Warlorda. Demolition złapało Fujiego i wykonału mu Demolition Decapitation, po czym Ax przypiął Fujiego i wygrał walkę, dodatkowo broniąc tytułów.
W siódmej walce zmierzyli się Dino Bravo i Ron Garvin. Brafo wykonał serię forearm smashe’ów w plecy Garvina i zaaplikował bearhug. Bravo rzucił rywala w róg ringu i wykonał kilka shoulder blocków. Garvin zaczął gnieść głowę Brava o turnbuckle kilka razy, po czym nieudanie próbował go przypiąć. Dodał do tego sleeper hold, lecz Bravo zdołał dojść do lin. Garvin próbował wykonać piledriver, lecz Bravo skontrował to back body dropem, jednakże Garvin zaś wykonał próbę przypięcia sunset flip pinem, również przy near-fallu. Garvin wziął go do rogu i dziesięć razy uderzył punchami. Bravo skontrował późniejszy atak inverted atomic dropem i sidewalk slamem, a na koniec udanie przypiął i wygrał walkę. Po niej, menadżer Bravo Frenchy Martin zaatakował Garvina, lecz otrzymał od niego Garvin Stomp.