Władysław Morawski, znany także jako Otek Morawski (ur. 13 czerwca 1943 w Końskich, zm. 15 maja 2014 w Katowicach) – polski fotograf reportażystazwiązany ze Śląskiem, represjonowany za działalność opozycyjną wobec władz PRL, laureat Wielkiego Splendoru Śląskiej Fotografii Prasowej.

Życie prywatne Był synem Stanisława Morawskiego i Marii Reginis, siostry Władysława RaginisaWłaściwe nazwisko Władysława Raginisa brzmiało Reginis. Pomyłka powstała w 1922 roku podczas wystawiania paszportu nastoletniemu Władkowi, kiedy rodzina Reginisów opuszczała Łotwę, aby zamieszkać w centralnej Polsce - źródło: Marian Klusek, Mogila kapitana Władysława Reginisa-Raginisa - historia bohatera Wizny w Końskich, konecki24.pl, 25.10.2023 , po którym otrzymał imię. Uczęszczał do męskiego liceum w Tarnowskich Górach. W młodości uprawiał jeździectwo m.in. pod okiem Andrzeja Pawłowskiego w ośrodku Akademickiego Klubu Jeździeckiego w Zbrosławicach.

Za obiektywem (1962-1979) W ostatniej klasie liceum rozpoczął naukę w policealnej szkole w Katowicach-Piotrowicach o profilu fotograficznym, gdzie zdobył swój zawód. Trzykrotnie ubiegał się o przyjęcie na uczelnię na łódzką „Filmówkę”. Początkowo wzorował się na pracach fotografów tygodnika „Świat” i „Itd”. Zadebiutował w wieku 22 lat zdjęciem Daniela Olbrychskiego, wówczas młodego, dobrze zapowiadającego się aktora, w tarnogórskim tygodniku „Gwarek”. W 1966 roku rozpoczął współpracę z „Dziennikiem Zachodnim”, gdzie następnie otrzymał etat. W 1972 roku przeszedł do „Trybuny Robotniczej”.

Fokus na „Solidarność”(1980-1989) W sierpniu 1980 roku był autorem większości zdjęć ze strajku górników kopalni „Manifest Lipcowy” w Jastrzębiu-Zdroju i porozumień jastrzębskich. Tuż po wprowadzeniu stanu wojennego, w grudniu 1981 roku został pobity przez funkcjonariuszy milicji podczas fotografowania manifestacji. W 1982 roku został negatywnie zweryfikowany, uznany za „element wywrotowy” i pozbawiony prawa do wykonywania zawodu. Znalazł zatrudnienie w tygodniku „Katolik”, gdzie poza obowiązkami fotoreportera, w warunkach ścisłej konspiracji zajmował się reprodukcją i kolportażem amatorskich fotografii wykonanych z ukrycia dokumentujących pacyfikację strajku w kopalni „Wujek”. W 1983 był autorem fotoreportażu z wizyty Jana Pawła II w Katowicach (20 czerwca 1983 roku) na zlecenie kurii biskupiej. Był przy tym jednym z nielicznych fotoreporterów, który udokumentował historyczną mszę odprawioną przez Papieża na lotnisku Muchowiec, która zgromadziła rekordową liczbę wiernych sięgającą 1,5 miliona osób. Po stanie wojennym, jego jedyne źródło utrzymania stanowiło projektowanie i produkcja znaczków (przypinek) z symbolami opozycji, które były sprzedawane podczas pielgrzymek i demonstracji. Zaprojektował i drukował także satyryczne kartki nawiązujące w formie do nekrologu z informacją „śmierci” PZPR, które rozsyłał dygnitarzom partyjnym. Po negatywnej weryfikacji, kiedy wyrzucono go z pracy na początku stanu wojennego, z powrotem przyjęto go dopiero po 1989 roku.

Znów na pierwszej linii W latach 1990-2004 pracował w „Trybunie Śląskiej”, a w latach 2004-2008 ponownie - w „Dzienniku Zachodnim”.

W 2008 r., po ponad 40 latach pracy jako fotoreporter, przeszedł na emeryturę. W 2013 roku został uhonorowany nagrodą Wielki Splendor Śląskiej Fotografii Prasowej. Pochowany na Cmentarzu św. Anny w Łodzi.

Jest autorem unikalnych zdjęć dokumentujących m.in. polskie pielgrzymki papieża Jana Pawła II, pogrzeb księdza Jerzego Popiełuszki, strajk w kopalni „Manifest Lipcowy” w Jastrzębiu czy też obalenie rządu Jana Olszewskiego. Jak pisała Barbara Cząstka-Szymon w swoich wspomnieniach, miejsca niedostępne dla reżimowych fotografów, były dla niego otwarte.

Zobacz też Fotoreportaż

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Fotoreporterzy Kategoria:Polscy fotoreporterzy Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Ludzie urodzeni w Końskich Kategoria:Ludzie związani ze Śląskiem Kategoria:Ludzie związani z Katowicami Kategoria:Dziennikarze negatywnie zweryfikowani w stanie wojennym Kategoria:Zmarli w 2014 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Zarzew w Łodzi