II edycja Wyścigu Pokoju, która odbyła się w dniach 1-9 maja 1949 r. Tym razem organizatorzy (redakcje gazet polskiej „Trybuny Ludu” i czechosłowackiego Rudého práva oraz związki kolarskie z obu krajów) postanowili, że odbędzie się jeden wyścig na trasie Praga-Warszawa. W kolejnych latach wyścig miał na przemian rozpoczynać się w jednym z tych miast. Ten amatorski wyścig kolarski liczył sobie 1259 km i podzielony był na 8 etapów. W klasyfikacji indywidualnej zwyciężył reprezentant Czechosłowacji Jan Veselý, a drużynowo zespół Francja II. Sędzią głównym wyścigu był Karel Tocl z Czechosłowacji.

Na starcie 2. Wyścigu Pokoju stanęło 18 ekip z 8 państw. Poza zespołami z państw tzw. demokracji ludowej pojawiły się drużyny wystawione przez robotnicze związki sportowe (FSGT z Francji i TUL z Finlandii). Regulamin głosił wprawdzie, że: „W wyścigu mogą brać udział zaproszeni kolarze krajów demokracji ludowej oraz robotniczych związków sportowych innych państw posiadających licencję państwowych związków kolarskich należących do UCI, ważną na rok 1949”, ale zdecydowano się dopuścić zawodników FSGT, którzy takiej licencji nie posiadali. O ile rok wcześniej nie dopuszczono do startu Albańczyków, to tym razem zrobiono odstępstwo od wyżej wspomnianej zasady.

Lista startowa Organizatorzy zadecydowali, że każdy kraj mogą reprezentować maksymalnie 3 drużyny w maksymalnie sześcioosobowych składach. W sumie wystartowało 101 kolarzy spośród których 71 dotarło do mety wyścigu. Drużyny uczestniczące w wyścigu to:

ALBANIA FRANCJA II (FSGT) Nido Kote Ruzhdi Cerma Elie Bathie René Rigaut Michel Cico Piro Anghelli Georges Benedetto Maurice Herbulot Sterjo Koco Lacej Gani Roger Ilitch Michel Garcia BUŁGARIA I FRANCJA III (FSGT) Jordan Konstantinow Ilija Wełczew Raymond Bordel Charles Darbois Miłko Rusew Slavi Nikołow René Labois Edouard Gougeon Kelczo Dobrew Stefan Iwanow Jacques Nedellec BUŁGARIA II POLSKA I Nikoła Nenow Grigor Dobrew Józef Kapiak Wacław Wójcik Todor Diszew Cwetko Georgijew Wacław Wrzesiński Lucjan Pietraszewski Iwan Dinew Georgi Geszew Marian Rzeźnicki Roman Siemiński BUŁGARIA III POLSKA II Angeł Mitow Panajet Rajczew Ryszard Kudert Teofil Sałyga Angeł Milew Christo Christow Robert Nowoczek Wilhelm Weglenda Borys Michajłow Stojko Wojewodow Henryk Czyż Stefan Mich CZECHOSŁOWACJA I POLSKA III Jan Veselý Jiří Holubec Władysław Wandor Eugeniusz Targoński Emanuel Krejčů Milan Perič Tadeusz Olszewski Jerzy Liszkiewicz Květoslav Bohdan Vladimír Siegl Władysław Motyka Roman Bukowski CZECHOSŁOWACJA II RUMUNIA I Antonín Doležalík Lubomír Puklický Marin Niculescu Ervant Norhadian Antonín Veverka František Hanus Gheorghe Negoescu Luciano Horvatin Karel Vaverka Miroslav Jeník Constantin Șandru Nicolae Chicomban CZECHOSŁOWACJA III RUMUNIA II Josef Pavlas Ladislav Javořík Traian Chicomban Constantin Cihodaru Jurij Ejem Zdeněk Šrámek Iulian Gociman Ștefan Petrescu Oldřich Mládek Jaroslav Aubrecht FINLANDIA (TUL) WĘGRY I Onni Niemi Zoltan Tobias László Papp Tykö Pellinen Károly Kovács Mihály Mayer Sulo Punkinen János Ötvös Gyula Sere FRANCJA I (FSGT) WĘGRY II Antoine Tarrega Eugène Garnier Mihály Irhazi Ferenc Gal Charles Riegert Jacques Evesque Ede Kaiser Géza Kertész Fausty Donati Henri Beaumont Ferenc Jonas László Vida W porównaniu do 1. edycji wyścigu zabrakło kolarzy z Jugosławii, której reprezentanci zwyciężyli w klasyfikacjach indywidualnych obu wyścigów zaliczanych do tejże edycji.

Trasa wyścigu Licząca 1259 km trasa została podzielona na 8. etapów. Pierwsze cztery etapy w całości przebiegały przez terytorium Czechosłowacji. Na V etapie z Ostrawy do Katowic kolarze przekroczyli granicę czechosłowacko-polską. Kolejne trzy etapy przebiegały przez terytorium Polski. Najdłuższym etapem był, liczący 212 km, etap VII z Wrocławia do Łodzi. Najkrótszy etap miał długość 111 km z GottwaldovaOd 1 stycznia 1949 r. do 31 grudnia 1989 r. miasto Zlin w Czechach nosiło nazwę Gottwaldov na cześć komunistycznego prezydenta Klementa Gottwalda. do Ostrawy.

Przebieg wyścigu Przed startem wyścigu za faworytów do zwycięstwa w klasyfikacji indywidualnej uważano kolarzy z Francji. Drużynowo faworytami byli Polacy, gdyż w pierwszym zespole zebrano najlepszych kolarzy z zespołów, które zwyciężyły w klasyfikacjach drużynowych w 1. edycji wyścigu.

Jak się później okazało, przewidywania te były tylko częściowo zgodne z prawdą. Wyścig Pokoju w 1949 r. zdominował reprezentant Czechosłowacji Jan Veselý, który odniósł pięć zwycięstw etapowych. Jego głównym rywalem był Francuz Eugene Garnier. Do VI etapu Francuz dotrzymywał kroku reprezentantowi Czechosłowacji, któremu dopiero na najdłuższym VII etapie z Wrocławia do Łodzi udało się uzyskać przewagę piętnastu minut nad konkurentem. Ostatecznie na mecie wyścigu w Warszawie, utrzymując przewagę blisko dwunastu minut nad innym Francuzem, Maurice'em Herbulotem, Eugene Garnier ukończył rywalizację na czwartym miejscu.

Klasyfikacja generalna wyścigu pokazuje, że silne zespoły wystawił francuski związek FSGT. W sumie czterech Francuzów z zespołów Francja I i Francja II zajęło miejsca od 2. do 5. W rywalizacji drużynowej od początku ton nadawały zespoły Czechosłowacji I i Francji II. Później do walki włączyły się zespoły Francji I i Polski I. Polacy dzięki doskonałej jeździe na ostatnim etapie wywalczyli drugie miejsce w klasyfikacji drużynowej wyścigu.

W 2. edycji Wyścigu Pokoju siła kolarzy w peletonie była bardzo różna. Różnica między 1. a 10. kolarzem wyścigu wynosiła niemal pół godziny. Ostatni sklasyfikowany kolarz, Bułgar Borys Michajłow, stracił do zwycięzcy ponad sześć i pół godziny. W rywalizacji drużynowej dwa najsłabsze zespoły Finlandii i Rumunii II straciły odpowiednio ponad dziewięć i ponad dziesięć godzin.

Wyniki I etap, (1 maja 1949), Praga – Pardubice (143 km)

Pierwszy etap ujawnił układ sił w peletonie. Z bardzo dobrej strony pokazali się kolarze francuscy, których pięciu znalazło się w czołowej dziesiątce na mecie etapu. Jednak jego zwycięzcą został reprezentant Czechosłowacji Jan Veselý. W klasyfikacji drużynowej na czele znalazł się zespół Francji II, a Polacy, którzy nie trafili z formą na początek wyścigu i dodatkowo mieli pecha (pięć defektów), stracili do zwycięzców niemal 15 minut.

L.p. Zawodnik Drużyna Czas/strata 1. Jan Veselý Czechosłowacja I 4:05,40 2. Eugène Garnier Francja I +0,00 3. Maurice Herbulot Francja II +0,00 4. Elie Bathie Francja II +0,08 5. Jiří Holubec Czechosłowacja I +3,46 6. Emanuel Krejčů Czechosłowacja I +4,11 7. Georges Benedetto Francja II +4,11 8. René Rigaut Francja II +4,11 9. Zoltan Tobias Węgry I +4,11 10. Miroslav Jeník Czechosłowacja II +5,50

II etap, (2 maja 1949), Pardubice – Brno (137 km) Drugi etap był podobny do pierwszego. Na metę pierwsza dotarła dwójka kolarzy: Jan Veselý z Czechosłowacji i podążający za nim jak cień Francuz Eugene Garnier. Ponownie zwyciężył Veselý i ponownie w pierwszej dziesiątce było pięciu Francuzów. Tym razem w pierwszej dziesiątce znalazł się jeden Polak Wacław Wójcik. Nie poprawiło to jednak sytuacji zespołu Polska I, którego strata do liderującej Francji II urosła do nieco ponad 24 minut, mimo że awansował na czwarte miejsce w klasyfikacji drużynowej.

L.p. Zawodnik Drużyna Czas/strata 1. Jan Veselý Czechosłowacja I 4:00,56 2. Eugène Garnier Francja I +0,00 3. Emanuel Krejčů Czechosłowacja I +1,36 4. Elie Bathie Francja II +2,04 5. Raymond Bordel Francja III +3,02 6. Constantin Șandru Rumunia I +3,02 7. Wacław Wójcik Polska I +3,02 8. Maurice Herbulot Francja II +3,02 9. Henri Beaumont Francja I +3,02 10. Lubomír Puklický Czechosłowacja II +3,02

III etap, (3 maja 1949), Brno – Gottwaldov (140 km) Trzeci etap był radośniejszy dla kibiców kolarstwa w Polsce. Jego zwycięzcą został Marian Rzeźnicki, który finiszował dziesięć sekund przed Francuzem Charles;em Rigertem. Lider wyścigu Jan Veselý tym razem przyjechał w głównej grupie ze stratą minuty i czternastu sekund do zwycięzcy. Drużynowo etap wygrali Polacy, których pięciu znalazło się w pierwszej dziesiątce, jednak ich strata do prowadzącej w klasyfikacji drużynowej Francji II zmniejszyła się o zaledwie 20 sekund i w dalszym ciągu wynosiła około 24 minut.

L.p. Zawodnik Drużyna Czas/strata 1. Marian Rzeźnicki Polska I 4:25,22 2. Charles Riegert Francja I +0,10 3. Antonín Veverka Czechosłowacja II +0,20 4. Maurice Herbulot Francja II +0,20 5. Károly Kovács Węgry I +1,14 6. Jan Veselý Czechosłowacja I +1,14 7. Wacław Wrzesiński Polska I +1,14 8. Wacław Wójcik Polska I +1,14 9. Teofil Sałyga Polska II +1,14 10. Lucjan Pietraszewski Polska I +1,14

IV etap, (4 maja 1949), Gottwaldov – Ostrawa (111 km) Na najkrótszym etapie 2. edycji Wyścigu Pokoju nie doszło do żadnych zmian w klasyfikacjach indywidualnej i drużynowej, gdyż na metę w Ostrawie przyjechała duża 28-osobowa grupa. Z niej najszybciej finiszował, potwierdzając swój prymat w klasyfikacji generalnej, reprezentant Czechosłowacji Jan Veselý, wyprzedzając Węgra Károly Kovácsa i zwycięzcę poprzedniego etapu, Polaka Mariana Rzeźnickiego.

L.p. Zawodnik Drużyna Czas/strata 1. Jan Veselý Czechosłowacja I 3:35,26 2. Károly Kovács Węgry I +0,00 3. Marian Rzeźnicki Polska I +0,00 4. Maurice Herbulot Francja II +0,00 5. Marin Niculescu Rumunia I +0,00 6. Lucjan Pietraszewski Polska I +0,00 7. Teofil Sałyga Polska II +0,00 8. Eugène Garnier Francja I +0,00

V etap, (6 maja 1949), Ostrawa – Katowice (147 km) Piąty etap 2 edycji Wyścigu Pokoju, rozegrany po dniu przerwy, pokazał siłę kolarzy francuskich, którym tym razem udało się zgubić lidera wyścigu Jana Veselego z Czechosłowacji. Jednak niestety dla nich ich najwyżej sklasyfikowany kolarz (wicelider wyścigu) Eugene Garnier przyjechał tuż za Czechosłowakiem. Etapowe zwycięstwo odniósł Charles Riegert, który na metę dojechał razem ze swoim rodakiem Maurice'em Herbulotem. Kolejne dwa miejsca zajęli Polacy Henryk Czyż i Wacław Wójcik, którzy jako drużyna zaczęli odżywać po słabym początku wyścigu. Jednak w drużynowej klasyfikacji generalnej nadal przewodziła Francja II, a zespół Polski I zmniejszył straty do nieco ponad 20 minut.

L.p. Zawodnik Drużyna Czas/strata 1. Charles Riegert Francja I 4:02,13 2. Maurice Herbulot Francja II +0,00 3. Henryk Czyż Polska II +0,15 4. Wacław Wójcik Polska I +0,21 5. Raymond Bordel Francja III +0,54 6. Jan Veselý Czechosłowacja I +1,15 7. Eugène Garnier Francja I +1,16 8. Emanuel Krejčů Czechosłowacja I +1,19 9. Robert Nowoczek Polska II +1,21 10. Constantin Şandru Rumunia I +1,23

VI etap, (7 maja 1949), Katowice – Wrocław (184 km) Na 6. etapie powtarza się znowu schemat znany z kilku wcześniejszych etapów. Czwarte etapowe zwycięstwo odnosi Jan Veselý z Czechosłowacji, a tuż za nim przyjeżdżają Francuzi – drugie miejsce zajmuje jego „cień” Eugene Garnier. Finiszują oni z minimalną przewagą nad kolejnymi kolarzami, którzy tworzą w sumie ponad 40-osobową grupę. W klasyfikacjach, zarówno indywidualnej, jak i drużynowej, nie następują w związku z tym żadne istotne zmiany.

L.p. Zawodnik Drużyna Czas/strata 1. Jan Veselý Czechosłowacja I 5:34,12 2. Eugène Garnier Francja I +0,01 3. Edouard Gougeon Francja III +0,02 4. Károly Kovács Węgry I +0,02 5. Lucjan Pietraszewski Polska I +0,02 6. Jiří Holubec Czechosłowacja I +0,02 7. Marin Niculescu Rumunia I +0,02 8. Wilhelm Weglenda Polska II +0,02 9. Wacław Wójcik Polska I +0,02 10. Roman Siemiński Polska I +0,02 11. Wacław Wrzesiński Polska I +0,02

VII etap, (8 maja 1949), Wrocław – Łódź (212 km)