Syryjska kampania przeciwko Państwu Islamskiemu – ofensywa prowadzona na terenach kontrolowanych przez antyrządowych rebeliantów frontu północnego i wschodniego syryjskiej wojny domowej przez koalicję ugrupowań islamskich przeciwko Państwu Islamskiemu.
Wraz z początkiem 2014 na „terenach wyzwolonych” przez rebeliantów rozpoczęła się otwarta wojna między Islamskim Państwem w Iraku i Lewancie (ISIS) a Syryjskim Frontem Rewolucyjnym powstałym w grudniu 2013 i Armią Mudżahedinów powołaną 3 stycznia 2014. Syryjski Front Rewolucyjny działał pod szyldem Wolnej Armii Syrii (WAS), która sprzymierzyła się przeciwko ISIS razem z Frontem Islamskim, największą koalicją ugrupowań islamskich działających podczas wojny domowej w Syrii. Wchodzących w skład Frontu Islamskiego przeciwko Islamskiemu Państwu w Iraku i Lewancie aktywnie walczyli bojownicy z ugrupowań Liwa Sukur asz-Szam, Dżajsz al-Islam, Liwa at-Tauhid oraz Ahrar asz-Szam. Tymczasem Armia Mudżahedinów wypowiedziała wojnę ugrupowaniu powiązanemu z Al-Ka’idą, oskarżając go o naruszenie zasad boskich. Nowa frakcja zarzuciła ISIS szerzenie przemocy i rozlew krwi na „terenach wyzwolonych” oraz zażądała od bojowników przyłączenie się do innych grup rebelianckich bądź opuszczenie Syrii. W toku walk, przeciwko ISIS wystąpił dotychczasowy największy sojusznik - Dżabhat an-Nusra.
Jednocześnie Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie podjęło insurekcję w irackiej prowincji Al-Anbar, przejmując na początku 2014 kontrolę nad Al-Falludżą, Al-Karmah, Al-Chalidijją, Al-Hadisą, Al-Ka’im oraz częścią Ar-Ramadi i Abu Ghurajb. Po skutecznych ofensywach z maja 2014 w muhafazie Dajr az-Zaur oraz kampanii irackiej z czerwca 2014 i zajęciu tamtejszych miast takich jak Mosul i Tikrit, 29 czerwca 2014 dżihadyści ogłosili powstanie kalifatu pod nazwą „Państwo Islamskie” na okupowanych ziemiach w Syrii i Iraku. Organizacja zmieniła również nazwę na Państwo Irackie.
Tło Po uformowaniu się Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie w kwietniu 2013, ugrupowanie zaczęło zwracać się przeciwko umiarkowanym bojownikom syryjskiej opozycji. Symbolicznym początkiem dążenia do wojennej ścieżki na drodze ISIS z syryjską opozycją zbrojną była zbrodnia z 11 lipca 2013 na Kamalu al-Hammamim z Najwyższej Rady Wojskowej Wolnej Armii Syrii. Al-Hammami należał do 30 najważniejszych postaci powstańczej Armii. Dowództwo militarnego ciała opozycji ogłosiło, iż zabójstwo al-Hammamiego równało się z wypowiedzeniem wojny. We wrześniu 2013 po ataku ISIS na Azaz, kontrolowaną przez Wolną Armię Syrii, szereg ugrupowań opozycyjnych wyraziło swoją dezaprobatę wobec działań ISIS. Sześć ugrupowań rebelianckich (Ahrar asz-Szam, Liwa at-Tauhid, Dżajsz al-Islam, Liwa Sukur asz-Szam, Brygady Furkan i Liwa al-Hakk) wchodzących w skład Syryjskiego Frontu Wyzwolenia Islamu oraz Syryjskiego Frontu Islamskiego, wezwało na początku października 2013 ISIS do opuszczenia Azazu. Ugrupowania te były trzonem powołanego później Frontu Islamskiego.
Na początku listopada 2013 lider Al-Kai'dy Ajman az-Zawahiri po raz kolejny nakazał rozwiązanie ISIS i powrót bojowników dawnego ISI do Iraku, z kolei filią światowej Al-Ka'idy w Syrii obwołał ugrupowanie Dżabhat an-Nusra. Zmarginalizowany ISIS porzucił sojusz z Dżabhat an-Nusra, wdając się w nimi w bratobójcza walkę. Front Islamski, powstał 22 listopada 2013 i był porozumieniem Syryjskiego Frontu Wyzwolenia Islamu oraz Syryjskiego Frontu Islamskiego. Sojusz ugrupowań pod względem bojowników znacznie przewyższał liczebnie Wolną Armię Syrii i był odpowiedzią na rosnące w siłę Islamskie Państwo w Iraku i LewancieTop Syrian rebel commander denies reports of fleeing haaretz.com. Kampania syryjskich rebeliantów przeciwko ISIS Konsolidacja islamistów przeciwko ISIS (styczeń 2014) Walki wybuchły w nocy 2 stycznia 2014, kiedy Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie szturmowało miasto Al-Atarib w muhafazie Aleppo. Miasto to było w przeszłości atakowane przez ISIS. W listopadzie 2013 zabito w nim lidera ugrupowania Ghuraba asz-Szam. 3 stycznia 2014 napastnicy z ISIS strzelali do tłumu cywilów w Kafr Tacharim (muhafaza Idlib), upamiętniających morderstwo na Husajnie Sulajmanie, lekarzu i członku ugrupowania Ahrar asz-Szam. Ciało Sulajmana ze śladami tortur zostało przekazane w ramach wymiany więźniów wojennych między rywalizującymi grupami rebeliantów z 31 grudnia 2013.
W odpowiedzi na atak w Kafr Tacharim, Syryjski Front Rewolucyjny i nowo powstała Armia Mudżahedinów, wchodzące w skład Wolnej Armii Syrii, dokonały ataku w sześciu lokalizacjach na pozycje ekstremistów w muhafazach Aleppo oraz Idlib. Ponadto Armia Mudżahedinów odparła atak dżihadystów na Atarib. W bitwie zginęło 26 ekstremistów z ISIS, w tym lider Abu Sabir at-Tunisi.
4 stycznia 2014 walki rozgorzały w muhafazie Idlib. W wiosce Ma’arrat Misrin doszło do walk Islamskiego Państwa z Frontem Islamskim, podobnie jak w przygranicznym mieście Azaz (muhafaza Aleppo), kontrolowanym przez dżihadystów. Z kolei w wiosce Kafrnabil umiarkowani rebelianci otoczyli bazę ekstremistów, doprowadzając ich do poddania w ciągu 24 godzin. Baza ISIS została otoczona również w mieście Harim oraz w zdobytych przez liberalnych rebeliantów w miejscowościach Muszun, Salkin. Rebelianci powiązani z WAS przejęli fabrykę cukru w Maskanah, a także pola pod miastem Sallum. W odwecie radykałowie dokonali w Sarakibie egzekucji na 30 jeńcach wojennych, w tym cywilach.
Utrata terenów kontrolowanych przez ISIS i ataki odwetowe (styczeń 2014) 5 stycznia 2014 ISIS przeprowadziło falę ataków odwetowych. W zasadzkach, strzelaninach, zamachach bombowych i egzekucjach zginęło 55 rebeliantów islamskich niepowiązanych z Islamskim Państwem w Iraku i Lewancie oraz 11 tych drugich. Większość radykałów poniosło śmierć na polu bitwy w Aleppo podczas walk z kurdyjskim Dżabhat al-Akrad. Walki rozprzestrzeniły się na administracyjne tereny muhafazy Ar-Rakka oraz Hama. W muhafazie Idlib, dżihadyści dokonali egzekucji na siedmiu zakładnikach w Harimie. Z kolei w muhafazie Ar-Rakka, Front Islamski nacierał w mieście As-Saura oraz Ar-Rakka, a także przejął bazę Manbidż, pomimo że obrońcy wysadzali samochody-pułapki podczas walk. Dżabhat an-Nusra zajął miasto Ad-Dana. ISIS wycofał się również z miasta Atme, a także Darrat Izza, zachowując kontrolę nad Sarakib i Kafr Zita.
Dżihadyści wysyłali wzmocnienia do Aleppo i Ar-Rakki, która była ich bastionem. W trakcie walk mediacji podjął się syryjski Dżabhat an-Nusra, dotąd najwierniejszy sojusznik ISIS. Niektóre jednostki tego radykalnego ugrupowania współpracowały z Frontem Islamskim, a zwłaszcza z jego składowym - Ahrar asz-Szam, przeciwko Islamskiemu Państwu w Iraku i Lewancie. Według Szam News Network po czterech dni walk rebelianci, którzy przeciwstawili się ISIS, zdobyli 80% ich terytoriów w muhafazie Idlib, a także 65% terytoriów w muhafazie Aleppo kontrolowanych uprzednio przez Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie.
6 stycznia 2014 sojusz rebeliantów dokonał szturmu na Ar-Rakkę. W trakcie walk, podczas których zginęło 20 dżihadystów, wyzwolono więzienie, w którym ISIS torturowało porwanych. Wśród 50 uwolnionych był turecki dziennikarz. W międzyczasie ISIS zdetonował samochód-pułapkę w punkcie kontrolnym Darkusz, atakowanym przez Front Islamski. W ataku terrorystycznym zginęło 20 rebeliantów. Po mediacji Dżabhat an-Nusra, ISIS wycofał się z Kafr Zita oraz Till Abiss. Ciężkie walki trwały również w Ad-Danie i Tamaniji. W tym samym czasie Dżabhat an-Nusra z Ahrar asz-Szam walczyli razem przeciwko ISIS w Ar-Rakce, As-Saurze oraz Ma'an w mufahazie Hama. W międzyczasie zagraniczni bojownicy ISIS dokonali w Aleppo w szpitalu dziecięcym w dzielnicy Kadi al-Askar egzekucji na 42 więźniach, w tym 21 cywilach. 300px|thumb|Tereny kontrolowane przez Front Islamski i umiarkowanych rebeliantów (zielony) oraz Państwo Islamskie (szary) 7 stycznia 2014 nie mniej niż 34 członków ISIS i wspierających ich bojowników ugrupowania Dżund al-Aksa zostało zabitych przez rywalizujących z nimi rebeliantów w Dżabal az-Zawiji. ISIS wycofało się ponadto z miasta Al-Majadin w muhafazie Dajr az-Zaur. Stu dżihadystów zostało oblężonych w byłej jednostce policji w dzielnicy Salhin w Aleppo. W Till Abjad przeciwko ISIS wystąpił kurdyjski Dżabhat al-Akrad. Uwolniono tam 12 kurdyjskich cywilów, pojmanych miesiąc wcześniej. Od 3 do 7 stycznia 2014 w walkach między islamskimi ugrupowaniami śmierć poniosły 274 osoby, w tym 46 cywilów, 129 bojowników islamskich i 99 ekstremistów z ISIS.
Wyparcie ISIS z Aleppo i obronna bitwa o Ar-Rakkę (styczeń 2014) 8 stycznia 2014 umiarkowani bojownicy z Syryjskiego Frontu Rewolucyjnego i Armii Mudżahedinów zdobyli kontrolę nad dzielnicą Kadi al-Askar w Aleppo, przepędzając z niej dżihadystów, którzy dwa dni wcześniej dokonali tam rzezi. ISIS utracił także kontrolę nad dzielnicą Al-Inzarat, w której przetrzymywano 300 zakładników. Tymczasem bitwa w Ar-Rakce doprowadziła miasto do paraliżu. Odcięto elektryczność i dostawy wody. Lider Dżabhat an-Nusra, Abu Muhammad al-Dżaulani przyznał oficjalnie, iż jego ugrupowanie walczyło przeciwko ISIS. Podjęcie walk przeciwko dotychczasowym towarzyszom broni, motywował „błędami” popełnionymi przez Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie, takich jak aresztowanie przywódców Dżabhat an-Nusry w Ar-Rakce. Wieczorem ISIS przeprowadziło kilka skoordynowanych ataków terrorystycznych z użyciem samochodów-pułapek m.in. w Al-Bab, Dżarabulus oraz w Majadinie.
Od rana 9 stycznia 2014 regularne starcia prowadzone były w muhafazach Idlib, Aleppo oraz Ar-Rakka. Ponadto radykałowie wysłali umocnienia do Daj az-Zaur, gdzie tracili posiadaną tam dotychczas silną pozycję. W mieście Ar-Rakka koalicja rebeliantów zdobyła dawny budynek wywiadu, który jest umiejscowiony 400 metrów od siedziby ISIS. Jednak drogi wlotowe do miasta, jak i strategiczne mosty kontrolowali w dalszym ciągu dżihadyści. W związku z tym blokowana była wszelka pomoc do miasta, w którym brakowało wody, żywności i medykamentów. Dżabhat an-Nusra wydało oświadczenie wzywające cywilów do tworzenia punktów kontrolnych i zatrzymywania bojowników ISIS. Dżhihadyści w międzyczasie za pomocą pocisków moździerzowych atakowali Till Abjad kontrolowane przez Ahrar asz-Szam. Islamskie brygady rebelianckie wysłały dodatkowe siły do Azaz, by pokonać silnych tam ekstremistów. W ciągu tygodnia walk zginęły 482 osoby, w tym 85 cywilów, 240 rebeliantów i 157 radykałów z ISIS.
Ciężka bitwa między ISIS i Dżabhat an-Nusra w Ar-Rakce trwała przez cały 10 stycznia 2014. Tego samego dnia Ahrar asz-Szam wziął do niewoli pięciu bojowników atakujących Till Abjad. 20 islamistów zostało zabitych w Al-Bab przez ISIS pod dowództwem Abu Umara asz-Sziszaniego, który był liderem ugrupowania w Syrii. Ekstremiści przejęli tam silosy z pszenicą i młyny. Boje toczono także w miejscowości Hajan. W dzielnicy Aleppo - Salah ad-Din, Wolna Armia Syrii zorganizowała protest przeciwko działaniom ISIS.
11 stycznia 2014 dżihadyści zajęli nadgraniczny Till Abjad, z kolei w Ar-Rakce zdobyli punkt kontrolny i dworzec kolejowy. W Sarakibie doszło do bitwy, w której wyniku ISIS utraciło kontrolę nad znaczną powierzchnią miasta, tracąc sześciu bojowników. Z kolei w mieście Andan w walkach zginęło 20 rebeliantów. W dniach 9-11 stycznia 2014 toczyła się bitwa o kontrolę nad miastem At-Tiba w muhafazie Hims. Do 11 stycznia 2014, ISIS przeprowadziło osiem zamachów-samobójczych. 12 stycznia 2014 potwierdzono, iż Front Islamski zdobył znaczną przewagę nad Sarakib. Tymczasem 95% powierzchni Ar-Rakki kontrolowało ISIS, które dzień ogłosiło, zwycięstwo w mieście, pokonując Ahrar asz-Szam. Tego samego dnia ISIS przepędziło islamistów z miast Al-Bab oraz Biza.
Bitwa o Dżarabulus; upadek Sarakibu (styczeń 2014)