Stanisław Kostka Łepkowski (ur. 15 października 1892 w Krakowie, zm. 15 sierpnia 1961 w Pretorii) – polski prawnik (doktor praw), dyplomata, szef Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP (1936–1940).
Życiorys Urodził się w rodzinie Karola i Wandy z Oświecimskich. Uzyskał stopień naukowy doktora na Uniwersytecie Jagiellońskim, ukończył następnie Akademię Eksportową w Wiedniu. W kwietniu 1919 wstąpił do służby dyplomatycznej II Rzeczypospolitej, został drugim sekretarzem w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku, od kwietnia do sierpnia 1920 pełnił tę funkcję w konsulacie RP w Chicago.
2 sierpnia 1920 skierowany do Kancelarii Cywilnej Naczelnika Państwa, w której pracował do 1 lipca 1923, do 6 maja 1921 był adiutantem Józefa Piłsudskiego. 1 lipca 1923 przydzielony do Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku jako sekretarz legacyjny, następnie na tej samej funkcji w Poselstwie RP w Moskwie. W latach 1926–1927 zastępca naczelnika wydziału w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 1 listopada 1927 przydzielony do Poselstwa RP w Waszyngtonie, awansowany na radcę poselstwa I klasy, a następnie 19 lutego 1930 na radcę ambasady.
W 1931 poślubił w Warszawie Zofię Szmidecką.
22 maja 1931 mianowany posłem RP w Budapeszcie, funkcję pełnił do 15 maja 1936. Od połowy 1936 do 1939 był szefem Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP Ignacego Mościckiego.
Podczas II wojny światowej szef Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP Władysława Raczkiewicza w Angers i Londynie do października 1940. Na przełomie kwietnia i maja 1940 doprowadził do złagodzenia projektu rządowej komisji ds. zbadania odpowiedzialności za klęskę wrześniową 1939 (tzw. komisji Winiarskiego), usuwając m.in. zapis o karalności odmowy składania zeznań, co spotkało się z krytyką ministrów Jana Stańczyka, Stanisława Kota i Karola Popiela oraz z poparciem gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Po klęsce Francji i przybyciu do Londynu zorganizował w porozumieniu z prezydentem nieudane przesilenie rządowe przeciwko premierowi gen. Władysławowi Sikorskiemu, w rezultacie czego złożył 19 lipca 1940 dymisję, sprawując obowiązki do czasu objęcia urzędu przez następcę, . Następnie konsul generalny RP w Pretorii.
Po wojnie pozostał w Związku Południowej Afryki, gdzie zmarł.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu dyplomatycznem”. Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Węgry) Krzyż Komandorski Orderu Świętego Sawy (Jugosławia) Krzyż Kawalerski Orderu Legii Honorowej (Francja)
Przypisy
Bibliografia
Łepkowski Stanisław [w:] Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, , s. 103.
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Adiutanci Józefa Piłsudskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Węgry) Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Posłowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni II Rzeczypospolitej na Węgrzech Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni II Rzeczypospolitej w USA Kategoria:Szefowie Kancelarii Prezydenta RP (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Urzędnicy konsularni II Rzeczypospolitej w USA Kategoria:Zmarli w 1961