– japoński dowódca wojskowy, generał Cesarskiej Armii Japońskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej w prefekturze Hyōgo. W 1897 roku ukończył 9. klasę Akademii Cesarskiej Armii Japońskiej i otrzymał stopień podporucznika piechoty. Wśród jego kolegów z klasy byli przyszły premier Nobuyuki Abe oraz generałowie Sadao Araki i Iwane Matsui. W 1902 roku ukończył 19. klasę Akademii Sztabu Armii Cesarskiej Japońskiej.
Służył z wyróżnieniem podczas wojny rosyjsko-japońskiej w 20 Pułku Piechoty Cesarskiej Armii Japońskiej i został awansowany na kapitana. Po wojnie pełnił szereg funkcji sztabowych w Sztabie Generalnym Cesarskiej Armii Japońskiej.
W latach 1907–1908 został stacjonował w Pekinie i Szanghaju jako attaché wojskowy, a w następnym roku awansował do stopnia majora. Po odbyciu służby na kolejnych stanowiskach sztabowych, w tym jako instruktor w Akademii Sztabu Armii, w 1917 roku awansował na podpułkownika i po zakończeniu I wojny światowej został wysłany do Europy jako attaché wojskowy. W 1919 roku towarzyszył wojskom japońskim podczas interwencji syberyjskiej przeciwko Armii Czerwonej.
Był dowódcą 11 Pułku Piechoty w latach 1919–1921. W latach 1921–1924 był doradcą gen. Zhanga Zuolina w Mandżurii.
W 1922 roku awansowany na generała majora, dwa lata później objął dowództwo 4 Brygady Piechoty. W latach 1925–1928 piastował obowiązki attaché wojskowego w Chinach. Następnie został dowódcą 10 Dywizji Cesarskiej Armii Japońskiej. W 1927 roku awansowany na generała porucznika.
Od 1 sierpnia 1931 pełnił obowiązki komendanta głównego Armii Kwantuńskiej w Mandżurii, między innymi podczas tzw. incydentu mandżurskiego z września 1931 roku, którego był bezpośrednim inicjatorem, a który pociągnął za sobą wojskową okupację MandżuriiFilm dokumentalny produkcji francuskiej Général Ishiwara – L'homme qui déclencha la guerre (pol. Generał Ishiwara. Człowiek, który rozpętał wojnę) z 2012 roku, w reż. Paula Jenkinsa.
Po powrocie do kraju w sierpniu 1932 roku został powołany do Najwyższej Rady Wojennej. W 1933 roku awansowany na pełnego generała. Od 6 kwietnia 1933 do 23 marca 1936 był głównym adiutantem cesarza Hirohito.
W kwietniu 1936 roku przeszedł na emeryturę, w atmosferze próby zamachu stanu w Japonii, która miała miejsce w dniach 26–29 lutego 1936, dokonanej przez ultranacjonalistów z ugrupowania Kōdō-ha działającego w japońskiej armii (incydent z 26 lutego).
Pod koniec II wojny światowej, wszedł w skład Tajnej Rady będącej organem doradczym przy cesarzu. Po kapitulacji Japonii w 1945 roku został aresztowany przez amerykańskie władze okupacyjne jako podejrzany o zbrodnie wojenne. 30 listopada 1945 popełnił samobójstwo.
Przypisy
Kategoria:Japońscy politycy Kategoria:Japońscy generałowie Kategoria:Japońscy samobójcy Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Skarbu Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotej Kani Kategoria:Odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1945