Józef Luxenburg (ur. 1866 w Zamościu, zm. 3 czerwca 1934 w Warszawie) – polski lekarz, specjalista chorób zakaźnych.
Syn Edwarda Eliasza (1830–1900) i Liny Löwenstein (1835–1897) starszy brat Róży Luksemburg (Rozalii Luxenburg)Warszawa popowstaniowa, 1864-1918. PWN, 1968 s. 250. Ukończył gimnazjum w Warszawie, następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów od 1890 do 1895 pracował w klinice prof. Viléma Lambla. Zajmował się badaniami doświadczalnymi u Brodowskiego i HoyeraRotstadt J. Józef Luxenburg (Wspomnienie pozgonne. Rzecz wypowiedziana dn. 29.VI.1934 r. na posiedzeniu naukowem klinicznem). Kwartalnik Kliniczny Szpitala Starozakonnych, 1934. Przez wiele lat pracował w Szpitalu Wolskim, następnie przeszedł do Szpitala Zakaźnego Miejskiego św. Stanisława. W latach 1918–1921 pracował w Ministerstwie Zdrowia jako referent w dziale chorób zawodowych. Od 1902 ordynator oddziału chorób zakaźnych i wewnętrznych w Szpitalu na CzystemKobryner A. Dr. med. Józef Luxenburg (Wspomnienie pośmiertne). Warszawskie Czasopismo Lekarskie 11 (23-24), ss. 417-418, 1934. Był autorem kilkunastu prac naukowych. Wspólnie z Bronisławem Handelsmanem przetłumaczył na polski podręcznik chorób wewnętrznych Meringa. Pochowany jest na cmentarzu żydowskim na ul. Okopowej.
Wybrane prace Metoda dializacyjna Abderhaldena w zastosowaniu do syfilisu, 1914 Serologische Untersuchungen bei Syphilis mit Hilfe des Abrierhaldenschen Dialysierverfahrens. Medizinische Klinik 26, s. 1104, 1914 Choroby zawodowe jako przedmiot ubezpieczenia społecznego. Wydawnictwo Ministerstwa Zdrowia Publicznego, 1921
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Lekarze Szpitala Starozakonnych w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Zamościu Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Pochowani na cmentarzu żydowskim na Woli w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1934