Prawo głosowe, prawo fonetyczne – reguła definiująca rozwój dźwięków danego języka, pewnej jego odmiany bądź grupy języków. Dźwięki danego języka mogą przechodzić w inne dźwięki, przy czym zmiana ta jest regularna i występuje we wszystkich wyrazach i formach wyrazów tego języka, wykazujących takie samo bądź podobne otoczenie dźwiękowe. Dla przykładu praindoeuropejska spółgłoska labiowelarna [*kʷ] przeszła w pragreckie [*t], jeśli znajdowała się przed samogłoską przednią, i jest w języku starogreckim zachowana jako τ, [t], por.: praindoeuropejskie *penkʷe > starogreckie πέντε, ['pεntε], 'pięć' lub praindoeuropejskie *kʷis > starogreckie τίς [tıs], 'kto'.
Koncepcja prawa głosowego zakłada bezwyjątkowość zmiany, a wszystkie ewentualne odstępstwa w zachowanym stadium badanego języka należy uznać za umotywowane działaniem analogii językowej lub zróżnicowaniem dialektalnym.
Przykłady praw głosowych prawo Bartholomaego prawo Brugmanna prawo Grassmanna prawo Grimma, zwane też pierwszą przesuwką spółgłoskową prawo Sieversa prawo Stanga prawo Vernera wysokoniemiecka przesuwka spółgłoskowa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Procesy fonetyczne