Nasr (arab. نسر) – w mitologii arabskiej człowiek bądź bóstwo.
Nasr to bóstwo południowoarabskie. Podobizny Nasra ukazywały go w postaci sokoła.
Wedle relacji Ibn al-Kalbiego Nasr żył niegdyś na Ziemi jako człowiek, pomiędzy czasami Adama i Ewy, a czasem potopu za życia Noego. Odznaczał się prawością i pobożnością. W tych samych, przedpotopowych czasach żyli także Jaghut i Ja’uk, którzy odznaczali się takimi samymi, jak on, zaletami. Gdy ich życie dobiegło końca, rodziny czcigodnych mężów pogrążyły się w żałobie. Wtedy pojawił się Kabil. Człowiek ten, wywodzący się z plemienia Banu, zaproponował pogrążonym w żalu rodzinom, że wykona posągi przedstawiające ich umarłych bliskich, w tym Nasra. Rodziny wyraziły zgodę. Kbil wykonał rzeźbę przedstawiającą Nasra, tak jak i pozostałych prawych mężów.
Rzeźby te stały się przedmiotem czci. Obchodzono je wokoło. Czczono je nawet, gdy zmarli wszyscy pamiętający sprawiedliwych mężów sprzed potopu. W ten oto sposób narodził się kult, gdyż posągom zaczęto oddawać cześć boską.
W ten oto sposób Ibn al-Kalbi stara się wytłumaczyć zrodzenie się kultu przedislamskiego bóstwa, którego zostało wyparte przez islam. Jego imię pojawia się w Koranie. Mahomet wymienia Nasra i inne bóstwa politeizmu, wkładając ich imiona w usta ich wyznawców porowadzących polemikę z Noem. W LXXI Surze Koranu znajdują się słowa:
Następnie pojawia się komentarz:
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bóstwa arabskie