Jean Hyppolite (ur. 8 stycznia 1907 w Jonzac, zm. 26 października 1968 w Paryżu) – filozof, tłumacz i komentator dzieł Georga Wilhelma Friedricha Hegla.
Życiorys Hyppolite studiował w École Normale Supérieure w Paryżu, gdzie poznał Jean-Paula Sartre’a, Maurice’a Merleau-Ponty'ego i Georges’a Canguilhema, którzy byli jego przyjaciółmi i z którymi przez całe życie prowadził filozoficzne dyskusje. Na początku lat 30. uczęszczał na seminarium poświęcone filozofii Hegla, prowadzone przez Alexandre’a Kojève'a. W latach 1945–1948 Hyppolite był profesorem na uniwersytecie w Strasburgu, a w 1949 roku przeniósł się na Sorbonę. Pięć lat później został dyrektorem École Normale Supérieure, gdzie sam wcześniej studiował. W 1963 objął katedrę historii systemów Collège de France, a w 1967 został jego dyrektorem. W roku 1968 był inicjatorem Kongresu Heglowskiego, w trakcie którego organizacji zmarł.
Hyppolite uczestniczył w seminariach poświęconych Sigmundowi Freudowi, które były prowadzone w latach 1953-1956.
Jean Hyppolite pasjonował się historią nauki, dociekał znaczenie geometrii w ukonstytuowaniu metafizyki kartezjańskiej. Prowadził dialog z tradycją filozoficzną, głównie z Heglem, Karolem Marksem, Sigmundem Freudem, jak i z filozofami swojego czasu, np. Merleau-Ponty'm czy Sartre'em.
Zamierzeniem Heyppolite było pogłębienie współczesnej filozofii w trzech głównych nurtach: fenomenologii, egzystencjalizmie i marksizmie, pokazując ich zakorzenienie w myśli Hegla.
Hyppolite był jedną z osób, która przyczyniła się do rozwoju sytuacji intelektualnej we Francji oraz do wniknięcia filozofii Hegla w życie kulturalne tego kraju. Był także wybitnym nauczycielem, wśród jego słuchaczy można znaleźć wybitnych myślicieli takich jak: Georges Bataille, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Félix Guattari.
Twórczość Hyppolite przełożył na język francuski ważne dzieło Hegla: Phänomenologie des Geistes (La phénoménologie de l’esprit, I-II, 1939–1941) oraz wiele lat później drugie dzieło Vorrede zur Phänomenologie des Geistes (Préface de la Phénoménologie de l’esprit, 1966).
Jest autorem publikacji: Genése et structure de la Phénoménologie de l'esprit (1946), Introduction à la Philosophie de l’historie de Hegel (1948, 1983), Logique et existence. Esseai sur la logique de Hegel (1953, 1961), Études sur Marx et Hegel (1955, 1965), Sens et existence dans la philosophie de Maurice Merleau-Ponty (1963).
Pośmiertnie wydano: Figures de la pensée philosophique. Écrits de Jean H. (1931-1968) (I-II, 1971).
Bibliografia Powszechna encyklopedia filozofii. Tom 4. G-I, Lublin: Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu, 2003, s. 691-692.
Kategoria:Francuscy filozofowie XX wieku Kategoria:Absolwenci École normale supérieure w Paryżu Kategoria:Ludzie urodzeni w Jonzac Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1968