Złamanie obojczyka w neonatologii – przerwanie ciągłości obojczyka u noworodka.
Epidemiologia Jest to najczęstsze z uszkodzeń układu kostno-stawowego u noworodka (stanowi 90% tych uszkodzeń), a także najczęściej występujące powikłanie porodu dużego płodu bądź porodu z nieprawidłowym wytoczeniem na zewnątrz tylnego barku rodzącego się płodu. Wynika wtedy z nieprawidłowego ustawienia barku przedniego z zaczepieniem o spojenie łonowe, co powoduje powstanie mechanizmu dźwigni.
Złamanie to może mieć postać złamania zielonej gałązki. Częściej zdarza się wtedy w środkowej bądź bocznej części obojczyka.
Objawy Złamanie obojczyka wyczuwa się palpacyjnie. Badanie to ujawnia poruszanie się odłamów kostnych. W kilka dni po złamaniu pojawia się odczyn okostnowy odpowiadający wyczuwalnemu zgrubieniu. Odczyn ten wiąże się z procesami naprawczymi złamanej kości.
Postępowanie Złamanie obojczyka nie musi zostać unieruchomione. Konieczna jest natomiast delikatna pielęgnacja i unieruchomienie kończyny górnej. Należy również zwrócić uwagę na możliwe objawy porażenia nerwów kończyny i w razie potrzeby wdrożyć rehabilitację.
Powikłania Jednym z najczęstszych powikłań tego złamania jest porażenie splotu barkowego. Wyróżnia się dwa rodzaje tego powikłania neurologicznego: porażenie Erba, które dotyczy nerwów o korzeniach C5–C6, a klinicznie wiąże się z porażeniem proksymalnej części kończyny górnej z pronacją porażenie Klumpkego, które obejmuje nerwy pochodzące z C7–Th9 i objawia się porażeniem dystalnej części kończyny górnej z opadaniem dłoni ku dołowi i palcami tworzącymi rękę położnika.
Rokowanie Nierozpoznane złamanie obojczyka może skutkować trwałym kalectwem.
Przypisy
Kategoria:Neonatologia Kategoria:Złamania kości