thumb|200px|Lamar w opracowaniu Tadeusza Gajla thumb|200px|Lamar herb według Juliusza Ostrowskiego Lamar (Lamara, Lamare, Lamarie) − polski herb szlachecki, herb własny z indygenatuJuliusz Ostrowski, Księga herbowa rodów polskich, cz. 2, s. 173., herb pochodzenia neapolitańskiego.
Opis herbu Opis herbu z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:
Na tarczy dzielonej w pas, w polu górnym, czerwonym, orzeł srebrny w koronie trzymający berło i miecz; w polu dolnym, błękitnym, krzyż jerozolimski.
Klejnot – nieznany.
Labry z prawej czerwone, podbite srebrem, z lewej błękitne, podbite srebrem.
Wzmianki heraldyczne W 1578 król Stefan Batory potwierdził szlachectwo Franciszka Dellamare, szlachcica neapolitańskiegoAnna Wajs, Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie, Warszawa 2001, s. 72.
W 1726 potwierdzenie szlachectwa uzyskał generał-adiutant Piotr de Lamar (de Lamar).
Herbowni Jedna rodzina herbownych (herb własny):
Lamar (Lamara, Lamarie, Delamare, de Lamare).
Przypisy
Bibliografia Adam Boniecki, Herbarz polski, Tom IV i XIII, Warszawa 1902
Linki zewnętrzne
Kategoria:Herby z indygenatu Kategoria:Herby własne