Bartolomeo Lapacci de' Rimbertini (ur. 1402, zm. 24 maja 1466) – włoski dominikanin, biskup, teolog oraz legat papieski.
Pochodził z Florencji. W 1428 wstąpił do konwentu dominikańskiego S. Maria Novella we Florencji. W 1432 objął funkcję Lektora Świętego Pałacu w Kurii Rzymskiej. Następnie był kolejno biskupem Argos (1434–1439), Cortony (1439–1449) i Corone (1449–1457). Znał bardzo dobrze język grecki. Uczestniczył w Soborze florenckim. Działał na rzecz unii z kościołem greckim, a po jej podpisaniu (1439) dwukrotnie (1445/46 i 1449) był legatem papieskim w Grecji. W 1451/52 był legatem papieskim w krajach skandynawskich.
Wg siedemnastowiecznego historyko Sigismondo Ferrariego w 1442 miał przebywać na Węgrzech jako inkwizytor papieski z zadaniem zwalczania radykalnej sekty husyckiej zwanej fratres animi simplicis. W rzeczywistości w tym roku na Węgrzech przebywał jego poprzednik na stanowisku biskupa Corone Cristoforo Garatoni.
Po rezygnacji z godności biskupa Corone w 1457 powrócił do konwentu dominikańskiego S. Maria Novella we Florencji. W latach 1461–1463 wykładał teologię na uniwersytecie florenckim. Zmarł w rodzinnej Florencji w wieku 64 lat.
Bibliografia Ireneusz Wysokiński, Źródła do badań nad średniowieczną inkwizycją dominikańską na Węgrzech, w:
Wolfgang Untergehrer: Die päpstlichen nuntii und legati im Reich (1447–1484). Zu Personal und Organisation des kurialen Gesandtenwesens, Dysertacja doktorska, Monachium 2012, s. 629-630 Thomas Käppeli: Bartolomeo Lapacci de’ Rimbertini (1402-1466): Vescovo, legato pontificio, scrittore, [w:] Archivum Fratrum Praedicatorum, 9, 1939, s. 86–127
Kategoria:Włoscy biskupi katoliccy Kategoria:Włoscy dominikanie Kategoria:Urodzeni w 1402 Kategoria:Zmarli w 1466