Władimir Pietrowicz Bresler (ros. Владимир Петрович Бреслер, ur. 24 czerwca 1874, zm. ?) – rosyjski wojskowy (generał major), emigracyjny działacz wojskowy.
Życiorys Ukończył korpus kadetów w Tyflisie, zaś w 1894 roku Konstantynowską Szkołę Kawalerii. Służył w stopniu podporucznika w 16 Mingrelskim Pułku Grenadierów. W 1897 roku awansował na porucznika, zaś w 1901 roku na sztabskapitana. W 1904 roku ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego, otrzymując stopień kapitana. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1905 roku pełnił funkcję oberoficera do specjalnych poruczeń w sztabie XI Korpusu Armijnego. W 1906 roku pełnił analogiczną funkcję w sztabie XVII Korpusu Armijnego. Następnie dowodził kompanią 48 Odeskiego Pułku Piechoty. Wkrótce potem został starszym adiutantem w sztabie 1 Samodzielnej Brygady Kawalerii, a następnie sztabie 9 Dywizji Piechoty.
Od 1907 roku był oberoficerem do specjalnych poruczeń w sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego. W 1909 roku mianowano go podpułkownikiem. Od 1911 roku wykładał w szkole wojskowej w Kijowie. W 1912 roku został pułkownikiem. W 1913 roku dowodził batalionem 131 Tyraspolskiego Pułku Piechoty.
Brał udział w I wojnie światowej. W styczniu 1915 roku objął funkcję starszego adiutanta oddziału generała-kwatermistrza, a wkrótce szefa sztabu 33 Dywizji Piechoty. Od września tego roku dowodził 129 Besarabskim Pułkiem Piechoty. W 1916 roku awansował na generała majora. Od grudnia tego roku był szefem sztabu 18 Dywizji Piechoty. W październiku 1917 roku został zastępcą szefa zaopatrzenia armii Frontu Południowo-Zachodniego. Po demobilizacji przebywał w Kijowie, a następnie Połtawie.
W listopadzie 1918 roku wyjechał przez Odessę do Konstantynopola. Na początku 1919 roku przyjechał do Jekaterynodaru, gdzie wstąpił do wojsk Białych generała Antona Denikina. Początkowo znalazł się w rezerwie oficerskiej. We wrześniu tego roku został szefem zaopatrzenia głównodowodzącego wojskami Obwodu Kijowskiego. Od grudnia był w rezerwie oficerskiej wojsk Obwodu Noworosyjskiego. Na początku 1920 roku ponownie wyjechał do Konstantynopola. W 1922 roku zamieszkał w Berlinie. Działał w Rosyjskim Związku Ogólnowojskowym (ROWS).
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 roku, współuczestniczył w organizacji werbunku ochotników rosyjskich jako tłumaczy na front wschodni. Po zakończeniu wojny został aresztowany przez funkcjonariuszy Smierszu. Dalsze jego losy są nieznane.
Linki zewnętrzne Biografia Władimira Breslera (jęz. rosyjski)
Bibliografia Nikołaj N. Rutycz, Биографический справочник высших чинов Добровольческой армии и Вооруженных Сил Юга России: Материалы к истории Белого движения, 2002
Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Biali Rosjanie współpracujący z III Rzeszą Kategoria:Generałowie majorowie armii Imperium Rosyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Uczestnicy wojny rosyjsko-japońskiej Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci Kategoria:Absolwenci Konstantynowskiej Szkoły Kawalerii