Potamotherium – wymarły rodzaj mioceńskich ssaków drapieżnych z podrodziny Oligobuninae w obrębie rodziny łasicowatych (Mustelidae).
Etymologia Potamotherium (Pomatotherium): potamos „rzeka”; θηριον thērion „dzike zwierzę”, od θηρ thēr, θηρος thēros „zwierzę”. Lutrictis: zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Lutra (wydra) oraz Ictis (łasica). Gatunek typowy: Lutra valletoni . Stephanodon: gr. στεφανος stephanos „korona, wieniec”; οδους odous, οδοντος odontos „ząb”. Gatunek typowy: Stephanodon mombachensis (= Lutra valletoni ). Potamophilus: gr. ποταμος potamos „rzeka”; φιλος philos „miłośnik”, od φιλεω phileō „kochać”. Gatunek typowy: Lutra valletoni ; młodszy homonim Potamophilus (Coleoptera).
Charakterystyka thumb|left|Czaszka Rodzaj opisano w 1833 roku, a w 1988 roku zaliczono go do rodziny łasicowatych, a w jej obrębie do podrodziny Oligobuninae. Zasugerowano jednak, że Potamotherium nie należało wcale do łasicowatych, będąc raczej bazalnym płetwonogim“Puijila, the walking seal – a beautiful transitional fossil”, Not Exactly Rocket Science on Science Blogs.
thumb|left|Żuchwa Znaleziska pochodzą z umiarkowanych szerokości Europy i Ameryki Północnej. Datuje się je od przełomu oligocenu i miocenu aż do końca tej epokiTedford, R.H. et al. (2004): Late Cretaceous and Cenozoic Mammals of North America (ed. Woodburne, M. O.), s. 169–231 (Columbia Univ. Press, 2004)Mörs, T. & Von Koenigswald, W. (2000): Potamotherium valletoni (Carnivora, Mammalia) aus dem Oberoligozän von Enspel im Westerwald. Senckenberg. Leth. Nr 80: s. 257–273. Zwierzę interpretowano również jako pierwotnego, nieprowadzącego jeszcze morskiego trybu życia przodka płetwonogich, co wskazuje na istnienie fazy słodkowodnej w ewolucyjnym przejściu płetwonogich z lądu do morza. Jeśli rzeczywiście Potamotherium było bazalnym przedstawicielem płetwonogich, a nie łasicowatych, jego krewni byli prawdopodobnie wczesnymi niedźwiedziowatymi (przodkowie tej grupy osiągali w tym czasie niewielkie rozmiary i ogólnie przypominali łasicowate)Natalia Rybczynski, Mary R. Dawson & Richard H. Tedford (2009): A semi-aquatic Arctic mammalian carnivore from the Miocene epoch and origin of Pinnipedia. Nature nr 458, s. 1021–1024.. W 2023 r. Lyras i in. wykazali, że mógł polować pod wodą.
Cechy fizyczne Fizycznie Potamotherium przypominało współczesną wydrę. Mierzyło półtora metra długości. Miało wydłużone, smukłe ciało i krótkie kończyny. Cechując się giętkim kręgosłupem i opływowym kształtem ciała, prawdopodobnie dobrze pływało. Analiza jego skamielin wskazuje na słaby zmysł węchu, ale za to sprawne wzrok i słuch.
Podział systematyczny Do rodzaju należały następujące gatunki: Potamotherium miocenicum Potamotherium valletoni
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wymarłe łasicowate Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Wymarłe ssaki Europy Kategoria:Ssaki miocenu