Bronisław Stasicki (ur. 1836 w Sądowej Wiszni, zm. 10 kwietnia 1908 w Sanoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, wieloletni proboszcz i dziekan, honorowy kanonik kapituły przemyskiej. Radny powiatowy i miejski, działacz społeczny.
Życiorys Bronisław StasickiW ewidencji kościelnej piśmiennictwa diecezji przemyskiej przed 1939 był określany w języku łacińskim jako „Bronislaus Stasicki”. urodził się w 1836 w Sądowej Wiszni. W 1854 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Przemyślu.
Kształcił się w Seminarium Duchownym w Przemyślu, gdzie 10 kwietnia 1859 otrzymał sakrament święceń kapłańskich. Około 1860 był kooperatorem w Dydni, około 1861 był księdzem w Słocinie. Od 1864 był wikarym w Sanoku••Tomasz Opas, Stosunki demograficzne i społeczne, W czasach zaborów i niewoli, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 346., w tym czasie pracował jako katecheta w Szkole Głównej dla Chłopców (Kreis Hauptschule für Knaben) w Sanoku•Tomasz Opas, Stosunki demograficzne i społeczne, W czasach zaborów i niewoli, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 310.. Podczas tegoż pierwszego okresu posługiwania w Sanoku był inicjatorem założenia kasy pożyczkowej dla rzemieślników katolików. Od 1867 był proboszczem w Klimkówce. Od czerwca 1874 do maja 1898 przez okres prawie ćwierćwiecza był proboszczem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Jaćmierzu• • • • • • • • • • • • . Jednocześnie w latach 80. do około 1888 pełnił funkcję wicedziekanana sanockiego• • • • , a od około 1889 był dziekanem sanockim do końca życia• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • . Od 15 kwietnia 1899 do 1908 sprawował urząd proboszcza parafii Przemienienia Pańskiego• • • • • • • . Za czasu jego urzędowania w kościele pod tym wezwaniem dokonano wyposażenia wnętrz świątyni oraz A. Domański wykonał w latach 1906-1907 polichromie w myśl projektu Antoniego Popiela. Za czasów jego urzędowania dobudowano do gmachu kościoła dwie wieże, zainstalowano zegar, dzwony, w latach 1906-1907 została wykonana polichromia secesyjnaStefan Stefański, Sanok i okolice. Przewodnik turystyczny, Sanok 1991, s. 43.. Miasto Sanok przekazało na ten cel kamienie z miejskiego kamieniołomu, 60 dębów z miejskiego lasu i przeznaczyło dotację na zakup zegara na wieży kościelnejAlojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, s. 382-383, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995.. Od około 1904 figurował jako duszpasterz rzymskokatolicki przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku• • • . Równolegle do swojej posługi w Sanoku, w listopadzie 1906 został mianowany administratorem ex currendo (dochodzący) parafii św. Mikołaja w pobliskich Niebieszczanach.
Został członkiem Rady c. k. powiatu sanockiego, wybrany z grupy gmin miejskich, był zastępcą członka wydziału powiatowego od około 1877• • • , następnie wybrany z grupy gmin miejskich w 1884 od tego czasu był zastępcą członka wydziału powiatowego•••, w 1888 ponownie wybrany•, następnie znów wybrany z grupy gmin miejskich w trakcie kadencji tj. około 1899••, po czym w grudniu 1901 został wybrany zastępcą prezesa (marszałka) wydziału powiatowego (jako następca zmarłego 1 listopada 1901 ks. Teofila Kałużniackiego) do około 1903. W sierpniu 1900 wszedł w skład komitetu mieszczańskiego w Sanoku, zajmującego się wyborami do Sejmu Krajowego Galicji. W 1907 został wybrany radnym Rady Miejskiej w SanokuAlojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 387., a podczas pierwszego posiedzenia Rady 26 sierpnia 1907 był najstarszym wiekiem radnym.
Był członkiem oddziału sanocko-lisko-krośnieńskiego C. K. Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego. 10 października 1906 założył w Sanoku oddział Związku Katolicko-Społecznego. Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sok󳔕. Jako delegat Rady powiatowej od około 1888 zasiadał w C. K. Radzie Szkolnej Okręgowej• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • Wojciech Sołtys, Oświata i szkolnictwo. W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 428.. Wszedł w skład komitetu założycielskiego Bursy Włościańskiej im. Tadeusza Kościuszki dla dzieci chłopskich uczących się w szkołach ludowych, powstałej w ramach Okręgu Towarzystwa Szkoły Ludowej w SanokuAlojzy Zielecki, W epoce autonomii galicyjskiej. Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku. Życie kulturalne, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 457.. Został członkiem założonej 11 stycznia 1903 w Sanoku pierwszej filii lwowskiego Towarzystwa Chowu Drobiu, Gołębi i Królików. 4 lutego 1904 został wybrany członkiem wydziału Kasy Oszczędności Miasta Sanoka, a 15 marca 1904 zasiadł w komisji kontrolującej Kasy Oszczędności w Sanoku (w wydziale zasiadał do końca życia). Zasiadał we władzach wydziału Bursy Jubileuszowej im. Cesarza Franciszka Józefa w Sanoku, 28 września 1904 został wybrany członkiem sądu honorowego, 28 września 1905 i 17 października 1907 zastępcą prezesa•. Był założycielem i dyrektorem Towarzystwa św. Wincentego à Paulo w Sanoku•.
W 1898 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa. 14 maja 1907 został mianowany przez cesarza honorowym kanonikiem kapituły przemyskiej•••.
thumb|240px|Nagrobek-sarkofag Bronisława Stasickiego po renowacji w 2020 Po ataku jaskry zapalnej wiosną 1904 przeszedł operację we Lwowie, wykonaną przez doktora okulistyki Emanuela Macheka. Urząd proboszcza w Sanoku pełnił do śmierci. Zmarł 10 kwietnia 1908 w Sanoku na apopleksję w wieku 72 lat i w 49 roku kapłaństwaEdward Zając podał dzień 9 kwietnia 1908.. Został pochowany 13 kwietnia 1908 na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku po mszy św. celebrowanej przez dziekana rymanowskiego ks. Antoniego Koleńskiego i przy udziale biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara• •• • . Pamięć proboszcza uczczono na posiedzeniu Rady Miejskiej 13 kwietnia 1908 (mandat po nim objął ks. Ludwik Stanisławczyk•). 27 października 1910 został poświęcony nowy pomnik nagrobny ks. Bronisława Stasickiego. Nagrobek w formie sarkofagu z akroterionami został wykonany przez rzeźbiarza Ferdynanda MajerskiegoInskrypcja nagrobna brzmi: „Ks. Bronisławowi Stasickiemu kanonikowi honorowemu rz: kat: kapituły przemyskiej. Dziekanowi i proboszczowi sanockiemu, wielce zasłużonemu kapłanowi i obywatelowi. * 1836. † 1908. Rodzina i grono przyjaciół”.. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków i podlega ochronie prawnej.
Staraniem Stowarzyszenia Opieki nad Starymi Cmentarzami w Sanoku w 2020 wykonano prace restauracyjne zabytkowego nagrobka ks. Bronisława Stasickiego. W 110 rocznicę poświęcenia tego pomnika nagrobnego w dniu 27 października 2020 w kościele Przemienienia Pańskiego w Sanoku odprawiono mszę św. w intencji ks. Bronisława Stasickiego.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu Kategoria:Członkowie Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego Kategoria:Członkowie Rad Szkolnych Okręgowych (zabór austriacki) Kategoria:Członkowie Rady Powiatowej Sanockiej (autonomia galicyjska) Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (zabór austriacki) Kategoria:Duchowni związani z Sanokiem Kategoria:Galicyjscy duchowni rzymskokatoliccy Kategoria:Kanonicy przemyskiej kapituły katedralnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Sądowej Wiszni Kategoria:Ludzie związani z Jaćmierzem Kategoria:Ludzie związani z Klimkówką (województwo podkarpackie) Kategoria:Ludzie związani z Niebieszczanami Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Sanoku Kategoria:Polacy – odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa Kategoria:Radni Sanoka (autonomia galicyjska) Kategoria:Urodzeni w 1836 Kategoria:Zmarli w 1908